அறம் தழுவிய அரசியலா? அதிகாரப் பசி நிழலா? – தமிழகத்தின் தலைமைத் தேடல்!

 தமிழ்நாட்டில் தலைவர்களுக்குப் பஞ்சமா?

பொற்கால ஆளுமைகளும்,  இன்றைய வெற்றிடமும் ஒரு விரிவான விமர்சனம்  

 ஒரு மாநிலத்தின் உண்மையான வளர்ச்சி, பொருளாதாரம் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தின் எண்ணிக்கைகளில் மட்டுமே அளவிடப்படுவதில்லை. அதன் அரசியல் கலாச்சாரத்தின் ஆழத்திலும், அதை வழிநடத்தும் தலைவர்களின் தரத்திலும் அளவிடப்படுகிறது. வெற்றிகரமான தலைமை என்பது வெறும் ஆட்சி நிர்வாகம் அல்ல; அது ஒரு தொலைநோக்குப் பார்வை, ஒரு தாராளமான சித்தாந்தம் மற்றும் வரலாற்றை வடிவமைக்கும் ஒரு ஆளுமை.

ஆனால், தமிழ்நாட்டின் அரசியல் நிலவரத்தில் இன்று ஒரு உறுதியான மற்றும் கவலைக்கிடமான கேள்வி எழுப்பப்படுகிறது: இங்கே தகுதியான தலைவர்களுக்கு ஒரு ‘பஞ்சம்’ ஏற்பட்டுவிட்டதா?

தண்ணீர்ப் பஞ்சம் நமது நிலத்தை வறட்சியாக்கும். ஆனால், தலைமைப் பஞ்சம் நமது ஜனநாயகத்தின் அடித்தளத்தையே   “வறட்சியடையச் செய்யும்”. ஒரு காலத்தில் வழிகாட்டி நட்சத்திரங்களாக விளங்கிய பெரியார், காமராஜர், அண்ணா, எம்.ஜி.ஆர் போன்றோரின் புகழ்பெற்ற காலம் முடிந்து, நாம் இன்று எதை எதிர்கொள்கிறோம்? ஒரு வெற்றிடத்தையா, அல்லது புதிய வெளிச்சத்திற்கான காத்திருத்தலையா?

இந்தக் கட்டுரை, கடந்த காலத்தின் பொற்கால ஆளுமைகளுக்கும், இன்றைய அரசியலின் நிழலாடும் தலைமை வெற்றிடத்திற்கும் இடையேயான இடைவெளியை ஆய்வு செய்கிறது. இது ஒரு வரலாற்றுப் பார்வை மட்டுமல்ல, தற்போதைய அரசியல் மெளனம் மற்றும் எதிர்காலத்திற்கான ஒரு கவனக்குறைவு குறித்தான விரிவான விமர்சனமாகும்.

பகுதி 1: முன்மாதிரிகளின் மறைவு – ஒரு தலைமுறை இடைவெளியின் சோகம்

ஒரு காலத்தில், தமிழ்நாட்டின் குடும்பங்களில் ஒரு சிறப்பான வழக்கம் இருந்தது. சிறுவர்களை வாழ்த்தும் பெரியவர்கள், அவர்களுக்கு “முன்மாதிரிகளின்” (Role Models) ஒரு பட்டியலை வழங்குவார்கள். “காமராஜர் போல் நேர்மையானவராக வா”, “அண்ணா போல் தமிழுக்காகப் போராடு”, “பெரியார் போல் பகுத்தறிவுடன் சிந்தி”, “எம்.ஜி.ஆர் போல் ஏழைகளுக்காக உழை” என்று அந்தப் பெரியவர்கள் சொல்லிக்கொடுத்த ஆசிகள், வெறும் வார்த்தைகள் அல்ல; அவை ஒரு சமூகக் கடமையின் பாடமும், வரலாற்று ஆளுமைகளுக்கான மரியாதையும் ஆகும்.

அந்தப் பெயர்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு தனித்த கொள்கை, ஒரு தெளிவான சமூகப் பங்களிப்பு, மற்றும் ஒரு அழியாத தடத்தை குறிக்கின்றன. அவர்கள் ஆட்சி செய்தவர்கள் மட்டுமல்ல; மக்களின் மனதில் சிம்மாசனம் ஏறிய வழிகாட்டிகள்.

 இன்றோ, அதே கேள்விக்கு பதில் ஒரு பெரும் மெளனம். இன்றைய இளைஞனைப் பாருத்து, ‘நீ சிலருடைய வெற்றித் திறனைப் போல் வாழ வேண்டும்’, ‘சிலரின் தீரமான முடிவெடுக்கும் திறனைப் போல் இருக்க வேண்டும்’, ‘சிலரின் உறுதியான கூர்ப்பாட்டைப் போன்றவராக வேண்டும்’ என்று யார் சொல்கிறார்கள்? அல்லது, இன்று எந்த அரசியல் தலைவர் தம்மைத் தாமே ‘என்னைப் பின்பற்றுங்கள்’ என்ற தைரியத்தோடு முன்வைக்கிறார்?”

இந்த வெற்றிடத்திற்குப் பெயர் ‘முன்மாதிரி பஞ்சம்’. ஒரு தலைமுறைக்கு முன்மாதிரிகள் இல்லையென்றால், அதற்கு இலக்கும், ஊக்கமும், சீரிய வழிகாட்டியும் இல்லை என்பதே அர்த்தம். கடந்த காலத்தின் மாபெரும் ஆளுமைகள், இன்றைய அரசியலை ஒரு நீண்ட நிழலாக போட்டிருக்கிறார்கள். அந்த நிழலுக்குள் புதிய வெளிச்சம் பிறப்பதற்கு மாறாக, பழைய படிமங்களே  “சுழன்று கொண்டிருக்கின்றன” மீண்டும் மீண்டும்  _“சுழன்று __________கொண்டிருக்கின்றன.

இந்த மாற்றத்தின் காரணம் என்ன? அடுத்த பகுதியில், ‘நிழல் அரசியல்’ என்ற இந்த நவீன நோய்க்கான வேரை ஆராய்வோம்.

“நிர்வாகத் திறனில் இமயம் தொட்ட ஆளுமைகள்; ஆனால் இவர்களின் நிழலில் இருந்து விடுபட்டு, அறநெறி சார்ந்த புதிய ஒளியைத் தேடுகிறது தமிழகம்!”

பகுதி 2: நிழல் அரசியல் – கடந்த காலத்தின் அரணாகவும், எதிர்காலத்தின் தடையாகவும்

முன்மாதிரி பஞ்சத்தின் நேரடி விளைவு, ‘நிழல் அரசியல்’ (Shadow Politics). இன்றைய அரசியல் வாதிகள், ஒளிமிக்க தங்கள் சொந்த அடையாளங்களைக் கட்டமைக்காமல், கடந்த காலத்தின் ஏற்கனவே உருவான, மாபெரும் ஆளுமைகளின் நிழல்களுக்குள் ஒளிந்து கொள்கின்றனர். அவர்களின் அரசியல் பிரச்சாரத்தின் மையக்கருத்து, “நாங்கள் எம்.ஜி.ஆர் வழியைப் பின்பற்றுகிறோம்”, “நாங்கள் பெரியார் கொள்கைகளின் காவலர்கள்” என்று மட்டுமே இருக்கிறது.

காமராஜர், அண்ணா, பெரியார், எம்.ஜி.ஆர் போன்றோர் இன்றைய அரசியலின் உண்மையான, ஆனால் மறைந்திருக்கும், தலைவர்களாக மாறிவிட்டனர். அவர்களின் புகைப்படங்கள், சிலைகள், மேடைப் பேச்சுகள் மட்டுமே ஆட்சி செய்கின்றன “இன்று, ‘இப்படித்தான் நான்’ என்று ஒரு தனித்துவமான கொள்கை, ஒரு புதிய பார்வை, ஒரு சுய ஆளுமை ஆகியவற்றைத் தைரியமாக அறிவிக்கும் தலைவர்கள் மிகக் குறைவு. ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்தியல் அடையாளத்தைத் தாங்கியவராகவோ அல்லது துணிச்சலான சுய-உருவாக்கப் பாதையை உருவாக்கியவராகவோ, தங்களை வெளிப்படையாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் தலைவர்கள் காலம் மாறியதாகத் தெரிகிறது. இப்போது, ‘நான் எதற்கு நிற்கிறேன்?’ என்பதை விட ‘நான் எந்தக் குழுவைச் சேர்ந்தவன்?’ அல்லது ‘நான் எதை எதிர்க்கிறேன்?’ என்ற கேள்விகளே பெரும்பாலும் முன்னிலைப்படுத்தப்படுகின்றன.”

இந்தச் சிக்கல், கருணாநிதி, ஜெயலலிதா போன்ற சமகாலப் பெரும் ஆளுமைகளையும் தாண்டியது. அவர்கள் வலிமைமிக்க நிர்வாகிகளாக இருந்தாலும், அவர்களின் வாழ்க்கை சர்ச்சைகள் மற்றும் கறைகளுடன் சூழப்பட்டதால், இன்றைய இளைஞர்களும் பொதுமக்களும் அவர்களை முழுமையான முன்மாதிரிகளாக ஏற்றுக்கொள்வதில் தயக்கம் காட்டுகின்றனர்.

கேள்வி இதுதான்: ஏன் இன்றைய தலைவர்களால் தங்கள் சொந்த ‘ஒளி’யை உருவாக்க முடியவில்லை?

இதற்கான பதிலை, அந்தப் ‘நிழல்கள்’ எப்படிப்பட்ட ஒளிமிக்கவர்களாக இருந்தார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதிலேயே காணலாம். அவர்கள் வெறும் பெயர்கள் அல்ல; ஒவ்வொருவரும் ஒரு தனித்த தலைமைப் பண்பின் சின்னமாக இருந்தார்கள். தனித்துவமான தலைமைப் பண்புகளின் சுருக்கம் இதோ:

பகுதி 2.1: கடந்த காலத்தின் ஒளிமிக்க ஆளுமைகள் – ஒரு விரிவான ஊடுவெளிப்பார்வை

காமராஜர், பெரியார், அண்ணா, எம்.ஜி.ஆர் போன்றோரின் பெயர்கள் இன்று சொல்லப்படும்போது, வெறும் வரலாற்றுப் பெயர்கள் அல்ல; அவை ஒவ்வொன்றும் ஒரு முழுமையான தலைமைக் கருத்தை (A Complete Philosophy of Leadership) குறிக்கின்றன. அவர்களின் வெற்றி, தங்கள் தனித்துவமான பண்புகளை ஒரு தெளிவான சமூகப் பார்வையுடன் இணைத்ததில் அமைந்தது. இந்த இணைப்பின் விளக்கமே, இன்றைய ‘நிழல் அரசியலுக்கும்’ அந்த ‘ஒளி மிகு காலத்திற்கும்’ இடையிலான வேறுபாட்டை விளக்கும்.

பெரியார்: சமூகத்தின் மீளாய்வுக்கான சித்தாந்தத் தலைமை
பெரியாரின் தலைமை, அதிகார நாற்காலியை நோக்கிய அரசியல் ஓட்டம் அல்ல. அது ஒருசமூக மனசாட்சியின் குரல். சாதி முறை, மூடநம்பிக்கை, பெண் அடிமைத்தனம் ஆகியவற்றின் மீது பகுத்தறிவு என்ற கல் வீசி, சமூகத்தின் அடித்தளச் சிந்தனையையே உலுக்கினார். அவர் நேரடியாக அரசுத் திட்டங்களை நிறுவவில்லை; ஆனால் அவர் நிறுவிய சுயமரியாதை இயக்கம், அரசியல் களத்தில் சமூக நீதிக்கான அடித்தளமாக மாறியது. வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவம் (இரிசர்வேஷன்) போன்ற கருத்துகள், அவரது சிந்தனையின் நேரடி விளைவுகள். அவரது தலைமை மக்களை சிந்திக்கத் தூண்டியது; மற்ற தலைவர்கள் அந்தச் சிந்தனையை நிர்வாக நடவடிக்கையாக மாற்ற வழிவகுத்தது.

காமராசர்: நிர்வாகத் தூய்மையின் வாயிலாக கல்விப் புரட்சி
பொதுவாக ஒரு தலைவரின் திறமை அவரது கல்வியறிவில் அளவிடப்படுகிறது. ஆனால் காமராசர், முறையான கல்வி குறைந்தவராக இருந்தும், கல்வியின் சக்தியைஆழமாக உணர்ந்தவர். அவரது தலைமைஎளிமை, நேர்மை, மற்றும் ஒரு தெளிவான தொலைநோக்கு ஆகிய மூன்று தூண்களால் நிற்கிறது. மதிய உணவுத் திட்டம் ஒரு உதாரணம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு ஜனநாயகப் புரட்சி. ஏழைக் குடும்பங்களின் பிள்ளைகள் பள்ளிக்கு வருவதை உறுதி செய்து, கல்வியை ஒரு அடிப்படை உரிமையாக மாற்றியது. ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் பள்ளி நிறுவியது, நிர்வாகத்தின் செயல்திறன் மற்றும் சமூக நோக்கம் ஆகியவற்றின் இணைப்பைக் காட்டுகிறது. அவரது ஆட்சி, ஒரு திட்டம் அறிவிப்பது மட்டுமல்ல, அது அடித்தளத்தைத் தொடுவதை உறுதி செய்யும் கடினமான நிர்வாக வேலையின் முக்கியத்துவத்தை நிரூபித்தது.

அண்ணா: அறிவார்ந்த தலைமையின் மூலம் சித்தாந்தத்தை அதிகாரத்தோடுஇணைத்தல்
அண்ணா, ஒரு சித்தாந்த இயக்கத்தை ஆட்சி அதிகாரத்தின் நடைமுறை உலகத்துடன் இணைக்கும்பாலமாகசெயல்பட்டார். அவர் ஒரு சிந்தனையாளர், சிறந்த பேச்சாளர், எழுத்தாளர். ஆனால், அவரது தனித்துவம், இந்த அறிவுச் சக்தியை மாநில அரசியலின் களங்களில் – மொழிப்பற்று, மாநில உரிமைகள், சமூக நீதி – பயன்படுத்தியதில் உள்ளது. தமிழ்நாட்டுக்கு ‘தமிழ்நாடு’ என்ற பெயரை சூட்டியது ஒரு குறியீட்டுச் செயல்; தன்னுரிமை மற்றும் அடையாளத்தின் அரசியலை இது உறுதிப்படுத்தியது. மாநில சுயாட்சி என்ற அவரது முழக்கம், கூட்டாட்சிக் கொள்கையில் மாநிலங்களின் உரிமையை வலியுறுத்தியது. அவர் பெரியாரின் பகுத்தறிவுக் கருத்துகளையும், காமராசரின் மக்கள்-நேர்க்காட்சி நிர்வாகத்தையும் இணைத்து, திராவிட இயக்கத்திற்கு ஒரு அரசாணை முகம் கொடுத்தார்.

எம்.ஜி.ஆர்: மக்கள் உணர்வுகளுடன் இணைக்கும் நேரடி நிர்வாகத் தலைமை
எம்.ஜி.ஆரின் தலைமை, ஒருஅதீத மக்கள் இணைப்புமற்றும் நேரடி நலன் பகிர்ந்தளிப்பு ஆகியவற்றில் அமைந்தது. திரைப்பட ரசிகர்களின் ஆதரவை ஒரு அரசியல் வாக்குக்கூட்டமாக மாற்றியதோடு, சத்துணவுத் திட்டம் போன்ற திட்டங்கள் மூலம் அந்த ஆதரவுக்கு பதிலளித்தார். இந்தத் திட்டம், ஏழை மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் உடனடியான, உணரக்கூடிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. நிலச் சீர்திருத்தங்கள், விதவை மறுவாழ்வுத் திட்டங்கள் ஆகியவை சமூக நீதியின் மீது அவரது கவனத்தைக் காட்டுகின்றன. அவரது தலைமைப் பாணி உணர்வுபூர்வமான, நேரடியான, மற்றும் நடைமுறை நலன்களை மையப்படுத்தியது. ஆட்சி என்பது பேச்சு அல்ல, செயல் என்பதை இது நிரூபித்தது.

பசும்பொன் முத்துராமலிங்கத் தேவர்: சமூக நீதிக்கான போராளித் தலைமை
முத்துராமலிங்கத் தேவர், அரசியல் அதிகாரத்தை விடசமூக நீதிப் போராட்டத்தைமுன்னிறுத்திய ஒரு தனித்த தலைமை வடிவத்தைக் குறிக்கிறார். தேசியவாதி மற்றும் ஆன்மீகவாதியாக இருந்தாலும், அவரது முக்கிய பங்களிப்பு ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களுக்கான போராட்டமாகும். ஆங்கிலேயரின் ‘பிறவிக்குற்றச் சட்டத்தை’ (Criminal Tribes Act) எதிர்த்துப் போராடி அதை ரத்து செய்வித்தது, சட்ட முறையில் ஒரு மாபெரும் சமூக வெற்றியாகும். சட்டசபையில் நீதிக்கான அவரது உரைகள், ஒரு வழக்கறிஞர்-போராளி தலைமையின் சக்தியை வெளிப்படுத்துகின்றன. அவரது ஆளுமை, தலைமை என்பது ஒரு சமூகத்தின் உரிமைகளுக்காக, அதிகாரத்தின் முன்னால் நின்று அஞ்சாமல் பேசுவதில் அடங்கும் என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

சி. இராஜகோபாலாச்சாரி (ராஜாஜி): காந்தியக் கருத்தின் அறிவார்ந்த தலைமை
ராஜாஜியின் தலைமைஅறிவுத்திறன், நேர்மை மற்றும் காந்தியக் கொள்கைகளின் கடுமையான பின்பற்றல்ஆகியவற்றால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது. ஒரு சிறந்த நிர்வாகி மற்றும் சட்ட வல்லுநராக, மதுவிலக்கு மற்றும் கட்டாயக் கல்வி போன்ற முன்னோடித் திட்டங்களை அறிமுகப்படுத்தினார். இருப்பினும், அவரது ‘குலக்கல்வித் திட்டம்’ சமூகத்தில் ஆழமான பிளவை ஏற்படுத்தியது, அவரது அறிவார்ந்த, ஆனால் சில நேரங்களில் நடைமுறை யதார்த்தத்திலிருந்து விலகிய தலைமைப் பாணியை வெளிப்படுத்தியது. அவரது ஆளுமை, உயர் கொள்கைகளை நடைமுறைப்படுத்தும் போது எழும் சிக்கல்களை எடுத்துக்காட்டுகிறது, மேலும் ஒரு தலைவரின் சிந்தனைத் தெளிவும், மக்களுடனான இணைப்பின் தேவையும் இணைந்திருக்க வேண்டும் என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

“கொள்கை உறுதி மிக்க இந்தத் தலைவர்களின் காலம் மறைந்து, அதிகாரப் போட்டிகள் நிறைந்த ஒரு புதிய அத்தியாயம் இங்கேதான் துவங்குகிறது.”

2.2  ஆறு பொற்கால ஆளுமைகளின் அஸ்தமனமும், கேள்வியெழுப்பும் புதிய அத்தியாயமும்.

அண்மைக் கால ஆளுமைகள்: வெற்றியும், கேள்விகளும்

கடந்த ஐந்து தசாப்தங்களின் தமிழக அரசியலை வரையறுத்த இரு மாபெரும் ஆளுமைகள் எம். கருணாநிதி மற்றும் ஜெயலலிதா ஆவார்கள். கலைஞர் கருணாநிதி ஒரு சித்தாந்தவாதி, திறமையான எழுத்தாளர், பேச்சாளர் மற்றும் நீண்டகால நிர்வாகி. அதேபோல், ஜெயலலிதா ஒரு தனித்துவமான, அசைக்க முடியாத தீர்மானமுள்ள நிர்வாகியாகவும், மகளிர் மேம்பாட்டுத் திட்டங்களின் ஆதரவாளராகவும் விளங்கினார்.

இவர்களின் வெற்றிகளைப் பட்டியலிடுவது எளிது: கல்வி, உள்கட்டமைப்பு, சமூக நலத்திட்டங்கள். ஆனால், ஒரு சிக்கலான கேள்வி இங்கு எழுகிறது: இன்றைய இளைஞர்கள் மற்றும் பொது மக்களின் கண்ணோட்டத்தில், இவர்கள் ‘முன்மாதிரித் தலைவர்களாக’ (Role Model Leaders) முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறார்களா?

இந்த கேள்விக்கான பதில், அவர்களின் அரசியல் வெற்றிகள் மற்றும் ஆளுமைக் கவர்ச்சி ஆகியவற்றுக்கு அப்பாற்பட்டது. இது அரசியல் பண்புகளுக்கும் (Political Skills), தலைமைப் பண்புகளுக்கும் (Leadership Qualities) இடையே உள்ள வித்தியாசத்தை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

• அரசியல் பண்புகள்: கட்சியைக் கட்டியெழுப்புதல், தேர்தல் கணிதத்தில் வெற்றி பெறுதல், நிர்வாக இயந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல், பேச்சு வன்மை.
• தலைமைப் பண்புகள்: தன்னலமற்ற சேவை, அனைத்து மக்களுக்கும் சமமான நீதி, நிர்வாகத்தின் மீது முழுமையான நேர்மை, மற்றும் தொலைநோக்குப் பார்வை.

 தமிழ்நாட்டின் அண்மைய அரசியல் வரலாற்றில், சில தலைவர்கள் அரசியல் ராட்சதர்களாக (Political Titans) விளங்கினர். அவர்களது ஆட்சிக் காலங்கள் மாநிலத்தில் கல்வி, உள்கட்டமைப்பு மற்றும் தொழில்மயமாக்கல் ஆகிய துறைகளில் புரட்சிகரமான மாற்றங்களைக் கண்டன; நிர்வாகத் திறன் மற்றும் அரசியல் உறுதியில் அவர்கள் காட்டிய சாதனைகள் வரலாற்றில் நிலைத்த இடம் பெற்றுள்ளன.

இருப்பினும், பொது வாழ்வின் உயர்ந்த அளவுகோல்கள் நிர்வாக வெற்றி மட்டுமின்றி, ஒரு கறைபடாத தனிப்பட்ட ஒழுக்கம் மற்றும் அனைவருக்கும் ஏற்கத்தக்க நெறிமுறைச் சீர்மையையும் (Ethical Integrity) கோருகின்றன. இங்கேதான் ஒரு சிக்கலான விவாதம் எழுகிறது. ஏனெனில், இந்த வீரர்களின் (Titans) வரலாற்று முத்திரைகள் (Legacy), அதிகாரத்தின் செறிவு, வாரிசு அரசியல் மற்றும் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் போன்ற கேள்விகளாலும் சூழப்பட்டுள்ளது.

இதன் விளைவாக, ஒரு புதிய முரண்பாடு (Paradox) உருவாகியுள்ளது: நிர்வாக ராட்சதர்களாக (Administrative Titans) விளங்கிய இந்த தலைவர்களை, இன்றைய இளைய தலைமுறை — குறிப்பாக விமர்சன ஞானம் மிக்க இளைஞர்கள் — முழுமையான முன்மாதிரிகளாக (Complete Role Models) ஏற்றுக்கொள்வதில் தயக்கம் காண்பிக்கின்றனர். அவர்களை சக்திவாய்ந்த நிர்வாகிகள் என்று மதிக்கலாம்; ஆனால் தங்கள் வாழ்க்கையை வடிவமைக்க ஏற்ற அறநெறிப் பாணிகளாக (Ethical Exemplars) காண்பதில்லை.

இந்த இடைவெளி (Gap), தமிழ்நாட்டு அரசியலில் ஒரு ‘நிழல் விளைவை’ (Shadow Effect) ஏற்படுத்தியுள்ளது. புதிய தலைமுறைத் தலைவர்கள், கடந்த காலத்தின் நிர்வாகப் புகழ் மிக்க ஆனால் நெறிமுறைத் துறவுகள் கொண்ட (Ethically Complex) இந்த அரக்கர்களின் (Giants) நீண்ட நிழலுக்குள் அரசியல் செய்யும் ஒரு சூழ்நிலையை எதிர்கொள்கின்றனர். இதன் காரணமாக, முழுமையான — அதாவது திறன் மற்றும் தூய்மை இரண்டையும் உள்ளடக்கிய — ஒரு முன்மாதிரிக் காலவரிசை (Genealogy of Exemplars) இல்லாதது போன்ற ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டுள்ளது.

இறுதியில், வரலாறு இந்த வீரர்களை (Titans) எவ்வாறு நிலைநிறுத்தும் என்பது ஒரு திறந்த கேள்வியாகவே உள்ளது. நிர்வாக சாதனைகளின் எடையும், நெறிமுறைக் கேள்விகளின் எடையும் — இந்த இரண்டு தராசுக் கறைகளில் எது கனமாக இறங்கும் என்பதே வரலாற்றாசிரியர்களின் விவாதத்திற்குரிய பொருளாகும். இந்தப் பிரச்சனையான பாரம்பரியம் (This Problematic Legacy) தான், ஒரு புதிய தலைமுறைக்கு, அரசியல் வெற்றியையும் அறநெறிச் சிறப்பையும் (Ethical Excellence) இணைக்கக்கூடிய புதிய வகைத் தலைமையை எதிர்பார்க்க வைக்கிறது.

இந்தத் தலைவர்களின் தனிப்பட்ட பண்புகளும், சமூகப் பங்களிப்புகளும் இன்றைய அரசியல்வாதிகளிடம் ஏன் குறைந்துவிட்டன என்ற கேள்வியே, “தலைவர்களுக்குப் பஞ்சம்” என்ற நமது வாதத்திற்கு வலு சேர்க்கிறது.

“சாதனைகளின் பிரம்மாண்டமும், சோதனைகளின் நிழலும் — இவர்களின் பிம்பங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் ஒரு புரியாத புதிர்!”

இந்த ‘நிழல் அரசியல்’ பல்வேறு கேள்விகளை எழுப்புகிறது:

•  இதன் விளைவு என்ன? நிழல் அரசியல். இது நான்கு பெரும் கேள்விகளை எழுப்புகிறது:
• கொள்கை வறட்சி: இன்றைய தலைவர்களுக்கு தங்கள் சொந்த, புதிய, தேவைக்கேற்ற சித்தாந்தங்களை உருவாக்கும் திறன் இல்லையா?
• ஆளுமைக் குறை: மக்கள் மனதைக் கவர்ந்து, நம்பிக்கையை ஊட்டும் கவர்ச்சியான தனிப்பட்ட ஆளுமைத் திறன் குறைந்துவிட்டதா?
• சவால் எதிர்கொள்ள முடியாமை: பெரியார் சாதியமைப்பை எதிர்த்தது போல், அண்ணா மத்திய அதிகாரத்தை எதிர்த்தது போல், இன்றைய சிக்கல்களை (வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், சுற்றுச்சூழல் அழிவு, கல்வித் தரம்) எதிர்கொள்ளும் துணிவு இல்லையா?
• உண்மையான தலைமைப் பண்புகளின் மறைவு: மக்கள் நலன், தொலைநோக்கு, தன்னலமற்ற சேவை போன்ற அடிப்படைப் பண்புகள் அரசியலில் இருந்து விலகிவிட்டனவா?

 பகுதி 3: தண்ணீர்ப் பஞ்சத்திற்கு அப்பால் – ஒரு மாநிலத்தின் மர்ம நோய்

நாம் அடிக்கடி பேசுவது தண்ணீர்ப் பஞ்சத்தைப் பற்றி. நமது நிலத்தின் வறட்சியைப் பற்றி. ஆனால், நமது அரசியல் மண்ணின் ஆழத்தில், அதைவிட அபாயகரமான, குறைவாகவே பேசப்படும் ஒரு பஞ்சம் வேர்கள் விட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. அது, தகுதியான, முன்மாதிரியாக (Role Model) நிற்கக்கூடிய, அடுத்த தலைமுறையை வடிவமைக்கும் தலைவர்களின் பஞ்சம்.

இது வெறும் தனிநபர்களின் வெற்றிடத்தை விடக் கொடியது. இது ஒரு மாநிலத்தின் கொள்கை மரபுரிமை (Ideological Legacy) மற்றும் அரசியல் எதிர்காலம் ஆகியவற்றிற்கிடையே ஏற்பட்டுள்ள ஒரு முறிவு. ஒரு மாநிலத்தின் ஆரோக்கியம் என்பது, அதன் தற்போதைய தலைவர்கள் மட்டுமல்ல, அவர்கள் அடுத்த தலைமுறைக்கு வழங்கும் முன்மாதிரிகள் மற்றும் அரசியல் கல்வி ஆகியவற்றின் தரத்தைப் பொறுத்தது.

முன்மாதிரிகள் இல்லாத ஒரு சமூகம், கம்பச் சுழலில் சிக்கிய படகு போன்றது. அது சுற்றிச் சுற்றி வரும், ஆனால் முன்னேறாது. அதன் திசை வரலாற்றின் தூசிபடிந்த நினைவுச்சின்னங்களைச் சுற்றியே சுழலும். இன்றைய அரசியல் இந்த நிலையில்தான் உள்ளது. புதிய கொள்கைகளை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, பழைய மீசைகளின் படிமங்களை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஒரு காலத்தில் ஒளியாக இருந்தவை, இன்று நிழல்களாக மாறிவிட்டன.

ஆனால், இந்த வெற்றிடம் நிரந்தரமாக இருக்க வேண்டுமா? வெளிச்சத்திற்கான வாய்ப்பு எங்கே மறைந்திருக்கிறது? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில், நமது முடிவுரையில் – கனவுக்கும் நிஜத்திற்கும் இடையிலான மோதலில் – தேடப்பட வேண்டும்

தலைமை என்பது தேடிப் பெறுவதல்ல; தகுதியால் உருவாவது! அந்தத் தகுதிக்கான இலக்கணத்தை வள்ளுவத்திடம் கேட்போம்

பகுதி 4: தலைவருக்கு என்ன தேவை? திருக்குறளின் ஏழு நற்குணங்கள்

கடந்த காலத்தின் பொற்கால ஆளுமைகளின் பல்வேறு பண்புகளையும், இன்றைய வெற்றிடத்தையும் பற்றி விவாதித்த பிறகு, ஒரு அடிப்படைக் கேள்வி எழுகிறது: “என்னுடைய வாக்கு என்ன? நான் எதை நம்புகிறேன்?” எனும் தலைவர் காட்ட வேண்டிய தைரியம் தனிப்பட்ட தன்னம்பிக்கையில் மட்டும் அல்ல, ஒரு தெளிவான, அறநெறிபூர்வமான தலைமைக் கோட்பாட்டில் உருவாகிறது.

இந்தத் தேடலில், தமிழரின் நித்திய நீதிநூலான திருக்குறள், ஒரு தலைவருக்கு அவசியமான ஏழு அடிப்படைப் பண்புகளை விளக்குகிறது. இவை காலத்திற்கு மேல் நின்று, ஒரு முன்மாதிரித் தலைவரை (Role Model Leader) வரையறுக்கும் செயல்திறன் மற்றும் நெறிமுறை இரண்டையும் உள்ளடக்கிய ஒரு கட்டமைப்பை வழங்குகின்றன.

தலைமைப் பண்புகளின் ஏழு விதிகள் (திருக்குறள் அடிப்படையில்):

1 அஞ்சாமை (துணிவும் மன உறுதியும்):

அஞ்சாமை ஈகை அறிவூக்கம் இந்நான்கும்
எஞ்சாமை வேந்தர்க் கியல்பு

பொருள்: அச்சமின்மை (துணிவு), கொடையுள்ளம், கூர்மையான அறிவு, ஊக்கமுடைமை ஆகிய இந்த நான்கு பண்புகளும் ஒரு தலைவனிடம் குறையாமல் இருப்பதே அவனது இயல்பாகும்.

தலைமைப் பொருள்: சவால்களை எதிர்கொள்ளும் தைரியம், தவறுகளை ஒத்துக் கொள்ளும் மன வலிமை, முடிவெடுக்கும் துணிச்சல்.

2 நீதி மற்றும் நடுநிலை (ஒழுக்கமுடைமை):

ஓர்ந்துகண் ணோடாது இறைபுரிந்து யார்மாட்டும்
தேர்ந்துசெய் வஃதே முறை

பொருள்: (வழக்கை) ஆராய்ந்து, பக்கச் சார்பு காட்டாமல், நீதியை நிலைநாட்டும் நோக்கோடு, யார் மாட்டும் தெளிவாக ஆராய்ந்து நடப்பதே முறைமை.

தலைமைப் பொருள்: சமூகத்தின் அனைத்து பிரிவினருக்கும் சமமான நீதி, பாரபட்சமின்மை, ஒழுக்கத்தின் மீது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை.

3 ஆலோசனை கேட்கும் பண்பு (அறிவார்ந்த மேலாண்மை):

 இடிப்பாரை இல்லாத ஏமரா மன்னன்
 கெடுப்பா ரிலானுங் கெடும்

பொருள்: தவறு செய்யும்போது கடிந்து சொல்லும் பெரியோரின் துணையில்லாத பாதுகாப்பற்ற அரசன், அவனை அழிக்க பகைவர் இல்லாவிட்டாலும் தானே அழிவான்.

தலைமைப் பொருள்: வல்லுநர்களின் ஆலோசனையை நாடுதல், விமர்சனத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பான்மை, அகந்தையின்மை.

4 செயல்திறன் மற்றும் பணி ஒப்படைப்பு (திறமையான நிர்வாகம்):

 இதனை இதனால் இவன்முடிக்கும் என்றாய்ந்து
 அதனை அவன்கண் விடல்

பொருள்: “இந்தப் பணியை, இந்த வழியில், இவன் முடிப்பான்” என்று ஆராய்ந்து தெளிந்து, அதை அவனிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும்.

தலைமைப் பொருள்: சரியான நபரை சரியான பொறுப்பில் அமர்த்தும் ஞானம், பணிகளை வகுத்தளிக்கும் திறன், நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் அதிகாரமளித்தல்.

5 மக்கள் தொடர்பும் எளிமையும் (அணுகும் தன்மை):

காட்சிக் கெளியன் கடுஞ்சொல்லன் அல்லனேல்
மீக்கூறும் மன்னன் நிலம

பொருள்: காண்பதற்கு எளியவனாகவும், கடுஞ்சொல் இல்லாதவனாகவும் இருப்பானேயானால், உலகம் அவனை உயர்வாகப் பேசும்.

தலைமைப் பொருள்: பொதுமக்களுடன் நேரடித் தொடர்பு, கேட்கும் காது, பணிவான நடத்தை, இனிய சொல்லாடல்.

6 பொருளாதார அறிவும் வள மேலாண்மையும் (நிதி நிர்வாகம்):

இயற்றலும் ஈட்டலுங் காத்தலும் காத்த
வகுத்தலும் வல்ல தரசு

பொருள்: (பொருளை) உண்டாக்குதலும், சேர்த்தலும், காப்பாற்றலும், காப்பாற்றியதை (தேவைக்கேற்ப) வகுத்தளிக்கவும் வல்லவனே உயர்ந்த அரசன்.

தலைமைப் பொருள்: செல்வத்தை உருவாக்குதல், சேமித்தல், திறமையாக நிர்வகித்தல், சமூக நலனுக்காக சமமாகப் பகிர்தல்.

7 ஊக்கமும் உழைப்பும் (அயரா முயற்சி):

உள்ளம் உடைமை உடைமை பொருளுடைமை
நில்லாது நீங்கி விடும்

பொருள்: (ஊக்கமான) உள்ளம் உடைமையே உண்மையான உடைமை; பொருள் உடைமை நிலையாது நீங்கிவிடும்.

தலைமைப் பொருள்: சோர்வடையாத உற்சாகம், கடின உழைப்பில் நம்பிக்கை, எதிர்காலத்தைக் காணும் தொலைநோக்கு.

தலைமைப் பஞ்சத்தின் கனவு vs நிஜம் – திருக்குறளின் சோதனைக்கல்

தமிழ்நாட்டிற்கு இப்போது தேவை, கடந்த கால நிழல்களில் ஆடும் ‘அரசியல் நிர்வாகிகள்’ அல்ல. நமது நினைவுகளில் நின்று நிலவும் அந்தப் பெரியார், காமராஜர், அண்ணா, எம்.ஜி.ஆர் ஆகியோரின் ஆளுமைகள், நமக்கு ஒரு கனவைக் காட்டுகின்றன. அந்தக் கனவு என்ன? பகுத்தறிவு, நிர்வாகத் தூய்மை, மாநில உரிமை, மக்கள் நலம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் ஒரு சமுதாயத்தைக் கட்டியெழுப்பும் உண்மையான தலைமையின் கனவு.  

“நாம் தேடுவது வெறும் ‘ஆட்சியாளர்களை’ அல்ல; வள்ளுவம் சொல்லும் ‘அறநெறி மாறாத ஆளுமைகளை’

ஆனால்,நமது நிஜம் என்ன?
நமது நிஜம், “நான் யார்?” என்ற தனித்துவத்தைத் தைரியமாக அறிவிக்க முடியாத, “என்னைப் பின்பற்றுங்கள்” என்று சொல்ல தகுதியற்ற ஒரு அரசியல் களம். புதிதாக வரும் ஒவ்வொரு தலைவரையும் நாம் பார்க்கும்போது, நம் மனதில் எழும் கேள்வி “இவர் எந்தப் புதிய கொள்கையைக் கொண்டு வருவார்?” அல்ல; “இவர் எந்தப் பழைய நிழலுக்குள் நுழைவார்?” என்பதுதான்.

 தற்போதைய அரசியல் களத்தில் வலுவாக நிற்கும் எந்தவொரு தலைவரையும் சுட்டிக்காட்டினாலும், கேள்வி ஒன்றே: இவர்கள், நம்மைக் கடந்த காலத்தின் அருங்காட்சியகத்தில் இருந்து விடுவித்து, எதிர்காலத்தின் பட்டறைக்கு அழைத்துச் செல்வார்களா? அல்லது, இவர்களின் ஆட்சியும், கொள்கைக்குப் பதிலாக கட்சி விசுவாசத்தையும், நிர்வாகத்திற்குப் பதிலாக நிழல் அரசியலையும், மக்கள் நலனுக்குப் பதிலாகத் தேர்தல் வெற்றியையும் மட்டுமே முதன்மைப்படுத்தும் மற்றொரு அத்தியாயமாக முடியுமா?

இங்குதான் திருக்குறள் ஒரு சோதனைக்கல்லாக நமக்கு முன் நிற்கிறது.

திருக்குறள் ஒரு முழுமையான தலைமைக் கோட்பாட்டை நமக்கு வழங்குகிறது. “அஞ்சாமை, ஈகை, அறிவூக்கம், ஊக்கம்” (குறள் 382) என்ற நான்கு தூண்களில் நிற்கும் தலைமை. “ஓர்ந்து கண்ணோடாது” (குறள் 541) நடுநிலை பிறழாத நீதி. “இடிக்க உறுபாரை” (குறள் 448) துணையாகக் கொள்ளும் அறிவார்ந்த மேலாண்மை. “காட்சிக்கு எளியன்” (குறள் 386) ஆகும் மக்கள் தொடர்பு.

கனவு நிறைந்த கடந்த காலத் தலைவர்கள், தற்செயலாக இந்தக் குறள்களின் உயிருள்ள உதாரணங்களாக விளங்கினர். இன்றைய நிஜத்தின் வெற்றிடம், இந்தக் குறள்களின் மறுபக்கமாக, கடமைகளின் புறக்கணிப்பின் விளைவாகும்.

ஆக, இறுதிக் கேள்வி இதுதான்:

நாம் எதிர்பார்க்கும் புதிய தலைமை, தண்ணீர்ப் பஞ்சத்தை மட்டும் போக்குவதற்காக வந்ததா? அல்லது, நமது ஜனநாயக மண்ணில் ஆழ வேரூன்றிவிட்ட தலைமைப் பஞ்சத்தை – அதாவது அஞ்சாமை, நீதி, ஆலோசனை, எளிமை போன்ற அடிப்படை நற்பண்புகளின் பற்றாக்குறையை – வேரோடு பிடுங்க எடுத்துவந்த கோடாலியா?

இந்தக் கேள்விக்கான பதில், வாக்குப்பெட்டிகளில் மட்டும் இல்லை. நாம் யாரை ‘தலைவர்’ என்று ஏற்கிறோமோ, நாம் எந்தத் தரத்தை விரும்புகிறோமோ, அதில்தான் இருக்கிறது. பொற்காலம் ஒரு முற்போக்கான நினைவு மட்டும் அல்ல; திருக்குறள் வைத்த ஒரு நித்திய சோதனைக்கல். அதன் முன் நிற்கும் ஒவ்வொரு தலைமுறையையும், ஒவ்வொரு தலைவரையும், அவரது அறநெறிச் சான்றாண்மையின் (ethical credibility) அடிப்படையில் அது சோதிக்கும்.

அந்தச் சோதனையில் –  ஒரு நல்ல தலைவன், திட்டங்களின் வெற்றி மட்டுமல்ல, தவறுகளின் பொறுப்பையும் தானே சுமப்பவன். ஆனால், இன்றைய அரசியலின் விந்தை என்னவென்றால், “பொறுப்பைத் தள்ளிவிடும் கலை” (Art of Delegating Blame) முதன்மைப்படுத்தப்படுகிறது. ‘சரியானது என் செயல்; தவறு அவரது செயல்’ என்ற இந்த இரட்டை நெறி, தலைமையின் அடிப்படையான மனச்சாட்சி (Conscience) மற்றும் பொறுப்பாண்மை (Ownership) ஆகியவற்றை அரித்துத் தின்றுவிட்டது..

ஆனால், நியாயமான ஆட்சிக்கான நமது ஏக்கம், திருக்குறள் நமக்கு நினைவூட்டுவது போல், “உள்ளம் உடைமை உடைமை” (குறள் 591) தான். தலைமைப் பண்புகளின் மீதுள்ள நமது உள்ளூர் ஏக்கமே, நமது மிகப்பெரிய செல்வம். அந்தச் சோதனையை நாம் உணர்வதும், அதற்கான தகுதியை நாம் கோருவதுமே, இந்தப் பஞ்சத்திலிருந்து வெளியேறுவதற்கான முதற்படியாகும்.

இங்கே பலரும் ஒரு பெரிய பிரச்சினை உருவானால் தான் புரட்சி பிறக்கும் என்று காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், தேங்கி நிற்கும் குட்டையில் கல்லை எறிவது புரட்சியல்ல; புதிய பாதையை உருவாக்கி நதியைப் பாயவிடுவதுதான் உண்மையான புரட்சி.

இனிவரும் தலைவர்கள்,

பழைய பிரச்சினைகளைப் பேசிக்கொண்டே காலத்தைக் கடத்தி ‘புரட்டு’ செய்வார்களா? அல்லது நிர்வாகத்தில் புதுமையைப் புகுத்தி ஒரு நவீன ‘புரட்சி’ செய்வார்களா?

2026 ?