அந்த அறையில் நிலாவின் மூச்சுக் காற்று பதற்றத்தில் சீரற்று ஒலித்தது. தன் இடது தோளில் இருந்து கசியும் ரத்தத்தையும், ஆதியின் கையில் இருக்கும் அந்தத் தூரிகையையும் அவள் மாறி மாறிப் பார்த்தாள். அந்த வலி அவளது உடலைத் துளைத்ததை விட, அந்த மாயம் அவளது அறிவை உலுக்கியது.
“நீங்க… நீங்க மனுஷன் தானா? இல்ல நான் இன்னும் அந்தக் காட்டாற்றுக்குள்ளேயே மயங்கிக் கிடந்து கனவு காண்றேனா?” நிலாவின் குரல் நடுக்கத்தில் தழுதழுத்தது.
ஆதிக்குத் தன் செயலைப் பார்த்துத் தன் மீதே ஒரு கணம் பயம் வந்தது. தூரிகையை மேஜையில் வீசிவிட்டு, அவளருகே ஓடி வந்தான். “நிலா… ஸாரி! நான்… நான் ஏதோ ஒரு ஆத்திரத்துல செஞ்சுட்டேன். ஆனா உனக்கு இது புரியணும்னு நினைச்சேன். இரு, நான் மருந்து எடுத்துட்டு வர்றேன்,” என்று பதற்றத்துடன் தேடினான்.
“வேண்டாம்! என்கிட்ட வராதீங்க!” நிலா பின்வாங்கினாள். “நீங்க யாரோ ஒரு பொண்ணை வரைஞ்சீங்க, அது நான். நீங்க அந்தத் துணியில கீறுனா என் தோள்ல ரத்தம் வருது. அப்போ என் உயிர் உங்க கையிலயா இருக்கு? நீங்க நினைச்சா என்னை ஒரே நிமிஷத்துல அழிச்சிட முடியுமா?”
ஆதி அப்படியே உறைந்து நின்றான். அவளது கேள்வி நியாயமானது. ஒரு ஓவியனுக்கும் அவன் வரைந்த சித்திரத்திற்கும் இடையே இருக்கும் இந்த விசித்திரப் பிணைப்பு ஆதிக்கே இப்போதான் முழுசாப் புரிய ஆரம்பிச்சிருக்கு.
“நிலா, தயவுசெஞ்சு என்னைப் புரிஞ்சுக்கோ… இது எனக்குக் கிடைச்ச வரமோ சாபமோ எனக்குத் தெரியல. ஆனா அந்த டைரியில என் கையெழுத்துல ‘உன்னைக் காப்பாத்தணும்’னு இருக்கு. இது ஏதோ ஒரு பெரிய திட்டத்தோட ஒரு பகுதி,” என்றான் ஆதி.
நிலா மெல்லத் தன் காயத்தைத் துடைத்துக்கொண்டாள். அந்தச் சிவப்பு ரத்தம் அவளது நீலச் சேலையில் ஒரு கறையாகப் படிந்திருந்தது. “இந்த டைரி… இது என்கிட்ட எப்படி வந்ததுன்னே எனக்குத் தெரியாது. நான் கொடைக்கானல் காட்டுக்குள்ள ஓடும்போது, யாரோ ஒருத்தர் இதை என் கையில திணிச்சிட்டுப் போனாங்க. அவங்க யாருன்னு கூட எனக்குத் தெரியல. ஆனா அவங்க முகம்… அவங்க முகம் கூட உங்களை மாதிரியே தான் இருந்தது!”
ஆதி அதிர்ச்சியில் பின்வாங்கினான். “என்ன சொல்ற நிலா? நான் இதுவரைக்கும் சென்னைத் தாண்டிப் போனதே இல்லையே!”
இருவருக்கும் இடையே ஒரு நீண்ட மௌனம் நிலவியது. திடீரென்று வீட்டின் வெளிப்புற இரும்புப் படிக்கட்டுகளில் கனமான பூட்ஸ் கால்களின் சத்தம் கேட்டது. ‘தடம்… தடம்… தடம்…’ யாரோ அவசரமாக மேலே ஏறி வருகிறார்கள்.
நிலா மிரட்சியுடன் கதவைப் பார்த்தாள். “அவங்க வந்துட்டாங்க… அவங்க என்னைக் கண்டுபிடிச்சிட்டாங்க! ஆதி… என்னை அவங்ககிட்ட விட்டிடாதீங்க!” அவளது கண்கள் இப்போது ஒரு சிறு குழந்தையைப் போலப் பயத்தில் விரிந்தன.
கதவு பலமாகத் தட்டப்பட்டது. ‘டக்… டக்… டக்…’
“ஆதி! உள்ள இருக்கிற பொண்ணை வெளிய அனுப்பு! இல்லன்னா நிலைமை மோசமாகும்!” – வெளியே இருந்து ஒரு கனமான, அதிகாரமிக்க குரல் கேட்டது.
ஆதி நிலாவைப் பார்த்தான். அவள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது தோள் காயத்தில் இருந்து இன்னும் ரத்தம் கசிந்து கொண்டிருந்தது. ஆதிக்கு இப்போது ஒரு விஷயம் தெளிவாகப் புரிந்தது. நிலா வெறும் ஓவியம் அல்ல; அவள் அவனது ஆன்மாவின் ஒரு பகுதி. அவளைக் காப்பாற்ற வேண்டியது அவனது கலைக்கு அவன் செய்யும் கைமாறு.
ஆதி சரேலெனத் தன் ஓவிய அறைக்குள் ஓடினான். கேன்வாஸைப் பார்த்தான். ஒரு யோசனை மின்னலெனத் தோன்றியது.
“நிலா… இங்கே வா! அந்தத் தொட்டிக்கு முன்னாடி நில்லு!” என்று கத்தினான். நிலா ஒன்றும் புரியாமல் அவன் சொன்ன இடத்தில் நின்றாள்.
ஆதி ஒரு தூரிகையை எடுத்தான். ஆனால் இந்த முறை கறுப்பு வண்ணத்தை அள்ளினான்.
கதவு இன்னும் பலமாகத் தட்டப்பட்டது. இரும்புப் படிக்கட்டுகள் அதிரும் சத்தம் ஆதியின் அறைக்குள் எதிரொலித்தது.
“ஆதி, உனக்குக் கடைசி ஒரு நிமிடம் தான்! கதவைத் திறக்கலன்னா நாங்களே உள்ள வருவோம்!” அந்த அதிகாரமிக்க குரலில் மரணத்தின் சாயல் இருந்தது.
நிலா பயத்தில் ஆதியின் கையைப் பற்றிக்கொண்டாள். அவளது நடுக்கம் அவனுக்கும் பரவியது. ஆதிக்குத் தெரியும், கதவைத் திறந்தால் நிலாவை அவர்கள் பிடித்துச் செல்வார்கள். ஆனால், அந்த ஒரு சின்ன அறைக்குள் அவளை எங்கே மறைப்பது? அவன் பார்வை மீண்டும் அந்த ஓவியத்தின் மீது விழுந்தது.
“நிலா, நான் சொல்றத மட்டும் செய்… அந்தச் செவுத்துல இருக்கிற ஓவியத்துக்கு முன்னாடி போய் நில்லு. நகரக்கூடாது!” என்று ஆதி கத்தினான்.
நிலா குழப்பத்துடன் அந்தப் பெரிய கேன்வாஸுக்கு முன்னால் போய் நின்றாள். ஆதி ஒரு அகலமான தூரிகையை எடுத்து, ‘இருள்’ (Pitch Black) வண்ணத்தை அள்ளினான். ஆனால் அவன் நிலாவின் மீது தீட்டவில்லை. மாறாக, நிலாவுக்கு முன்னால் இருந்த அந்த ஓவியத்தின் இடைவெளிகளில், அந்தப் பழைய கோயிலின் வாசலைப் போன்ற ஒரு நிழலை வரைய ஆரம்பித்தான்.
அவன் வரைய வரைய, அந்த ஓவியத்தில் இருந்து ஒரு கரும்புகை போன்ற நிழல் வெளியே வந்து நிலாவைச் சுற்றிக் கொண்டது. நிலா மெல்ல மெல்ல அந்த நிழலுக்குள் மறைய ஆரம்பித்தாள். அவள் அங்கேதான் நின்றிருந்தாள், ஆனால் கண்களுக்குத் தெரியாத ஒரு மாயத் திரை அவளை மூடியது.
சரியாக அந்த நொடி… ‘தடார்!’ என்று கதவு உடைக்கப்பட்டது.
ஐந்து பேர் உள்ளே நுழைந்தார்கள். அவர்கள் கைகளில் நவீன ரக ஆயுதங்கள் இருந்தன. அவர்களின் தலைவன், கருப்பு கோட் அணிந்த ஒருவன், ஆதியை நோக்கி வந்தான். அவனது கண்கள் அந்தச் சின்ன அறை முழுக்கத் தேடின.
“எங்கே அவள்?” என்று ஆதியின் சட்டையைப் பிடித்து உலுக்கினான்.
ஆதி மூச்சிரைக்க, “யார்… யாரைச் சொல்றீங்க? நான் இங்கே தனியாத்தான் இருக்கேன்,” என்றான்.
அந்தத் தலைவன் நிலா நின்றிருந்த இடத்தைப் பார்த்தான். அங்கே வெறும் ஓவியம் மட்டுமே தெரிந்தது. அவனது கண்களுக்கு நிலா தெரியவில்லை. ஆனால், தரையில் சிதறிக் கிடந்த அந்த ஈரமான ரத்தத் துளிகள் அவன் கண்ணில் பட்டன.
“தனியா இருக்கியா? அப்போ இந்த ரத்தம் எப்படி வந்தது?” என்று கர்ஜித்தபடி தன் கையில் இருந்த துப்பாக்கியை ஆதியின் நெற்றியில் வைத்தான்.
நிலா அந்த நிழலுக்குள் இருந்து இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளால் கத்த முடியவில்லை, நகர முடியவில்லை. ஆனால் ஆதியின் நெற்றியில் துப்பாக்கி இருப்பதைப் பார்த்ததும் அவளது இதயம் சுருங்கியது.
ஆதி சிரித்தான். ஒரு விசித்திரமான, பயமில்லாத சிரிப்பு. “அது ரத்தம் இல்லை சார்… அது பெயிண்ட்! ஒரு ஓவியனோட அறையில சிவப்பு வண்ணம் சிந்துறது சகஜம் தானே?” என்றான்.
அந்தத் தலைவன் சந்தேகத்துடன் அந்த ரத்தத் துளியைத் தொட்டுப் பார்த்தான். அடுத்த நொடி அவனது முகம் வெளிறியது. அவனது கை விரல் பட்ட அந்த ரத்தம், ஓவியத்தில் இருப்பது போலச் சிவப்பாக இல்லாமல், கருப்பு வண்ணமாக மாறத் தொடங்கியது.
“இது… இது சாதாரண பெயிண்ட் இல்ல! இவன் ஏதோ மந்திரவாதி! இவனையும் அந்தப் பொண்ணையும் ஒண்ணா சேர்த்து முடிக்கணும். அந்த டைரி எங்கே?” என்று கத்தினான்.
அப்போது மேஜை மீது இருந்த அந்த டைரி தானாகப் பக்கங்களைப்புரட்டியது. அந்தப் பக்கங்களில் இருந்து ஆதியின் கையெழுத்தில் வார்த்தைகள் காற்றில் மிதந்து வர ஆரம்பித்தன:
“காலத்தின் கதவுகள் திறக்கப்படும்போது, வேட்டையாடுபவன் வேட்டையாடப்படுவான்!”
திடீரென்று அந்த அறைக்குள் ஒரு பலமான காற்று வீசியது. ஆதி வரைந்த அந்த ஓவியத்தில் இருந்த ‘பள்ளத்தாக்கு’ விரியத் தொடங்கியது. அந்தத் தலைவனும் அவனது ஆட்களும் பின்வாங்கினார்கள். ஆனால், அவர்கள் நின்றிருந்த தரை ஒரு சதுப்பு நிலம் போல மாறத் தொடங்கியது.
“என்ன நடக்குது இங்கே?” என்று அவர்கள் அலறினார்கள்.
ஆதி நிலாவைப் பார்த்தான். அந்த நிழலுக்குள் இருந்த நிலாவின் கண்கள் இப்போது மர்மமான நீல நிறத்தில் மின்னின. அவள் மெல்லத் தன் கையை உயர்த்தினாள். அவள் கையில் இருந்த காயம் இப்போது ஒரு ஒளிரும் அடையாளமாக மாறியிருந்தது.
அடுத்த சில விநாடிகளில், அந்த அறைக்குள் இருந்த ஐந்து பேரும் அந்த ஓவியத்தின் உள்ளே இழுக்கப்படுவது போலத் தோன்றியது. அவர்கள் அலறல் சத்தம் தேய்ந்து மறைந்தது. அறை மீண்டும் அமைதியானது.
நிலாவைச் சுற்றியிருந்த அந்த நிழல் கலைந்தது. அவள் அப்படியே தரையில் அமர்ந்தாள். ஆதி அவளருகே ஓடினான்.
“நிலா… நீ ஓகேவா?”
நிலா ஆதியைப் பார்த்துப் பேசினாள். ஆனால் அவள் குரல் இப்போது நிலாவின் குரலாக இல்லை. “ஆதி… அவங்க போயிட்டாங்க. ஆனா இது ஆரம்பம் தான். அந்த டைரியில இருக்கிற மூணாவது ரகசியம் என்னன்னு உனக்குத் தெரியுமா?”
ஆதி நடுங்கும் கைகளுடன் அந்த டைரியின் அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்பினான். அங்கே ஒரு ஓவியம் இருந்தது.
அந்த ஓவியத்தில், ஆதியும் நிலாவும் ஒரு பெரிய தீ விபத்துக்கு நடுவில் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களின் பின்னால், ஆதியைப் போலவே உருவம் கொண்ட ஒருவன் கையில் தீப்பந்தத்துடன் நின்று சிரித்துக் கொண்டிருந்தான்.
அந்தச் சின்ன அறையில் நிலாவின் குரல் கேட்ட விதம் ஆதியை உறைய வைத்தது. அது நிலாவின் குரல் தான், ஆனால் அதில் ஒரு முதிர்ச்சியும், பல நூற்றாண்டுகால வலியும் கலந்திருந்தது.
ஆதி அந்த டைரியின் அடுத்த பக்கத்தைப் பார்த்தான். அதில் இருந்த சித்திரம் அவனை நிலைகுலைய வைத்தது. எரியும் நெருப்புக்கு நடுவில் அவனும் நிலாவும்… அவர்களுக்குப் பின்னால் ஆதியைப் போலவே இருக்கும் அந்த உருவம் ஒரு குரூரமான சிரிப்புடன்!
“நிலா… இது… இது என்ன? அந்தப் படத்துல இருக்கிறது நானா? இல்ல வேற யாராவது…” ஆதி வார்த்தைகள் வராமல் தடுமாறினான்.
நிலா மெல்ல எழுந்தாள். அவளது தோள் காயம் இப்போது மாயமாய் மறைந்திருந்தது. “அவன் பெயர் ‘அந்தகன்’. உன்னுடைய தூரிகை எதை உருவாக்குகிறதோ, அதை அழிப்பதற்காகவே பிறந்த உன்னுடைய கரும் நிழல் அவன்,” என்றாள் நிலா மர்மமான குரலில்.
அவள் சொல்லி முடிப்பதற்குள், ஜன்னலுக்கு வெளியே ஒரு சிவப்பு நிற வெளிச்சம் பரவியது. ஆதி ஜன்னல் வழியே எட்டிப் பார்த்தான். அவன் வீட்டைச் சுற்றியிருந்த அந்தப் பழைய கட்டிடங்கள் அனைத்தும் திடீரென்று தீப்பிடித்து எரியத் தொடங்கின. சாதாரணத் தீயைப் போல இல்லாமல், அது ஊதா கலந்த சிவப்பு நிறத்தில் சீறிப் பாய்ந்தது.
“ஓவியம் நிஜமாகுது ஆதி! நாம இங்கிருந்து தப்பிக்கணும்!” நிலா அவன் கையைப் பற்றி இழுத்தாள்.
இருவரும் அந்த இரும்புப் படிக்கட்டுகள் வழியாகக் கீழே ஓடினார்கள். ஆனால், கீழே இறங்கியதும் அவர்கள் கண்ட காட்சி அதிர்ச்சியூட்டியது. தெருவே ஒரு பெரிய எரிமலைக் குழம்பு போலக் காட்சியளித்தது. மக்கள் யாரும் இல்லை, சத்தங்கள் இல்லை… நெருப்பின் கர்ஜனை மட்டுமே கேட்டது.
திடீரென்று, அந்த நெருப்புக்கு நடுவிலிருந்து ஒரு உருவம் மெல்ல நடந்து வந்தது.
அவன் அணிந்திருந்த ஆடை, அவனது நடை, அவனது தோற்றம்… எல்லாமே அச்சு அசலாக ஆதியைப் போலவே இருந்தது. ஆனால் அவனது கண்கள் மட்டும் கரிக்கட்டையைப் போலக் கறுப்பாக இருந்தன. அவன் கையில் ஒரு தீப்பந்தம் இருந்தது, அதிலிருந்துதான் அந்த ஊதா நிறத் தீ பரவிக்கொண்டிருந்தது.
அந்தகன் சிரித்தான். “ஆதி… நீ வரைந்த ஓவியங்கள் எல்லாம் அழகாக இருக்கின்றன. ஆனால், அழிவில் இருக்கும் அழகு படைப்பில் இல்லை. நிலாவை என்னிடம் விட்டுவிடு. அவள் உன்னுடைய தூரிகைக்குச் சொந்தமானவள் அல்ல, என்னுடைய நெருப்புக்குச் சொந்தமானவள்!”
ஆதி பயத்தை உதறிவிட்டு முன்னால் வந்தான். “அவள் ஒரு ஓவியம் இல்லை, உயிர்! அவளை உன்கிட்ட விடமாட்டேன்!”
அந்தகன் தன் கையில் இருந்த தீப்பந்தத்தைச் சுழற்றினான். “அப்படியானால், உன்னுடைய தூரிகையால் இந்த நெருப்பை அணைக்க முடியுமா என்று பார்ப்போம்!” என்று கூறி அந்தத் தீப்பந்தத்தை அவர்கள் மீது வீசினான்.
நெருப்பு அவர்கள் மேல் பாய வந்த நொடி, ஆதி சட்டென்று தன் பையிலிருந்த அந்தப் பழைய ஸ்கெட்ச்புக்கை எடுத்து, அதில் இருந்த ‘கோயில் தளத் திட்ட’ வரைபடத்தின் மீது தன் கையில் இருந்த ஈரமான நீல வண்ணத்தைத் தெளித்தான்.
“நிலா… என் கையைப் பிடி!”
ஆதி அந்த வரைபடத்தைத் தொட, ஒரு பெரிய நீல நிற நீரூற்று அந்த இடத்தையே சூழ்ந்தது. நெருப்பும் நீரும் மோதிக்கொண்டதில் அந்த இடமே புகைக் காடானது. அந்தப் புகைக்கு நடுவே அந்தகன் மறைந்தான்.
புகை விலகியபோது, ஆதியும் நிலாவும் ஒரு புதிய இடத்தில் நின்றிருந்தார்கள். அது சென்னையும் அல்ல, கொடைக்கானலும் அல்ல. அது ஒரு பாழடைந்த பழங்காலக் கோயில். ஆதி வரைந்த அதே தளத் திட்டம் கொண்ட கோயில்!
நிலா அந்த இடத்தைப் பார்த்துத் திடுக்கிட்டாள். “ஆதி… இதுதான் ‘காலச்சக்கரம்’ ஆரம்பிக்கிற இடம். இங்கதான் உன்னுடைய உண்மையான தூரிகை ஒளிஞ்சுருக்கு.”
ஆனால், அங்கே ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அந்தக் கோயிலின் சுவர்களில் ஆயிரக்கணக்கான ஓவியங்கள் இருந்தன. அந்த எல்லா ஓவியங்களிலும் நிலாவின் முகம் மட்டுமே இருந்தது. ஒவ்வொரு ஓவியத்தின் கீழும் ஒரு தேதி இருந்தது… கடந்த நூறு ஆண்டுகளின் தேதிகள்!
ஆதி நிலா தொடரும்