வித்தகன் கவிதை

ஒரு நிமிடம் பார்த்து ஆயிரம் முறை ரசிப்பவன்!

ஒரு நிமிடம் பார்த்து ஆயிரம் முறை ரசிப்பவன்! உன்னைப் பார்க்க ஆயிரம் கண்கள் போதாது என்றும்… என் இரண்டு கண்களும் போதாது என்றும்… பொய்யில் மொழுகிப் பொட்டு வைப்பவன் நானல்ல! மெய்யால் எழுதி… உன்னை மனதால் ரசிப்பவன் நான்! நீ எவ்வளவு தூரத்தில் இருந்தாலும், என் கண்களுக்கு லேசாகத் தெரிந்தாலே போதுமடி… என் மனம் முழுதாய் சந்தோஷத்தில் நிறைந்துவிடும்! பசியோடு காத்திருக்கும் என் கண்களுக்கு, உன் ஒரு நொடிப் பார்வையே பெருவிருந்து! என் கண்கள் உன்னைத் தேடித்

ஒரு நிமிடம் பார்த்து ஆயிரம் முறை ரசிப்பவன்! Read More »

பால்கனியும் கம்மாய்க்கரையும்!

பால்கனியும் கம்மாய்க்கரையும்! கான்கிரீட் சுவர்களுக்கு நடுவே நீ சிறைபிடித்து வைத்திருக்கும் ஒரு துளி ஆகாயம்தான்… உன் வீட்டுப் பால்கனி!  அதில் நீ தேடும் அந்தச் சிறு அமைதியைப் பார்த்து எனக்குள் மெலிதாய்ச் சிரிக்கிறேன். நகரத்தின் இரைச்சலில் நீ அடைபட்டுப் கிடக்கிறாய்… வா என் தேவதையே! என் கிராமத்துச் சாலைகளுக்கு உன்னை அழைத்துச் செல்கிறேன். அங்கே உனக்காகப் பால்கனிகள் இல்லை, ஆனால், பச்சையம் படிந்த கம்மாய்க்கரைகள் உண்டு! செயற்கைக் காற்றை சுவாசிக்கும் உனக்கு, என் ஊர்க் கரிசக்காட்டு வாசம்

பால்கனியும் கம்மாய்க்கரையும்! Read More »

வெள்ளந்திச் சிரிப்பு!

  வெள்ளந்திச் சிரிப்பு!   ஒப்பனைகள் ஏதுமின்றி ஒற்றைப் பொட்டில் நின்றவளே! உன் ஜிமிக்கி அசையும் அழகில்தான் என் கவிதைகள் சிதறியதோ! பிளாஸ்டிக் சிரிப்புகள் மலிந்த ஊரில் உன் இதழ்களில் மட்டும்… எப்படி ஒட்டிக்கொண்டது இந்தக் கிராமத்து ‘வெள்ளந்திச் சிரிப்பு’? முதல் மழை விழுந்த கரிசல் மண்ணாய் உன் சிரிப்பில் வீசுதடி நம்ம ஊரு வாசம்! கம்மாய்க்கரைக் காற்றில் பூத்த பருத்திப் பூவாய் விரியுது உன் முகம்… நாகரிகம் பூசிய நகரத்து வீதிகளில் இந்த கரிசக்காட்டு எதார்த்தத்தை

வெள்ளந்திச் சிரிப்பு! Read More »

ஈர்ப்பு விசை

ஈர்ப்பு விசை நிலவும் மலரும் உனக்கு உவமையல்ல, அவை காலம் தீர்ந்தால் உதிர்ந்துவிடும்… நீயோ, என் நினைவுகளின் ஈர்ப்பு விசை! நான் எந்த திசையில் மிதந்தாலும் என்னை உன்னருகே இழுக்கும் ரகசிய முடிச்சு. பார்வைகள் சந்திக்கும் கோணத்தில் அல்ல, நாம் பேச மறந்த மௌனங்களில் தான் நம் காதல் மிக ஆழமாக சுவாசிக்கிறது. உன் கைவிரல் இடுக்குகளில் தான் என் ஒட்டுமொத்த உலகத்தின் வரைபடம் சுருங்கியிருக்கிறது. கடிகார முட்கள் நகரும் காலத்தைக் கூட உன் இதயம் துடிக்கும்

ஈர்ப்பு விசை Read More »

நீ என் மனைவியாகும் நாள்வரை

நீ என் மனைவியாகும் நாள்வரை நகரம் முழுவதும்உன் முகத்தைப் பார்க்கிறது— நான் மட்டும்அந்த முகத்துக்குப் பின்னால்ஒளிந்திருக்கும்என் வருங்கால மனைவியைப் பார்க்கிறேன். உன்னைச் சுற்றிஆயிரம் விளக்குகள் எரிகின்றன;ஆனால் என் மனதில் மட்டும்ஒரே ஒரு விளக்கு— “ஒருநாள்இவள் என் வீட்டின் வாசலில்என் பெயரைச் சொல்லி நிற்பாள்.” அந்த ஒரு எண்ணம்தான்என்னைத் தினமும்உன்னை நோக்கி நடக்க வைக்கிறது. நீ செல்லும் பாதையைநான் பிடிக்கவில்லை; நீ போகும் திசையைஎன் கனவுகள் மட்டும்தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. உன்னை நெருங்கும் ஒவ்வொரு நாளும்என் இதயம்ஒரு கதவைத் திறந்து

நீ என் மனைவியாகும் நாள்வரை Read More »

கரிசல் காட்டில் பிறந்தவள்

கரிசல் காட்டில் பிறந்தவள் செம்பருத்திப் பூ போலஉன் முகத்தில் ஒரு சிவப்பு— ஆவாரம் பூ போலஉன் சிரிப்பில் ஒரு மஞ்சள்— ஊமத்தம்பூ போலஉன் பார்வையில்சொல்லத் தெரியாத ஒரு மயக்கம்— தும்பைப்பூ போலஉன் வார்த்தைகளில்வெள்ளையான எளிமை. நெரிஞ்சிப்பூ போலசின்னதாய் இருந்தாலும்என் நினைவுகளில்முள் விட்டுப் போகிறாய். கொன்றைப்பூ போலநீ சிரிக்கும் நேரமெல்லாம்என் வறண்ட நாட்களில்மஞ்சள் மழை பெய்கிறது. வேப்பம்பூ போலஉன் கோபத்திற்குள்ளும்ஒரு கசப்பான அழகு— பூவரசம்பூ போலஉன் நிழல் விழுந்த இடமெல்லாம்கோடைக்கும் கொஞ்சம்குளிர்ச்சி பிறக்கிறது. வாகைப்பூ போலஉன் பெயரைச் சொன்னாலேஎன்

கரிசல் காட்டில் பிறந்தவள் Read More »

ஒரு சிறிய தவறு

ஒரு சிறிய தவறு: விமானமும் மனித வாழ்க்கையும் ஒரு விமானத்தைவானத்தில் பறக்கவிடுவதற்கு முன்ஒரு வருடம் உழைத்திருக்க மாட்டார்கள்… பல வருடங்கள்ஆயிரம் கைகளின் உழைப்புஅதில் புதைந்திருக்கும். ஒவ்வொரு சிறு பாகமும்ஆயிரம் முறை பரிசோதிக்கப்பட்டிருக்கும்; ஏனென்றால்வானத்தில் இருக்கும் விமானத்திற்கு“சிறிய தவறு” என்று ஒன்று கிடையாது. ஒரு சிறிய கோளாறு—ஒரு கணத்தின் கவனக்குறைவு—ஒரு தவறான முடிவு… போதும். பல வருட உழைப்பில்உருவான ஒன்றைஒரு சில நொடிகள்முழுவதுமாக மாற்றிவிடும். மனித வாழ்க்கையும் அப்படித்தான். ஒரு பெயரை உருவாக்கவருடங்கள் வேண்டும். நம்பிக்கையை சம்பாதிக்கவருடங்கள் வேண்டும்.

ஒரு சிறிய தவறு Read More »

கரிசல் மண்ணில் பூத்தவள்

கரிசல் மண்ணில் பூத்தவள் கரிசல் மண்ணில்முதல் மழைத்துளி விழுந்தால்எழும் அந்த வாசம் இருக்கே… அதுபோலத்தான்நீ என்னைப் பார்த்துச் சிரித்த அந்த நொடி—என் மனசுக்குள்எத்தனை வருடமாய் வறண்டு கிடந்தஒரு மழைக்காலம்திடீரென்று பிறந்தது. உன் நெற்றியில் இருக்கும்அந்தச் சின்னப் பொட்டும்,காதோரம் ஆடும் அந்த ஜிமிக்கியும்,மஞ்சளும் செம்மையும் கலந்தஉன் சேலையின் நிறமும்… எதுவுமேஅலங்காரமாகத் தெரியவில்லை. கரிசல் காட்டில்மழைக்குப் பிறகுமுளைத்த முதல் பூவைப் போலஇயற்கை உன்னைஅப்படியே வைத்திருக்கிறது. உன் சிரிப்பில்நகரத்தின் செயற்கை விளக்குகள் இல்லை;வெயிலில் காய்ந்தசெம்மண் பாதையில்மாலை நேரம் விழும்மென்மையான வெளிச்சம் இருக்கிறது.

கரிசல் மண்ணில் பூத்தவள் Read More »

வானத்தைத் தொட்டாலும்

விமானம்வானத்தைத் தொடுகிறது என்பதற்காகஅதற்குதரையை மறந்துவிடும் உரிமை இல்லை. மனிதனும் அப்படித்தான்— எவ்வளவு உயரம் சென்றாலும்தன் தொடக்கத்தைமறந்துவிடக் கூடாது. விமானத்தின் வேகம்அதன் பெருமை அல்ல; வேகத்திலும்தன் பாதையை விட்டு விலகாமல் இருப்பதேஅதன் ஒழுக்கம். மனிதனின் வாழ்க்கையும் அப்படியே— ஆசைகள் எவ்வளவு வேகமாகஅவனை இழுத்துச் சென்றாலும்,அவன் செல்ல வேண்டிய பாதையைஅவன் மனசாட்சிதீர்மானிக்க வேண்டும். விமானத்தை உயர்த்துவதுஇறக்கைகள் மட்டுமல்ல; அதைச் சரியான உயரத்தில் வைத்திருப்பதுகட்டுப்பாடு. மனிதனை உயர்த்துவதும்அவனுடைய திறமை மட்டும் அல்ல— அவன் தன்னையேகட்டுப்படுத்திக் கொள்ளும்ஒழுக்கம். வானத்தில்ஆயிரம் பாதைகள் இருந்தாலும்விமானம்தன் பயணத்துக்கான

வானத்தைத் தொட்டாலும் Read More »

அவள் — ஒரு கரிசல் நிலத்தின் ரகசியம்

அவள் — ஒரு கரிசல் நிலத்தின் ரகசியம் அவளைப் பார்த்ததும்“அழகு” என்று சொல்லஎன் நாக்கு மறுத்துவிட்டது. அந்த வார்த்தைஅவளுக்கு ரொம்பச் சின்னது. அவள் முகத்தைப் பார்த்தால் எனக்கு முதலில் நினைவுக்கு வருவதுஒரு பூ அல்ல மழைக்காகக் காத்திருக்கும்  கரிசல் நிலம். அவள் சிரிப்புஅவரைப் பூ போல சிறியதுதான்… ஆனால் ஒரு கொடியையே பூக்க வைக்கும் அளவுக்கு நம்பிக்கை கொண்டது. அவள் கண்கள் துவரைப் பூ மஞ்சளுக்குள் ஒளிந்திருக்கும்அந்தச் சின்னச் சிவப்பைப் போல, சிரிப்புக்குள் கூடஒரு ரகசியத்தை வைத்திருப்பவை.

அவள் — ஒரு கரிசல் நிலத்தின் ரகசியம் Read More »