ஆதி நிலா

அத்தியாயம் 1: தூரிகையில் உதிர்ந்த ரத்தம்

கொடைக்கானல் – நள்ளிரவு 2:00 மணி

மழை பெய்து ஓய்ந்திருந்த அந்த அடர்ந்த காட்டுப்பகுதியில் மரண அமைதி நிலவியிருக்க வேண்டும். ஆனால், அந்த நிசப்தத்தைக் கிழித்துக்கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தாள் நிலா. மூச்சு முட்ட, இதயம் அடித்துக்கொள்ள, அவள் ஒரு மரத்தின் அடியில் சாய்ந்து நின்றாள். மழையில் நனைந்து சேறாகிய மண்ணில் அவளது கால்கள் புதைந்தன. ஒரு காலில் இருந்த சிவப்பு நிற காலணி மட்டும் அந்த இருளில் ஒரு குருதிச் சிவப்பாய் தெரிந்தது.

பின்னால், தூரத்தில், ஐந்தாறு மின்விளக்குகளின் வெளிச்சங்கள் மரங்களுக்கு இடையே பேய்களைப் போல அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தன. கைகளில் கத்திகள், அரிவாள்கள், மூங்கில் கம்புகள் – எதையோ பிடித்தவர்களாகத் தெரிந்தார்கள். “அவளை விடாதீங்க! உயிரோடு வேணும்!” என்ற ஒரு கர்ஜனை காற்றில் மிதந்து வந்தது. அவர்கள் சாதாரண வேட்டைக்காரர்கள் அல்ல; ஒரு பெரிய நெட்வொர்க்கின் கைகளாய், அவளை வேட்டையாட வலை விரித்திருந்தார்கள்.

நிலா சாலையை விட்டு விலகி, காட்டின் ஆழமான பகுதிக்குள் பாய்ந்தாள். முட்செடிகள் அவளது மெல்லிய சட்டையைக் கிழித்து, கைகளில் ஆழமான கீறல்களைப் போட்டன. ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட அவள் ஓடினாள். ஒரு பெரிய பாறையின் பின்னால் மறைந்து, மூச்சை அடக்கி நின்றாள். ஒருவன் அவள் மறைந்திருந்த பாறைக்கு அருகில் வந்தான்; அவன் கையில் இருந்த மின்விளக்கின் வெளிச்சம் பாறையின் மேல் விழுந்தது. சரியாக அந்த நொடியில், நிலா ஒரு நிழல் போல பக்கம் விலகி, ஒரு செங்குத்தான மலைச்சரிவில் உருண்டாள். கீழே ஓடிய காட்டாற்றில் விழுந்ததும், சில்லிடும் நீர் அவளை விழுங்கியது.

“காணோம்மா… இந்தப் பக்கமாப் போயிருக்க முடியாது” என்று தேடிவந்தவர்களின் குரல் தூரத்தில் மறைந்தது. நிலா அந்த குளிர்ந்த நீரோட்டத்தோடு அடித்துச் செல்லப்பட்டாள். கடைசியாக, ஒரு குகை போன்ற பாறைத் தொங்கலின் அடியில், நீர் வலிமை குறைந்த இடத்தில், அவள் தன்னைத் தள்ளிக் கொண்டு கரையேறினாள். நனைந்து சரிந்திருந்த அவளது சட்டைப் பையில் இருந்த பழைய டைரியை இறுகப் பற்றியபடி, உணர்விழந்து விழுந்தாள்.

சென்னை – காலை 6:00 மணி

சென்னையின் ஒரு பரபரப்பான அடுக்குமாடி குடியிருப்புக்கு மிக அருகில், ஒதுங்கியிருந்த ஒரு பழைய மாடி வீடு. அந்த வீட்டின் மேல் பகுதியில் ஒரு சிறிய அறையில் ஆதி வசித்து வந்தான். அந்த அறைக்குச் செல்ல வீட்டின் வெளிப்புறமாகவே ஒரு இரும்புப் படிக்கட்டு அமைக்கப்பட்டிருந்தது.

ஆதி திடுக்கிட்டு எழுந்தான். மார்பு தீய்ப்பது போன்ற ஒரு பயம். இரவு முழுவதும் தூக்கம் வராமல், ஒரு சித்திரத்தை வரைந்து கொண்டிருந்தான். சித்திரப் பலகையின் முன் நின்ற அவன், உறைபனி படர்ந்தது போல் நடுங்கினான். இரவு வரைந்த ஓவியம் மாறியிருந்தது! அவன் நிரப்பியிருந்த அந்த மலைப் பள்ளத்தாக்கு இப்போது வெறுமையாய் இருந்தது. அதன் ஓரத்தில் வரைந்திருந்த அந்தச் சிவப்புக் காலணி மட்டும் காணாமல் போயிருந்தது.

“என்ன ஆச்சு இது?” அவன் மனதில் குழப்பம் சூழ்ந்தது. மெல்ல அறையை விட்டு வெளியே வந்து, அந்தத் திறந்த வெளி இரும்புப் படிக்கட்டை நோக்கி நடந்தான். காலைக் காற்று அவன் முகத்தில் வீசியது. வெளியே படியிறங்கிய ஆதிக்கு, கால் தடுக்கி விழும்படியான ஒரு காட்சி.

அவன் வாசலில், சிமெண்ட் தளத்தில், ஒரு சிவப்புக் காலணி கிடந்தது.

அவன் ஓவியத்தில் இருந்து மறைந்து, இப்போது நிஜமாகக் கிடந்த அந்தக் காலணி, சேறும் கட்டியும் படிந்திருந்தது. அதன் விளிம்பில், காய்ந்து போன ரத்தக் கறை ஒட்டியிருந்தது. ஆதியின் இரத்தம் உறைந்தது. சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். அந்தத் தனித்த வீட்டின் தாழ்வாரத்தில் யாரும் இல்லை. அந்த நிமிடத்தில் தான்…

கீச்… கீச்ச்… மேல் மாடியில் இருந்து, ஒரு துருப்பிடித்த இரும்புக் கதவு உரசுவது போன்ற ஒலி கேட்டது. அந்த வீட்டின் மொட்டை மாடியில் பழைய சாமான்களும், ஒரு பெரிய வாட்டர் டேங்கும் மட்டுமே இருக்கும். ஆதியின் கால்கள் மெள்ள மெள்ள அந்த வெளிப்பக்க இரும்புப் படிகளில் ஏறின. ஒவ்வொரு படியிலும் ஈரமான மண் படிந்த கால்தடங்கள். ஒரு பெண்ணின் கால் அளவு. அவை மேலே நோக்கிச் சென்றிருந்தன.

மாடியை அடைந்த ஆதி, உதயகாலச் சூரியன் வானத்தில் எழுவதைப் பார்த்தான். ஒரு கணம் அமைதி. பின்னர், அந்த வாட்டர் டேங்கின் பின்னால் இருந்து ஒரு முனகல்.

ஆதி மெள்ள மெள்ள அந்தச் சிமெண்ட் தொட்டிக்குப் பின்னால் சென்றான். அங்கே, சுவர் ஒதுங்கிய நிழலில், ஒரு பெண் சுருண்டு கிடந்தாள். அவளது ஆடைகள் கிழிந்து தொங்கின; முகமும் கைகளும் காயங்களால் நிறைந்திருந்தன. அவளது ஒரு காலில் மட்டும் அந்தச் சிவப்புக் காலணி இருந்தது.

“ஐயோ…” ஆதி முன்னால் நகர்ந்தான். அப்போதுதான், அவள் இறுகப் பற்றியிருந்த ஒரு பொருள் கண்ணில் பட்டது. ஒரு சின்ன டைரி. அதன் அட்டை நனைந்திருந்தாலும், அதன் மேல் ஒரு கையெழுத்து தெளிவாகத் தெரிந்தது.

அது ஆதியின் சொந்தக் கையெழுத்து.

அந்த டைரியின் முன்பக்கத்தில், அவனுடைய தூரிகைப் போன்ற சுழல் எழுத்துகளில் எழுதப்பட்டிருந்தது: “இவளைக் காப்பாற்ற வேண்டியது உன்னுடைய விதி, ஆதி!”

அவன் பின்வாங்கினான். அந்தப் பெண் மெல்லக் கண்களைத் திறந்தாள். முதலில் பயம், பின்னர் ஆதியின் முகத்தைப் பார்த்ததும் ஒரு நம்பிக்கையின் துளி தெரிந்தது. அவள் உதடுகள் அசைந்தன. ஒலி வரவில்லை. ஆனால் அந்தப் பார்வையே பேசியது: நீ தானா… என்னைக் கண்டுபிடித்தவன்?

அவள் உள்ளே சென்றதும், ஆதி கதவை மெதுவாக மூடினான். கதவுக்கு பின்னால் தாழ்ப்பாளை போடும் சத்தம், அந்த சில விநாடிகளில் எதுவுமே நடக்காதது போல ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வை ஏற்படுத்தியது. ஆனால், அவன் மனதிற்குள், ஒரு சந்தேகம் நிறைந்த புயல் மூண்டு கொண்டிருந்தது.

அவன் நேராக தன் ஓவிய அறைக்குள் நடந்தான். சுவரில் சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த பெரிய கேன்வாஸ், காலையின் மெல்லொளியில் வெளிறிப் போனது போல் தோன்றியது. இரவு முழுவதும் அவன் வரைந்து முடித்த அந்தக் காட்சி… மலைப்பாங்கான ஒரு பள்ளத்தாக்கு, அதன் மேல் மூடுபனி, மேலே இருந்து விழும் நீரோடை, மற்றும் அந்த ஓரத்தில் கிடந்த ஒரு சிவப்புக் காலணி… அது முழுமையாக மாறியிருந்தது.

நெருங்கிச் சென்றான். விரல்களால் மெதுவாகத் தொட்டுப் பார்த்தான். வண்ணங்கள் உலர்ந்திருந்தன. ஆனால் காலணி இருந்த இடம்… அது வெறுமையாக இருந்தது. ஓவியத்தின் மீதியான பகுதியுடன் சரியாக ஒன்றி, முழுவதும் இயற்கையான ஒரு தோற்றம். யாரோ அந்த ஒரு பொருளை மட்டும் கவனமாக அழித்துவிட்டு, மீண்டும் பின்னணி வண்ணத்தைப் பொருத்தி முழுதும் வரைந்தது போல் இருந்தது. ஆனால், அந்த வேலையில் தூரிகையின் தடம் கூட இல்லை. அது கேன்வாஸில் இருந்தே புறப்பட்டு விட்டது போன்ற ஒரு மாயம்.

‘கேன்வாஸில் இருந்த அந்தச் செப்பல் எப்படி மாயமாய் மறைந்தது?’

உண்மையில், அது ‘மறைந்தது’ என்பதைவிட ‘இடம் மாறியது’ என்று சொல்வதே சரியாக இருக்கும். ஏனென்றால், நினைவு திரும்பியது அவனுக்கு. அவன் தன் அறைக்குள் மட்டும் ஓவியம் வரையவில்லை. வாசலுக்கு வெளியேயும் அவனுடைய உள்ளுணர்வு ஏதோ ஒன்றை இழுத்துச் சென்றது.

விரைந்து வாசலை நோக்கி நடந்தான். கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தான். காலை ஏழு மணி சூரிய ஒளி, கட்டிடத்தின் ஒரு பக்கத்தை மட்டும் பொன்னிறமாக்கியிருந்தது. வெளிப்புறப் படிக்கட்டுகளின் கீழ்ப்பகுதியில், சிமெண்ட் தரையில், அதே சிவப்புக் காலணி கிடந்தது.

அவன் ஓவியத்தில் வரைந்தது இதுதான். ஆனால் அங்கே இருந்தது கலை; இங்கே இருந்தது நிஜம்.

குனிந்து அதை எடுத்துப் பார்த்தான். கனமாக இருந்தது. சேறு உலர்ந்து கெட்டியாகிப் போயிருந்தது. அதன் முன்பகுதியில், குறிப்பாக விரல் பகுதியில், ஒரு கருப்பு-சிகப்புக் கலவை படிந்திருந்தது. ரத்தம். அவன் விரலை அந்த இடத்தில் வைத்தான். ஈரம். வெளிப்படையான ஈரம். காலணி முழுவதும் காய்ந்திருந்தாலும், அந்த ஒரு புள்ளியில் மட்டும், ரத்தம் இன்னும் உள்ளே ஈரமாக இருந்தது. தண்ணீரால் நனைக்கப்பட்ட ஒரு காகிதத்தின் மையத்தில் உள்ள ஈரப்பதம் போல.

‘வாசலில் கிடந்த அந்தச் செப்பலில் இருந்த ரத்தம் இன்னும் ஈரமாக இருந்தது எப்படி?’

கொடைக்கானலில் இருந்து சென்னை வரை… நெடிய தூரம். இந்தக் காலணி எப்படி வந்தது? யார் கொண்டு வந்தார்கள்? அவளா? இல்லை, அவள் ஒரு காலணியுடன் தான் வந்தாள். இது மற்றொன்று. அது தனியாக வந்தது. அல்லது… அவள் கொண்டு வந்தாள், ஆனால் வாசலில் விட்டு விட்டு உள்ளே சென்றாளா? முடியாது. அவள் நினைவிழந்த நிலையில் வந்தவள்.

அவன் கையில் இருந்த சிவப்புக் காலணியை கூர்ந்து பார்த்தான். அது ஒரு சாதாரண ரப்பர் செருப்பு அல்ல. ஒரு பழைய டிசைன். கைவினைப் பொருள் போன்ற தோற்றம். பக்கவாட்டில் ஒரு சிறிய, துல்லியமான ஓரம் வெட்டப்பட்டிருந்தது. ஒரு கத்தியால் அறுத்தது போல.

காலணியை ஒரு பையில் வைத்து மறைத்துவிட்டு, மீண்டும் உள்ளே வந்தான். அவனது பார்வை, அவன் மேஜையின் மீது வைத்திருந்த நிலாவின் டைரியின் மீது விழுந்தது. ஒரு பழைய, தோல் அட்டை. நனைந்து, சரிந்து போனது. ஆனால், அதன் முன்புறத்தில், தெளிவாக எழுதப்பட்ட வார்த்தைகள்.

அவன் அதை எடுத்தான். கைகள் நடுங்கின. அந்த எழுத்து… அவன் மிகவும் நன்றாக அறிந்த எழுத்து. தனது பள்ளிப் பரீட்சைத் தாள்களில், தன் ஓவியங்களின் கீழே கையொப்பமிடும் போது, தினசரி குறிப்புகள் எழுதும் போது, எப்போதும் வரும் அந்த சாய்ந்த, சுழல் தன்மையான எழுத்து.

“இவளைக் காப்பாற்ற வேண்டியது உன்னுடைய விதி, ஆதி!”

அந்த வாக்கியத்தின் ஒவ்வொரு வளைவும், ஒவ்வொரு முடிவும் அவனுடையதுதான். ‘ஆ’ என்ற எழுத்தின் மேல் போடும் கோடு, ‘தி’ வின் கீழே இழுக்கும் வால்… எல்லாமே அவனுடைய பழக்கமான கையெழுத்தின் அடையாளங்கள். ஆனால், அவன் இதை எப்போது எழுதினான்? நேற்று இரவு? கடந்த வாரம்? இல்லை. இந்த டைரியை இதற்கு முன் ஒருபோதும் பார்த்ததே இல்லை.

‘எல்லாவற்றையும் விட, நான் எழுதாத ஒரு வாக்கியம் என் கையெழுத்திலேயே அந்த டைரியில் எப்படி வந்தது?’

இது ஒரு புதிர். ஒரு மாயம். அல்லது… அவன் மனதின் ஆழத்தில் ஏதோ ஒன்று, அவன் அறியாமலேயே இந்த எழுத்தை எழுதச் செய்திருக்கிறதா? அவனது கனவுகள் கேன்வாஸில் வடிவம் பெறுவது போல, அவனது எச்சரிக்கைகள் இந்த ஓலைத் தாளில் கையெழுத்தாக மாறியிருக்கிறதா?

மனித மனதின் ஆற்றலை விட, வேறு ஏதோ ஒன்றின் தலையீடு இங்கு இருக்க வேண்டும் என்று அவன் உணர்ந்தான். ஒரு நூல், கொடைக்கானலின் காட்டில் இருந்து தொடங்கி, சென்னையின் இந்த அடுக்குமாடி வீட்டு அறை வரை நீண்டிருந்தது. அந்த நூலின் மறுமுனையில் நிலா இருந்தாள். இன்னொரு முனையில் அவன் இருந்தான். இடையே, காலணிகள், ஓவியங்கள், ரத்தக் கறைகள், மற்றும் தெரியாத ஒரு விதி.

குளியலறையில் இருந்து நீர் வடியும் ஒலி நின்றது. ஒரு நிமிடத்தில், அவள் வெளியே வருவாள். கேள்விகளுக்கு பதில் கேட்பாள். அல்லது… மேலும் புதிய கேள்விகளைத் தூக்கி எறிவாளா?

ஆதி ஒரு ஆழமான மூச்சை விட்டு வெளியே விட்டான். பயம் இருந்தது. ஆனால், அதை விட ஒரு உற்சாகமும் இருந்தது. ஒரு ஓவியனாக, அவன் எப்போதும் உண்மையைத் தேடினான். வெறும் காட்சி உண்மையை அல்ல, உள்ளார்ந்த உண்மையை. இப்போது, அந்த உண்மை நிஜ உருவத்தோடு, காயங்களுடன், அவன் வாசலில் நின்றது.

அவன் தன் புத்தக அலமாரியை நோக்கி நடந்தான். ஒரு பழைய ஸ்கெட்ச்புக்கை எடுத்தான். அதன் இறுதிப் பக்கங்களில், சில மாதங்களுக்கு முன், அவன் வரைந்த ஒரு வரைபடம் இருந்தது. ஒரு பழைய கோயிலின் தளத் திட்டம். அது எந்தக் கோயில் என்று அவனுக்கே தெரியாது. ஒரு கனவில் தோன்றியது.

அந்த ஸ்கெட்ச்புக்கின் வரைபடத்தையும், நிலாவின் டைரியின் அட்டையில் இருந்த ஒரு மங்கலான கோடுகளையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தான்.

இரண்டும் ஒன்றாக இருந்தன.

அந்த நிமிடத்தில், குளியலறை கதவின் கைப்பிடி சுழன்றது.

அப்போது குளியலறை கதவு திறக்கும் மெல்லிய கிரீக் சத்தம் கேட்டது. ஆதி திரும்பினான்.

அங்கே நின்றிருந்த நிலாவைப் பார்த்ததும், ஆதியின் கையில் இருந்த தூரிகை தானாகக் கீழே விழுந்தது. மரத்தாலான அதன் கைப்பிடி மர மாடியின் தரையில் ஒரு மங்கிய தட்டும் ஒலியை ஏற்படுத்தியது.

நிலா கதவின் விளிம்பில் சாய்ந்தபடி நின்றாள். குளித்த பின் அவளது முகம் ஒரு புதிதாய் மலர்ந்த முல்லைப்பூவைப் போல் தூய்மையாகவும், பனித்துளியைப் போல் பளபளப்பாகவும் இருந்தது. நீராடிய பின்னரும் மறையாத காயங்களின் தழும்புகள் – அவை இப்போது தெளிவாகத் தெரிந்தன. அவை அவளது கன்னங்களின் மெல்லிய தோலில், கழுத்தின் வளைவுகளில், முன்கைகளின் மேல் பாகத்தில் மெல்லிய வெள்ளைக் கோடுகளாகப் பதிந்திருந்தன. அந்த வடுக்கள் அவளது அழகிற்கு ஒரு புதிய பரிமாணத்தைச் சேர்த்திருந்தன – ஒரு கம்பீரமான, போராடிய வீரத்தின் அடையாளங்கள்.

அவளது கூந்தல் ஈரமாய், கரும்புகையின் நீலநிறச் சாயலுடன், அவளது மெல்லிய தோள்களிலும் முதுகிலும் சரிந்து கிடந்தது. அவளது ஈரக் கூந்தலில் இருந்து சொட்டிய நீர்த்துளிகள், அவளது தோலில் ஒளி வீசும் முத்துக்களைப் போல் புரள, அதிகாலை சூரியனின் மெல்லொளி ஜன்னல் வழியாக வந்து அவள் முழுவதையும் பொன் தூவியது.

ஆதி கொடுத்திருந்த அந்த அடர் நீலப் பட்டுச் சேலையை அவள் உடுத்தியிருந்தாள். ஈரமான அந்தப் புடவை அவளது உடலின் வளைவுகளில் நன்றாக ஒட்டியிருந்தது – மெல்லிய இடுப்பு, தோள்களின் மென்மையான சாய்வு, கழுத்தின் நீண்ட வெளிப்பாடு. சேலையின் நீலம் அவளது நீலச்சாயல் கூந்தலுடன் கலந்து, அவளை ஒரு நீலக்கடலில் இருந்து உருவான தேவதை போன்று காட்டியது. சேலையின் பல்லட்டா காலைக் காற்றில் மெதுவாக அசைந்தாடியது.

அவளது கைகள் – நீண்ட விரல்களும், மெல்லிய கைவிரல்களும் கொண்ட அந்தக் கைகள் – அவள் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தன. அவள் தன் வலது கையால் ஈரக் கூந்தலை வலது காதின் பின்னால் செருகியபோது, சேலையின் நீண்ட ஓரம் அவளது முழங்கையில் சரிந்து, அந்த இயல்பான அசைவு ஒரு கவிதையாக மாறியது.

அவள் தலையை உயர்த்தி ஆதியைப் பார்த்தாள். குளித்த பின் அவளது கண்கள் இன்னும் தெளிவாக இருந்தன. அந்தப் பார்வையில் ஆயிரம் கேள்விகள் இருந்தன – பயம், நம்பிக்கை, குழப்பம், ஒரு துணிவான வ好奇.

அந்தக் கணம் ஆதிக்கு நேரம் நின்றுவிட்டதுபோல் தோன்றியது. அவன் ஒரு ஓவியன். அவன் வாழ்நாளில் எத்தனையோ அழகான மாதிரிகளைப் பார்த்திருந்தான். ஆனால், இது வித்தியாசமான அழகு. இது கலைக்காக நிற்கும் அழகு அல்ல; வாழ்வின் கடினமான பாதையில் உழன்று, இன்னும் தன்னைக் காத்துக் கொள்ளும் ஒரு வீரத்தின் அழகு. அவளது ஒவ்வொரு தழும்பும் ஒரு கதை சொல்லியது. ஈரமான சேலையில் கலைந்து நின்ற அவள், ஒரு முழுமையான காவியமாக, ஒரு உயிருள்ள ஓவியமாக நின்றாள்.

ஆதி அவளை வியப்புடன் பார்த்தபடி, மெல்லிய, சற்று நடுங்கும் குரலில் பேசினான். “நீ… நீ எப்படி இங்கே வந்த? கொடைக்கானல் காட்டாற்றுல விழுந்த ஒரு பொண்ணு, ஒரே ராத்திரியில சென்னைக்குள்ள இருக்கிற என் வீட்டு மாடிக்கு எப்படி வர முடியும்? அதுவும் நான் வரைஞ்ச ஓவியத்துல இருந்த அதே செப்பலோட?”

நிலா சட்டென்று ஆதியைப் பார்த்தாள். அவளது மெல்லிய புருவங்கள் சுருங்கின, அந்தப் பெரிய கண்களில் ஒரு தீவிரமான சந்தேகம் பளிச்சிட்டது. “நிறுத்துங்க… நான் காட்டாற்றுல தான் விழுந்தேன்னு உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?” அவள் குரல் கீழ் தொனியில் ஒரு அச்சத்தைக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அதில் ஒரு குத்தலும் இருந்தது. “நான் இப்போதான் உங்ககிட்ட பேசவே ஆரம்பிக்கிறேன். அதுக்குள்ள நான் கொடைக்கானல்ல இருந்ததும், ஆத்துல விழுந்ததும் உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? நீங்க யாரு?”

ஆதி அவளை உற்றுப் பார்த்துவிட்டு, மெதுவாகத் தன் வலது கைவிரலைத் தூக்கி, சுவரில் சாய்த்து வைத்திருந்த அந்த ஓவியத்தைச் சுட்டிக்காட்டினான். “நீ… நான் வரைஞ்ச ஓவியம், நிலா! நீயும் உன்னோட இந்த நிலைமையும் நேத்து ராத்திரி என் தூரிகையில விழுந்த ஓவியங்கள்!”

நிலா ஒரு நிமிடம் முற்றிலும் அசைவற்று நின்றாள். அவளது கண்கள் ஆதியின் முகத்திலிருந்து ஓவியத்திற்கும், ஓவியத்திலிருந்து ஆதியின் முகத்திற்கும் ஓடின. பிறகு, ஒரு ஏளனமான, நம்பமுடியாத ஒரு சிரிப்பு அவளது இதழ்களில் பிறந்தது. “ஓவியமா? என்ன கிண்டல் பண்றீங்களா?” அவள் சிரிப்பு மெல்லியதாக இருந்தது, ஆனால் அதில் ஒரு கசப்பு தொனித்தது. “என்னைப் பெத்தவங்க இருக்காங்க, நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கை இருக்கு… ஆனா நீங்க ஏதோ ஒரு துணியில பெயிண்ட் அடிச்சிட்டு, அதனாலதான் நான் இங்க இருக்கேன்னு சொல்றீங்களே… இது எப்படி சரியா இருக்கும்?” என்று மீண்டும் அந்த லேசான, அலட்சியச் சிரிப்பை உதிர்த்தாள். அந்தச் சிரிப்பு அவளது முகத்தில் சிறு குழி விழச் செய்தது.

நிலாவின் அந்தச் சிரிப்பும், அலட்சியப் போக்கும் ஆதியின் உள்ளத்தில் ஒரு சவாலாகத் தெரிந்தது. அவன் தன் கலையின் மீது, தன் உள்ளுணர்வின் மீது எப்போதும் பெருமைப்பட்டவன். இப்போது, அவன் கலை உருவகப்படுத்திய அந்த மனிதர், அதை மறுத்து நின்றாள். திடீரென்று ஒரு வேகம், ஒரு நிரூபிக்க வேண்டும் என்ற ஒரு தீவிர உந்துதல் அவனுள் புகுந்து கொண்டது.

அவன் பக்கத்தில் இருந்த மர மேஜையை நோக்கித் திரும்பினான். வண்ணப்பெட்டியில் ஒழுங்காக நிறுத்தப்பட்டிருந்த சிவப்பு வண்ணப் பாட்டிலின் மூடியைத் திறந்தான். ஒரு நடுத்தர அளவு தூரிகையை எடுத்து, அதில் அந்த அடர் செங்குருதி சிவப்பு வண்ணத்தை நன்கு ஊட்டினான். வண்ணம் தூரிகையின் மயிரிழைகளில் நிரம்பியது.

நிலா இன்னும் அந்த ஏளனச் சிரிப்புடன் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவள் “இதெல்லாம் என்ன கதை?” என்று சொல்லப் போகிறாள்.

அதற்குள், ஆதி மின்னல் வேகத்தில் சுவற்றின் பக்கம் திரும்பி, அந்த ஓவியத்தில் நிலாவின் இடது தோள்பட்டைப் பகுதியை நோக்கித் தூரிகையை ஓங்கினான். அவன் தூரிகையை கேன்வாஸில் நீட்டவில்லை; மாறாக, அதை விரைவாக வலது புறமாக இழுத்தான் – ஒரு கத்தியால் கீறியதுபோன்ற ஒரு சிறிய, கூர்மையான சிவப்புக் கோடு.

“ஆஅஹ்…!”

ஒரு கூச்சலிட்ட அலறல் அறையை நிரப்பியது.

நிலாவின் கையில் இருந்த தலை விரிப்பதற்கான அந்தச் சிறிய துண்டு கீழே விழுந்தது. அவள் உடனே தன் இடது தோளைத் தன் வலது கையால் இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது விரல்களின் இடுக்கில், சரியாக ஆதி ஓவியத்தில் கீறிய அதே இடத்தில், நிலாவின் மென்மையான, பால் வெளுமையான தோளில், ஒரு சிவப்புக் கீறல் தோன்றியது.

அது முதலில் ஒரு மெல்லிய சிவப்புக் கோடாகத் தோன்றியது. பின்னர், அந்தக் கோடு அகலமாகி, ஆழமானது. ரத்தம் அந்தக் காயத்தின் விளிம்புகளில் திரண்டு, மெல்லிய சொட்டுகளாக உருண்டு, அவளது ஈரமான நீலச் சேலையின் மீது விழுந்தது. ஒவ்வொரு துளி ரத்தமும் சேலையின் துணியில் பரவி, கருநீலப் பூக்களைப் போல் தோன்றின.

நிலாவின் முகத்தில் இருந்த ஏளனம் முற்றிலும் மறைந்து, அதற்குப் பதிலாக மிரட்சியும், வலியும் நிறைந்த ஒரு பீதி படர்ந்தது. அவளது சிரிப்பு அப்படியே உறைந்து போயிருந்தது. அவளது கண்கள் பயத்தில் பிதுங்கின, ஆதியின் மீது வைத்த பார்வையில் இப்போது புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு அச்சம் இருந்தது. “இது… இது எப்படி சாத்தியம்?” என்று நடுங்கிய, மெல்லிய குரலில் கேட்டாள். “நீங்க என்ன செய்தீங்க?”

ஆதி கையில் இருந்த தூரிகையை அப்படியே பிடித்தவாறு நின்றான். அவனது விரல்கள் வெண்ணிறமாக இறுகிப் போயிருந்தன. அவன் ஓவியத்தைப் பார்த்தான். அங்கே, அவன் வரைந்த அதே இடத்தில், சிவப்பு வண்ணம் இன்னும் ஈரமாகக் காட்சியளித்து, சற்று தேய்ந்தது போல் தோன்றியது. பின்னர் அவன் நிலாவைப் பார்த்தான். அவளது தோளில் இருந்து வழிந்த ரத்தம், அவன் ஓவியத்தில் இருந்த வண்ணத்தின் அதே செங்குருதி நிறத்தில், அதே வேகத்தில் வழிந்து கொண்டிருந்தது.

ரத்தத்தின் நிறம், ஒன்றாக இருந்தது.

காலைக் காற்று ஜன்னல் வழியாக வீசியது, நிலாவின் ஈரக் கூந்தலை அசைத்தது. ஆனால் அறையில் இருந்த மரண நிசப்தம் எதையும் அசைக்க முடியாதபடி கனத்துக் கிடந்தது. சரியாக அந்த நிமிடத்தில், ஜன்னல் வழியாக வந்த காலைக் காற்று, ஆதியின் மேஜையிலிருந்த பழைய ஓலைச் சுவடியின் பக்கங்களை அசைத்தது. சத்தமில்லாமல்.

ஆதியின் பார்வை, ஓவியத்தில் உள்ள ரத்தத்திலிருந்து, நிலாவின் தோளில் உள்ள ரத்தமாக மாறி, கடைசியாக அந்த ஓலைச் சுவடியில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்த ஒரு சின்ன ஓவியத்தில் நின்றது. அது ஒரு கண்ணாடி. ஆனால், அதில் பிரதிபலிப்பது ஒரு பெண்ணின் முகம் அல்ல… ஒரு கோயிலின் இருண்ட, வெறுமையான வாசல்.

நிலா மெதுவாகத் தன் தோளில் வழிந்த ரத்தத்தை நோக்கிக் கீழே பார்க்காமல், ஆதியின் கண்களையே உறுத்துப் பார்த்தாள். பயம் மெல்ல மறைந்து கொண்டிருந்தது. அதற்கு பதிலாக, ஒரு புதிய, உறைப்பான புரிதல் தோன்றியது.

“இப்போது… நம்புறீங்களா?” என்று ஆதி, மிக அமைதியான குரலில் கேட்டான்.

நிலா தலையை அசைத்தாள். வார்த்தைகள் வரவில்லை. வரும் வார்த்தைகள், இந்தக் கணத்தின் பயங்கரமான அழகை விவரிக்க போதுமானவை அல்ல.

கீழே, நகரின் இரைச்சல் மெல்ல உயர்ந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால் அந்த அறையில், இரண்டு விதிகள் இணைந்த ஒரு மௌனம் நிலவியது. ஒன்று தூரிகையால் எழுதப்பட்டது. இன்னொன்று, ரத்தத்தால்.

                                                                                இரண்டாவது அத்தியாயத்தில் தொடரும்…