காற்றில் எழுதப்படும் சத்தியங்கள்: இந்திய ஜனநாயகத்தின் சாபக்கேடு

கடவுளின் பெயராலோ அல்லது நேர்மையின் மீதோ எடுக்கப்படும் பிரமாணம் என்பது வெறும் சடங்கல்ல; அது இந்திய ஜனநாயக அரசியலமைப்பின் அடித்தளமான சத்தியத்தின் ஒப்புதல் ஆகும்.

இது இரண்டு கருத்தை மையப்படுத்துகிறது:

1. தலைவணங்கும் தலைவர்களா? – பிரமாணம் என்பது தனிப்பட்ட விசுவாசத்தைவிட (கடவுளுக்கோ, கட்சிக்கோ, தலைவருக்கோ) மிக உயர்ந்த சட்டத்திற்கு (அரசியலமைப்புக்கு) விசுவாசம் செலுத்துவதைக் குறிக்கிறது. “தலைவணங்குதல்” என்பது மனிதருக்கு அல்ல, நிறுவனத்திற்கு (அரசியலமைப்பு மற்றும் மக்கள் ஆட்சி) ஆகும். ஒரு பிரதிநிதி, அவருக்கு முன்னால் உள்ள அதிகாரத்திற்கு அல்ல, பின்னால் உள்ள மக்களின் இறையாண்மைக்கும், அவர்களைப் பாதுகாக்கும் அரசியலமைப்பு நெறிமுறைகளுக்கும் கண்மூடித்தனமான விசுவாசம் கொண்டவராக இருக்க வேண்டும்.
2. தலைகறங்கும் சக்கரங்களா? – நாடாளுமன்றம் / சட்டமன்றம் என்பது ஒரு கலந்துரையாடும் சக்கரம். அங்கு, பிரமாணத்தின் மூலம் ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட சத்தியமும் அரசியலமைப்பு மதிப்புகளும் (நீதி, சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம்) விவாதங்களுக்கு வழிகாட்ட வேண்டும். “தலைகறங்குதல்” என்பது புதிய சிந்தனைகள், எதிர்க்கட்சிகளின் கருத்துக்கள் மற்றும் பொது நலன் ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு, நிலையான ஆனால் மாற்றத்திற்கு திறந்திருக்கும் ஒரு அமைப்பைக் குறிக்கிறது. பிரமாணம் அந்தச் சக்கரத்தை சுயநலத்திலிருந்தும், முரண்பாட்டிலிருந்தும் பாதுகாக்கும் ஒரு “மனச்சான்று” ஆகும்.

பிரமாணம் என்பது ஒரு தேசத்தின் மீதான சத்தியத்தின் சின்னம். இது ஒரு பிரதிநிதியை ஒரு கடமை மனப்பான்மைக்கு பிணைக்கிறது, அங்கு அவர்களது அதிகாரம் மக்களிடமிருந்து “கடனாக” பெறப்பட்டது என்பதும், அதை நியாயமாகவும், அரசியலமைப்புக்குட்பட்டு மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதும் நினைவூட்டப்படுகிறது. வெறும் சொற்கள் அல்ல, இந்திய ஜனநாயகத்தின் உயிர் மற்றும் ஆன்மாவைப் பாதுகாக்கும் ஒரு அரசியல்-நெறிமுறைக் கட்டுப்பாடு.

எனவே, பதில்: தலைகறங்கும் சக்கரங்களை இயக்குவதற்கான அடிப்படை விதி. தலைவர்கள் (அதிகாரிகள்) அந்தச் சக்கரத்திற்கு (அரசியலமைப்பு ஜனநாயக நிறுவனங்களுக்கு) முன்னால் தலை வணங்க வேண்டும்.

1. “பயமும் தயவும்” – யாருக்கு?

இங்கு சுட்டிக்காட்டுவது நெறிமுறை வீழ்ச்சி (Ethical Compromise). ஒரு பிரதிநிதி “பயமின்றிச் செயல்படுவேன்” என்று பிரமாணம் எடுத்த பின்னர், கட்சி மேலிடம் அல்லது கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு முன் பயந்து நடப்பது, பிரமாணத்தை வெற்று வாக்குறுதியாக மாற்றுகிறது.

• எந்த வகை அறம்? இது அரசியல் சாதவியம் (Political Pragmatism) என்று மேலோட்டமாகக் கூறப்படலாம். ஆனால் அடிப்படையில், இது தனிப்பட்ட / கட்சி நலனுக்கான அறம் (Ethic of Self/Party-Preservation). பொது நலனுக்கான பிரமாணம், தனிப்பட்ட பதவி / அதிகாரப் பராமரிப்புக்கு பலியாகிறது. இது அரசியலமைப்பு முறையின் முரண்பாடான செயல்பாடு (Dysfunction).

2. “விருப்பு வெறுப்போ இன்றி” – சாத்தியமா?

கோட்பாட்டில் முழுமையாக சாத்தியம். நடைமுறையில், இது ஒரு தொடர்ச்சியான போராட்டம்.

• பிரச்சனையின் மூலம்: இந்தியாவில் பிரதிநிதித்துவம் இரட்டைப் பாத்திரத்தில் செயல்படுகிறது: கட்சி உறுப்பினர் மற்றும் தொகுதி பிரதிநிதி. “ஓட்டுப் போட்டவர்களுக்கு மட்டும் திட்டங்கள்” என்பது, கட்சி அரசியலின் குறுகிய-கண்ணோட்டக் கணக்கீட்டின் (Short-term Electoral Calculus) வெளிப்பாடு. இது பிரமாணத்தை “கிழித்தெறியும்” செயல் மட்டுமல்ல; ஜனநாயகத்தின் சாராம்சமான சமத்துவக் கொள்கைக்கே (Equality before Law & Policy) முரணானது.

3. அரசியலமைப்பின் ‘ஆன்மா’ சிதைக்கப்படுகிறதா?

ஆம், நேரடியாகவும் கடுமையாகவும் சிதைக்கப்படுகிறது.

• பிரமாணத்தின் மையக் கருத்து அரசியலமைப்பின் கட்டமைப்பையும், லட்சியங்களையும் பாதுகாப்பது.
• சாதி, மத ரீதியான பிளவுபடுத்தும் அரசியல் என்பது:
  1. அரசியலமைப்பு லட்சியங்களுக்கு முரணானது: சமத்துவம் (அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 14), சகோதரத்துவம் (அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 51A(e)).
  2. பிரமாணத்திற்கு நேரடித் துரோகம்: ஒருவர் பாதுகாக்கும் புத்தகத்தின் (அரசியலமைப்பு) முதல் பக்கத்தில் உள்ள கொள்கைகளையே மீறுகிறார்.
  3. இது ஒரு ‘உத்தி’ அல்ல; இது அரசியலமைப்பு மீதான தாக்குதல்.

4. ரகசியக் காப்பு: யாருக்கான பாதுகாப்பு?

இங்கு உங்கள் கேள்வி பதவி நெறிமுறையின் (Office Ethics) மிகக் கடுமையான மீறலை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

• கோட்பாடு: ரகசியக் காப்புப் பிரமாணம் என்பது மாநில ரகசியங்களைப் பாதுகாக்கும் ஒரு கடமை. இது தேசியப் பாதுகாப்பு, பொருளாதார நலன் மற்றும் நேர்மையான தீர்மானங்களுக்காக அத்தியாவசியமானது.
• நடைமுறை மோசடி: சில நேரங்களில் இந்தப் பிரமாணம் செயல்படுத்தப்படும் விதம்:
  • பாதுகாப்பதை விட மறைக்கப் பயன்படுகிறது: அரசின் தவறுகள் அல்லது ஊழலை மூடி மறைக்க.
  • குறிப்பிட்டோருக்கான கருவியாக மாறுகிறது: தகவல் கசிவு மூலம் ஆதரவாளர்கள் / கார்ப்பரேட்கள் பணம்திரட்டுவதற்கு வழிவகுக்கிறது.
  • இது “தேசத்தின் முதுகில் குத்துதல்” மட்டுமல்ல; நாட்டின் ஜனநாயக மற்றும் பொருளாதார கட்டமைப்பை உள்ளே இருந்து குடைவதும் (Undermining from within) ஆகும்.

“பிரமாணம்” என்ற வார்த்தையின் மறுபக்கம்

நீங்கள் சுட்டிக்காட்டிய அனைத்து எடுத்துக்காட்டுகளும், பிரமாணம் என்பது ஒரு வெற்று சடங்காக இறங்கிவிட்டால் என்ன நடக்கும் என்பதை விளக்குகின்றன. இது:

1. அரசியலமைப்பு மீதான விசுவாசத்திலிருந்து, கட்சி / தலைவர் மீதான விசுவாசத்திற்கு மாற்றம்.
2. பொது நலனிலிருந்து, தனிப்பட்ட / குழு நலனுக்கு மாற்றம்.
3. சட்டத்தின் ஆட்சியிலிருந்து, சக்தி வாய்ந்தோரின் ஆட்சிக்கு மாற்றம்.

இந்த நிலைமையை மாற்ற, சட்ட ரீதியான தீர்வுகளை விட (ஏற்கனவே பிரமாணம் உள்ளது), அரசியல் கலாச்சாரத்தின் மாற்றம் தேவை. இதற்கு:

• வாக்காளர்களின் விழிப்புணர்வு (பிரதிநிதிகளைக் கண்காணித்தல்)
• பொதுச் சேவையின் மற்றும் நீதித்துறையின் சுதந்திரம் மற்றும் திறன்
• பலத்தமைப்பு சமூகங்கள் (Civil Society) மற்றும் ஊடகங்களின் செயல்பாடு

ஆகியன மிக அவசியம். பிரமாணம் ஒரு ஜனநாயகக் கருவி. அதை பயன்படுத்துபவரின் கரங்களில் மட்டுமல்ல, அந்தக் கரங்களைக் கண்காணிக்கும் மக்களின் கண்களிலும் அதன் பலம் அமைந்துள்ளது.

அரசியல்-நெறிமுறை முரண்பாட்டை மட்டும் காட்டவில்லை, ஆனால் மொழியின் வழக்காற்றையும் (Semantics of Power) சோதிக்கிறது.

“அரசியலமைப்பின் ஓட்டைகளைப் பயன்படுத்தித் தப்பிப்பவர்களை நாம் எப்படி ‘தலைவர்கள்’ என்று அழைக்க முடியும்?”

நம்மால் அழைக்க முடியாது. ஆனால், நாம் அழைக்கிறோம். அதற்கான காரணங்கள்:

1. ‘தலைவர்’ என்பதன் இரு முகங்கள்:

• கோட்பாட்டு நிலை (De Jure Leader): இது பதவியின் பெயர். ரெட் கார்பெட்டில் கைவைத்து, உறுதிமொழி எடுத்ததன் மூலம் தானாகவே கிடைக்கும் பட்டம். இது ஒரு சட்டபூர்வ தகுதி.
• நடைமுறைத் தகுதி (De Facto Leader): இது வழிகாட்டும் திறன், நேர்மை, மற்றும் அரசியலமைப்பு விசுவாசத்தின் மூலம் சம்பாதிக்கப்படும் தகுதி. இது ஒரு நெறிமுறைத் தகுதி.

அரசியலமைப்பு “ஓட்டைகளை” தப்பிக்க பயன்படுத்துபவர்கள், முதல் வகையின் தலைவர்கள் மட்டுமே. இரண்டாம் வகையின் தலைவர்களாக அவர்கள் தேர்ச்சி பெறத் தோல்வியடைகிறார்கள். அவர்கள் ‘தலைவர்கள்’ அல்ல; ‘பதவித் தகுதியாளர்கள்’ (Office-holders).

2. சட்டத்தின் தலைகீழ் நிலை:

“சாதாரண மனிதன் கொடியைத் தலைகீழாகப் பிடித்தால் தேசத்துரோகம். அதிகாரிகள் அரசியலமைப்பின் விழுமியங்களைத் தலைகீழாக மாற்ற முயன்றால் அது என்ன?”

இதுதான் மிகப்பெரிய முரண்பாடு.

• முதல் செயல் (கொடி): இது ஒரு சின்னத்தை அவமதிப்பது. இதற்கு விரைவான சட்ட நடவடிக்கை உண்டு.
• இரண்டாம் செயல் (அரசியலமைப்பு விழுமியங்கள்): இது சின்னத்தின் ஆன்மாவைக் கொல்வது. இதற்கு சட்ட நடவடிக்கை மிகவும் மெதுவாகவும், சிக்கலாகவும், அரசியல் செல்வாக்கின் கீழும் இருக்கும்.

இரண்டாவது செயல் மிகவும் ஆபத்தானது, ஏனெனில் இது சட்டத்தின் கருவிகளையே (அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள், நிர்வாக ஆணைகள், கோர்ட் விவாதங்களைத் தாமதப்படுத்துதல்) சட்டத்தின் ஆதாரத்தை அழிக்க பயன்படுத்துகிறது. இது ‘சட்டபூர்வமான தேசத்துரோகம்’ (Constitutional Subversion) என்று அழைக்கப்படலாம். இது வெளிப்படையான கிளர்ச்சி அல்ல; ஆனால் ஒரு மென்மையான, நீண்டகால அரசியலமைப்பு உடையுறுத்தல்.

3. “உறுதிமொழி என்பது வாழ்ந்து காட்ட வேண்டிய வாழ்க்கை.”

இந்த வரியே உங்கள் கேள்விக்கு இறுதிப் பதில்.

ஒரு உறுதிமொழி ஒரு ஒப்பந்தம்:

• மக்களிடமிருந்து: “எங்கள் அதிகாரத்தை நம்பிக்கையுடன் தாருங்கள்.”
• பிரதிநிதிகளிடமிருந்து: “அந்த அதிகாரத்தை அரசியலமைப்பின் படி, உங்கள் நலனுக்காக மட்டுமே பயன்படுத்துவேன்.”

இந்த ஒப்பந்தத்தை அரசியலமைப்பின் ‘ஓட்டைகளை’ தேடி பயன்படுத்துபவர்கள் முறிக்கிறார்கள். அவர்கள் உறுதிமொழியை ஒரு சட்டரீதியான தடுப்பு (legal hurdle) என்று நினைக்கிறார்கள், ஒரு நெறிமுறைத் தடுப்பு (ethical commitment) என்று அல்ல.

முடிவுரை: ‘அதிகாரத்தின் சோதனை’ என்பதற்கான மாற்று

இந்த ‘சோதனை’ தொடரும். ஆனால், இதற்கு ஒரு மாற்று உண்டு: கண்காணிப்பின் சோதனை.

இந்த சோதனை நான்கு தூண்களால் நடத்தப்பட வேண்டும்:

1. வாக்காளர்: நெறிமுறை குறைபாடுள்ள பதவித் தகுதியாளர்களை நியமனம் செய்யாமல்.
2. நீதித்துறை: அரசியலமைப்பு லட்சியங்களுக்கு எதிரான சட்டங்கள், நடவsடிக்கைகளை சுதந்திரமாக சோதித்தல்.
3. ஊடகங்கள் / சிவில் சொசைட்டி: ‘ஓட்டைகள்’ மூலம் தப்பிக்கும் முயற்சிகளை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவருதல்.
4. எதிர்க்கட்சிகள்: நிர்வாகத்தின் ஒவ்வொரு தவறையும் நிரந்தரமாக சுட்டிக்காட்டி, கண்காணித்தல்.

உறுதிமொழி எடுத்து ‘ஓட்டைகளில்’ தப்பிப்பவர்களை உண்மையான ‘தலைவர்கள்’ என்று அழைக்க நாம் மறுக்க வேண்டும். அவர்களை அவர்களின் செயல்களின் பெயர்களால் அழைக்க வேண்டும்: பதவித் தகுதியாளர்கள், அதிகார பயனர்கள், அல்லது நெறிமுறைத் தவறானவர்கள்.

அரசியலமைப்பு என்பது ஒரு புத்தகம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு வாழ்க்கை முறை. அதன் மீது கை வைப்பவர், அந்த வாழ்க்கை முறையையும் கைவிடக்கூடாது.

அடுத்த வாரம்: கடமை 2: “சுதந்திரப் போராட்ட லட்சியங்களைப் போற்றுதல் – தியாகிகள் சிந்திய இரத்தத்தை, வாக்குகளாக மாற்றும் அரசியல்!”