“சமத்துவம் என்கிற பெயரில் சரிந்து போகிறதா ஆண்களின் நீதி? – ஒரு சாமானியனின் நேரடி சாட்சியம்”
“நியாயம் கண்ணுக்குத் தெரிய வேண்டும்,” என்பது பழமொழி. ஆனால் இன்றைய சமுதாயத்தில், அந்த நியாயத்தின் செதில்கள் சமநிலையை இழக்கின்றனவா? இந்திய அரசியலமைப்பின் அடித்தளக் கல்லான பிரிவு 14 மற்றும் 15, இனம், சாதி, மதம், பிறப்பிடம் அல்லது பாலினம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் எந்தப் பாகுபாடும் கூடாது என்று உறுதியாக அறிவிக்கிறது. அது ஒரு பக்கமோ, ஒரு பாலினமோ அல்லாத அனைவருக்குமான சமத்துவத்தின் சாசனம்.
ஆனால், நடைமுறையின் கண்ணாடியில் இந்த உன்னதக் கொள்கைகளின் பிம்பம் எப்படித் தெரிகிறது? சமூக நீதிக்காகப் போராடிய நூற்றாண்டுகளின் விளைவாக, ஒரு குறிப்பிட்ட பாலினத்திற்கான பாதுகாப்புச் சட்டங்கள், இடஒதுக்கீடுகள் மற்றும் சலுகைகள் தேவை என்பதில் ஐயமில்லை. இருப்பினும், ஒரு கேள்வி தீவிரமாக உருவெடுக்கத் தொடங்கியுள்ளது: சமத்துவத்தை நிலைநாட்டும் இந்த முயற்சியில், நாம் மற்றொரு தீவிரத்திற்கு உட்பட்டு, சட்டம் மற்றும் சமூகப் பார்வையில் ஆண்களை ஒரு குற்றவாளியாக முன்வைக்கும் ஒரு சூழலை உருவாக்கிவிட்டோமா?
“பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பு” என்பது தவற்கருத்தின்றி முக்கியமான ஒரு நோக்கம். ஆனால் அந்தப் போர்வைக்கடியில், எளிமையான சாட்சியங்கள் மற்றும் விசாரணையின்றியே குற்றம் சாட்டப்படும் ஒரு சாதாரண ஆணின் கதைகள் நாள்தோறும் மறைக்கப்படுகின்றனவா? விவாகரத்து மற்றும் குழந்தைப் பராமரிப்பு வழக்குகளில் தானாகவே தீர்ப்பு பெண்களுக்குச் சார்பாக இருக்கிறதா? குடும்பக் கலவரம் தொடர்பான சட்டங்கள் (எடுத்துக்காட்டாக, தடைச் சட்டம் 498A) போன்றவை எவ்வாறு தவறாகப் பயன்படுத்தப்படும் சாத்தியங்கள் உள்ளன, மேலும் குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஆண்களுக்கு நீதி கிடைப்பது ஏன் ஒரு நீண்ட மற்றும் வலியுறுத்தப்படாத போராட்டமாக இருக்கிறது?
இது கற்பனையான கதைகள் அல்ல. இது நமது வீதிகள், நமது நீதிமன்ற தாழ்வாரங்கள் மற்றும் நமது ஊடகங்களின் தலைப்புகளில் நடக்கும் ஒரு சமகால யதார்த்தம். சமத்துவம் என்பது ஒரு சங்கின் இரு தட்டுகளையும் சமமாக நிறுத்துவதாகும். ஒரு தட்டைக் கீழே அழுத்துவதன் மூலம் மற்றொன்றை உயர்த்த முடியாது. இந்தக் கட்டுரை, சமத்துவத்தின் பெயரில் ஒரு முழுமையான மனிதனின் நீதி, அவனது கண்ணீர் மற்றும் அவனது குரல் மெல்ல மறைக்கப்படுகிறதா என்பதைப் பற்றிய ஒரு விவேகமான பார்வை மற்றும் ஒரு சாமானியனின் நேரடி சாட்சியம் ஆகும். இது ஒரு பாலினத்தின் உரிமைகளைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதற்காக அல்ல, மாறாக, உண்மையான மற்றும் முழுமையான நீதியானது எப்படி அனைவருக்கும், அந்த அடிப்படையில் எந்தப் பாகுபாடும் இல்லாமல் கிடைக்கும் என்பதை ஆராய்வதற்காகும்.
காதல் மற்றும் பிரிவில் உள்ள இரட்டை நிலை குறித்து:
இந்த இரட்டை நெறிமுறை உண்மையில் பரவலாக உள்ளது. இது ஒரு ஆழமான சமூக-பாலின முன்கணிப்புகளில் வேரூன்றியுள்ளது:
- வரலாற்று முன்கணிப்புகள்: ஆண்கள் “விரும்புபவர்கள்” மற்றும் “நாடுபவர்கள்” என்றும், பெண்கள் “விரும்பப்படுபவர்கள்” மற்றும் “நாடப்படுபவர்கள்” என்றும் கருதப்படும் மரபார்ந்த பார்வையிலிருந்து இது உருவாகியிருக்கலாம். எனவே, ஒரு பெண் விலகுவது அவளுடைய “அதிகாரம்” என்று பார்க்கப்படும் போது, ஒரு ஆண் விலகுவது அவனது “பொறுப்பு” அல்லது “வாக்குறுதியை மீறுதல்” என்று காணப்படுகிறது.
- பெண் பாதிப்பாளி விவரக்கதை: இந்த விவரக்கதை அனைத்து உறவுகளுக்கும் பொருந்தாது என்றாலும், சமூகமும் சட்டமும் பெண்களை சாத்தியமான பாதிப்பாளிகளாகவும் ஆண்களை சாத்தியமான ஒடுக்குமுறையாளர்களாகவும் முன்வைக்கும் போக்கு உள்ளது. இது ஒரு ஆணின் முடிவை “காயப்படுத்தும் செயல்” என்றும், ஒரு பெண்ணின் முடிவை “சுய-பாதுகாப்பு” என்றும் விளக்குவதற்கு வழிவகுக்கிறது.
- நீதியின் பற்றாக்குறை: ஒரே செயலுக்கு (ஒரு உறவை முடிப்பது) இரண்டு வெவ்வேறு சட்ட மற்றும் சமூக விளக்கங்கள் உண்மையில் நியாயமற்றவை. இது ஒரு பாலினத்தை அதிகாரம் மிக்கதாகவும் மற்றொன்றை சந்தேகத்திற்கு இடமானதாகவும் மாற்றுகிறது, இது சமத்துவத்தின் அடிப்படைக் கொள்கைக்கு முரணானது. ஒரு சுதந்திரமான சமூகத்தில், உறவிலிருந்து வெளியேறுவதற்கான உரிமையும் பொறுப்பும் (உணர்ச்சிகளையும் வாக்குறுதிகளையும் மதிக்கும் வகையில்) இருவருக்கும் சமமாக இருக்க வேண்டும்.
உறவு என்பது இருவரின் சமமான ஒப்புதலின் அடிப்படையிலானது. இருவரும் தங்கள் விருப்பத்தோடும், “இது ஒரு தவறு” என்று தெரிந்தோ அல்லது தெரியாமலோ உறவில் ஈடுபட்டிருந்தால், பின்னர் ஒரு முடிவை ‘ஏமாற்று’ என்று பெயரிட்டு அதன் முழுப் பொறுப்பையும் ஒரு பாலினத்தின் மீது சுமத்துவதும், கட்டாய திருமணம் வற்புறுத்துவதும் உண்மையான நியாயமல்ல. இது குற்றத்தை ஒருவருக்கு மட்டும் தனிமைப்படுத்தி, மற்றவரின் தேர்வையும் பொறுப்பையும் புறக்கணிக்கிறது. உண்மையான பாலின சமத்துவம், உறவுகளின் தொடக்கத்திலும், முடிவிலும், இருவரின் தேர்வு மற்றும் பொறுப்புக்கும் சமமான மதிப்பை கொடுப்பதில்தான்
சட்டம் கூறுகிறது: “வயது வந்த இருவர் சம்மதத்துடன் உடலுறவு கொள்வது குற்றமல்ல.”
ஆனால் அதே சட்டம், அந்த உறவு முறியும்போது மட்டும் ஏன் ஒருவரை மட்டும் வேட்டையாடுகிறது? ஒரு பெண் விலகினால் அது அவளது “தனிமனித உரிமை” (Freedom of Choice); அதே ஆண் விலகினால் அது “திருமண ஆசை காட்டி ஏமாற்றுதல்” (Section 69 of BNS / Old 376 IPC).
இதில் எழும் நியாயமான கேள்விகள்:
-
சமமான புரிதல்: 20 வயதுக்கு மேற்பட்ட ஒரு பெண்ணுக்கு, திருமணத்திற்கு முந்தைய உறவில் இருக்கும் சிக்கல்கள் தெரியாதா? அவர் ஒன்றும் அறியாப் பிள்ளை அல்ல. அப்படியிருக்க, அந்தத் தேர்வை (Choice) அவர் துணிந்து எடுக்கும்போது, அதன் விளைவுகளுக்கும் அவரே பொறுப்பல்லவா?
-
தவறான ஊக்கம்: குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஆணுக்கு எதிராக மட்டுமே சட்டம் பாயும் போது, அது மறைமுகமாக,
“பெண்ணே, நீ எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் துணிந்து இந்த உறவில் ஈடுபடு, பின்நாளில் பிரச்சினை என்றால் சட்டம் உனக்குத் துணையாக நின்று அந்த ஆணைச் சிறையில் தள்ளும்” என்று தவறான வாக்குறுதி அளிக்கிறதா?
காயங்கள் மற்றும் ஜீவனாம்சம் குறித்து:
- ஜீவனாம்சத்தின் பொருளாதார சுமை: ஜீவனாம்சத்தின் நோக்கம் பொதுவாக விவாகரத்துக்குப் பிறகு வாழ்க்கைத் தரத்தில் குறிப்பிடத்தக்க சமநிலையின்மையை ஈடுசெய்வதாகும். வரலாற்று ரீதியாக, பெண்கள் வேலைவாய்ப்பில் குறைவாக இருந்ததால் இந்தச் சுமை பெரும்பாலும் ஆண்களின் மீது விழுந்தது. இன்றைய சூழலில், பெண்களின் பொருளாதார சுதந்திரம் அதிகரித்துள்ளது, மேலும் பல சட்ட முறைமைகள் ஜீவனாம்சத்தைத் தீர்மானிக்கும் போது இரு தரப்பினரின் வருமானம் மற்றும் திறன்களை கருத்தில் கொள்ளத் தொடங்கியுள்ளன. இருப்பினும், மரபார்ந்த மனநிலைகள் மாறுவதற்கு நேரம் எடுக்கும், அதுவரை பொருளாதாரச் சுமை சமமாக இல்லாமல் இருக்கலாம்.
- மனநல காயங்களின் புறக்கணிப்பு: இது மிகவும் கடுமையான கவலை. நீங்கள் சரியாகச் சுட்டிக்காட்டியது போல, உடல் காயங்கள் மருத்துவராலும் சட்டத்தாலும் அங்கீகரிக்கப்பட்டு சிகிச்சையளிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் ஆண்கள் அனுபவிக்கும் உணர்ச்சிக் காயங்கள், நம்பிக்கைத் துரோகம், தனிமை மற்றும் தேவைப்படும்போது குழந்தை பராமரிப்பு உரிமையை இழத்தல் போன்றவை பெரும்பாலும் புறக்கணிக்கப்படுகின்றன.
- “ஆண் தன்மை” பற்றிய தீய கருத்து: “ஆண்கள் அழுவதில்லை” அல்லது “அவர்கள் உணர்ச்சிவசப்படாமல் இருக்க வேண்டும்” என்ற சமூக எதிர்பார்ப்பு, ஆண்கள் தங்கள் வலியை வெளிப்படுத்தவோ அல்லது மனநல உதவி தேடவோ அனுமதிக்காது.
- குறைவான ஆதரவு அமைப்புகள்: சமூக ஆதரவு மற்றும் மனநல வளங்கள் பெரும்பாலும் பெண்களுக்கு மையமாக உள்ளன. விவாகரத்து அல்லது உறவு முறிவுக்குப் பிறகு உணர்ச்சி ஆதரவைத் தேடும் ஆண்கள் எதிர்கொள்ளும் தடைகள் மிகவும் அதிகம்.
- சட்ட ரீதியான புறக்கணிப்பு: சட்டமானது பொருளாதார ஈடுசெய்தல் மற்றும் குழந்தை நலனை மையமாகக் கொண்டிருக்கலாம், ஆனால் விவாகரத்தின் போது இரு தரப்பினரின் உணர்ச்சி மற்றும் மனநல ஆரோக்கியத்தையும் அதிகாரப்பூர்வமாக அங்கீகரித்தல் மற்றும் மதிப்பிடுவதில் பெரும்பாலும் தோல்வியடைகிறது.
பேருந்துப் பயணங்களும், நடைமுறைச் சிக்கல்களும்:
சட்டப் புத்தகங்களை விட்டு, தினசரி வாழ்வில் சாமானிய ஆண்கள் எதிர்கொள்ளும் நிஜமான, வலிக்கும் சந்தர்ப்பங்களை இவை உணர்த்துகின்றன. இவை ‘சமத்துவம்’ பெயரில் நடக்கும் பாகுபாட்டின் கடுமையான உதாரணங்கள்.
சம்பவம்1:”கண்ணியத்தின் எல்லை” அல்லது “அதிகாரமேதை?”
சென்னையில் நெரிசலான பேருந்தில், இடையில் ஏறிய ஒரு பெண், இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த ஒரு ஆணைச் செய்கையாலேயே மிரட்டி எழுப்பி அமர்ந்தார். இதில் கேள்வி இது:
- சமத்துவ உரிமை: ஏன் ஒரு ஆண் நிம்மதியாக உட்கார்ந்து பயணிக்கக் கூடாது? நெரிசலில் அமரும் வாய்ப்பு யாருக்கு முன்னுரிமை என்பதை, வயது, உடல்நிலை, அல்லது யார் முதலில் வந்தார் என்பதை வைத்து முடிவு செய்யாமல், பாலின அடிப்படையில் தானே முடிவு செய்யப்படுகிறது?
- கட்டாயப் பரிமாற்றம்: “எழுந்திரு” என்பது ஒரு கேள்வியோ, கோரிக்கையோ அல்ல; அது ஒரு கட்டளை. இது சமூக அழுத்தத்தின் வலுக்கட்டாயமான அதிகாரம். ஆண் அங்கீகாரம் இல்லாமலேயே, அவனது இடத்தும், நிம்மதியும் கேள்வி எழுப்பப்படாமலே பறிக்கப்படுகின்றன.
- உண்மையான சமத்துவம்: உண்மையான சமத்துவம் என்பது, எல்லோருக்கும் ஒரே வாய்ப்பு. இருவரும் சமநிலையில் நின்றால், கண்ணியத்தின் அடிப்படையில் முடிவெடுக்க வேண்டும், ஒரு பாலினம் மற்றொன்றுக்கு தானாகவே இடம் விட்டுத்தர வேண்டும் என்ற கட்டாயத்தின் அடிப்படையில் அல்ல.
சம்பவம் 2: “காலியான இருக்கையும், சுடும் வெயிலும்”
கிண்டியிலிருந்து தாம்பரம் செல்லும் பேருந்தில், வலது பக்கம் கொளுத்தும் வெயில். இடது பக்கம் உள்ள பெண்கள் இருக்கைகள் காலியாக இருந்தும், அங்கு அமர விரும்பிய ஆணை நடத்துனர் “எழுந்து போ” என்று விரட்டுகிறார்.
- பகுத்தறிவற்ற விதிமுறைகள்: இருக்கை ‘ஒதுக்கீடு’ என்பது ஒரு சலுகை, சிறப்பு பாதுகாப்பு. ஆனால், அது ‘வெறுமையான சொத்துரிமை’யாக மாறும்போது, அது சட்டமன்ற நோக்கத்தை இழக்கிறது. அந்த இருக்கை ‘பேருந்தின் நிலப்பரப்பு’ அல்ல, ‘பெண்களின் பாதுகாப்புக்கான ஒதுக்கீடு’. பயணிகள் இல்லாதபோது, அந்த நோக்கம் தொடர்பின்றி விடப்படுகிறது.
- மனிதநேயத்தின் புறக்கணிப்பு: இங்கே, ஒரு மனிதனின் உடல் ரீதியான துன்பம் (சுடும் வெயில்) ‘விதிமுறைகளின்’ முன் அறவே புறக்கணிக்கப்படுகிறது. “வெயில் ஆணின் தோலை மட்டும் சுடாதா?” என்பது சரியான கேள்வி. விதிகள், மனிதர்களுக்காகவே, மனிதநேயத்தை மையமாக வைத்துத்தான் இருக்க வேண்டும்.
- ஒடுக்குமுறையின் உருவகம்: இந்தச் சம்பவம், சமூகத்தில் ஆண்கள் எப்படி அவர்களின் அடிப்படைத் தேவைகள் கூட ‘சலுகை’ என்று சொல்லி மறுக்கப்படுகிறார்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது. காலியான, பயன்படுத்தப்படாத ஒரு வசதியைப் பயன்படுத்துவது கூட தடுக்கப்படும்போது, அதுவே ஒரு படைத்து வளர்க்கப்பட்ட ‘இரண்டாம் நிலை குடிமகன்’ உணர்வை உருவாக்குகிறது.
ஊடகங்களின் பாரபட்சம் (Media Trial)
இது ‘பாதுகாப்பு’ என்பது ‘செயலிழப்பு’ ஆக மாறும் ஒரு தெளிவான உதாரணம்.
- இரு பார்வைகளின் கொள்கை மீறல்: நீதித்துறையின் அடிப்படைக் கொள்கையான “குற்றம் நிரூபிக்கப்படும் வரை குற்றமற்றவர்” (Innocent until proven guilty) என்பது ஆண்களைப் பொறுத்தவரை ஊடகங்களால் முற்றிலும் புறக்கணிக்கப்படுகிறது. அவனது குடும்பப்பெயர், வாழ்க்கை, மானம் எல்லாம் தீர்ப்பு வருவதற்கு முன்பே பொதுமயமாக்கப்பட்டு அழிக்கப்படுகிறது.
- அநியாயமான பாதுகாப்பு: சட்டமோ, ஊடக நெறிமுறைகளோ பெண் குற்றவாளிகளின் அடையாளத்தை மறைப்பதை வலியுறுத்துகின்றன. இதன் நோக்கம் குற்றம் சாட்டப்பட்டவரைப் பாதுகாப்பதா, அல்லது குறிப்பிட்ட பாலினத்தின் ‘மரியாதை’யைப் பாதுகாப்பதா? இது ஒரு ஆணின் மரியாதைக்கும் மானத்திற்கும் சமூகம் வைக்கும் மதிப்பைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. ஒரே குற்றத்திற்கு இரண்டு விதமான நீதி.
- சமூக விளைவு: ஒரு ஆண் மீதான பொய்க் குற்றச்சாட்டின் சமூக-பொருளாதார விளைவுகள் கடுமையானவை (வேலை இழப்பு, குடும்பம் உடைதல், மனநலம்). ஆனால் அந்தப் பாதிப்பு ‘தேவையான தீங்கு’ என புறக்கணிக்கப்படுகிறது. இது ஒரு ஆணின் வாழ்க்கை குறைவாக மதிப்பிடப்படுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
காவல்துறை மற்றும் சட்டத்தின் போக்கு
இங்கே, சட்டத்தின் வெறும் பயன்பாடு (law enforcement) தான் பிரச்சினை. காவல்துறை ஒரு நடுநிலை விசாரணை அமைப்பாக செயல்படுவதை விட்டு, ஒரு தண்டனை வழங்கும் கருவியாக மாற்றப்படுகிறது.
- அனுமானத்தின் முன்னிலைப்படுத்தல்: குற்றம் நிரூபிக்கப்படுவதற்கு முன்பே “ஆண் குற்றவாளி, பெண் பாதிக்கப்பட்டவர்” என்ற அனுமானம் காவல்துறை நடவடிக்கைகளுக்கு அடிப்படையாகிறது. இது குற்றமற்றவர் என்ற அனுமானத்தை முற்றிலும் மறந்துவிடுகிறது.
- சட்டத்தின் சமச்சீரற்ற பயன்பாடு: ஒரு ஆண் புகார் செய்யும் போது, அவர் கேலி செய்யப்படுகிறார், சந்தேகத்தின் பார்வையில் பார்க்கப்படுகிறார், அல்லது ‘மீண்டும் சமரசம் செய்துகொள்ள’ அழுத்தப்படுகிறார். இது ஒரு தெளிவான செய்தி: ஆண்களின் புகார்கள் குறைவான அவசரத்தன்மை வாய்ந்தவை, மற்றும் அவர்களின் வலி குறைவான உண்மையானது என்று.
- நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட பாகுபாடு: இந்த மனப்பான்மை சட்டங்கள் மட்டுமல்ல, காவல்துறை பயிற்சி, அதிகாரிகளின் மனநிலை மற்றும் நீதித்துறை வழிகாட்டுதல்களிலும் வேரூன்றியுள்ளது. இது காவல் நிலையங்களை, குற்றங்களை விசாரிப்பதற்கு பதிலாக, ஒரு பாலினத்தின் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றும் மையங்களாக மாற்றுகிறது.
சமூகப் பொறுப்புகளும் இடஒதுக்கீடும்
இது சமத்துவ உரையாடலின் மிகப்பெரிய முரண்பாட்டைத் தொடுகிறது: புதிய உரிமைகள் மற்றும் சலுகைகளைச் சேர்ப்பது, ஆனால் பழைய பொறுப்புகள் மற்றும் எதிர்பார்ப்புகளை நீக்கத் தவறுவது.
- தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சமத்துவம்: வேலைவாய்ப்பு மற்றும் கல்வியில் சமத்துவம் (இது மிகவும் அவசியம்) வலியுறுத்தப்படுகிறது, ஆனால் குடும்பப் பொறுப்பு மற்றும் உணர்ச்சிசார் வேலையில் (emotional labor) சமத்துவம் அதே வேகத்தில் வளரவில்லை.
- பொருளாதார சுமையின் இரட்டை ஏற்றம்: ஆண்கள் இன்றும் புரவலர் (provider) என்ற மரபார்ந்த பொறுப்பில் இருந்து முழுமையாக விடுவிக்கப்படவில்லை. பெற்றோர் பராமரிப்பு, உடன்பிறப்புகளுக்கான பொறுப்பு, கடன்கள் என்பவை பெரும்பாலும் ஆணின் தலையில் தான் விழுகின்றன. இது புதிய பொருளாதார அழுத்தங்களுடன் (வேலைவாய்ப்பில் போட்டி) கூடுகிறது.
- பாலினப் பாத்திரங்களின் நவீன சிக்கல்: ஒரு புறம், ஆண்கள் குடும்பப் பொறுப்பில் இருந்து விடுபடும்படி சமூகம் ஊக்குவிக்கவில்லை; மறுபுறம், பொதுவெளியில் (public sphere) அவர்களுக்கான சலுகைகள் அகற்றப்படுகின்றன. இது ஒரு இரட்டைப் பிரச்சினையை உருவாக்குகிறது: பழைய சுமைகளைத் தூக்கும், ஆனால் புதிய வாய்ப்புகளில் பின்தங்கியிருக்கும்.
அடுத்த வாரம்: ஒரு அதிர்வலை அலசல்!
“இடஒதுக்கீட்டு வளையத்தில்… இருண்டு போகிறதா இளைஞர்களின் எதிர்காலம்?”
முடிவுரை மற்றும் ஒட்டுமொத்த பார்வை:
“நாங்கள் கேட்பது சலுகைகள் அல்ல; சமநீதி.”
- காகிதத்திலிருந்து நடைமுறைக்கு: அரசியலமைப்பின் சமத்துவ வாக்குறுதியை நடைமுறைப்படுத்துவதே உண்மையான சவால். தற்போதைய சூழல், பெண்களுக்கான நேர்மறை நடவடிக்கைகள் (positive discrimination) ஆண்களுக்கான எதிர்மறை பாகுபாடாக (negative discrimi nation) மாறக்கூடிய ஒரு ஆபத்தான எல்லையில் உள்ளது.
- நோக்கத்தின் சிதைவு: “பெண்களுக்கான பாதுகாப்பு சட்டங்கள்… அவர்கள் செய்யும் அநீதிக்குத் துணை நிற்பதற்கு அல்ல” என்பது மிக முக்கியமான புள்ளி. ஒரு பாதுகாப்பு நெட்வொர்க், அதை உருவாக்கிய நோக்கத்தை விட்டு விலகி, ஒரு பாலினத்திற்கு எதிரான ஒரு ஆயுதமாக மாறும் போது, அது முற்றிலும் தோல்வியடைகிறது.
- மௌனக் குமுறலின் அச்சுறுத்தல்: கடைசி வரி மிகவும் முக்கியமானது. ஆண்களின் வலி மற்றும் கோபம் தொடர்ந்து புறக்கணிக்கப்பட்டு, “ஆண் சுயஉரிமை இயக்கம்” (Men’s Rights Movement) போன்றவற்றில் தீவிரமாக வெளிப்படாமல் இருந்தால், அது சமூக நல்லிணக்கத்தைப் பாதிக்கும். சமூக மாற்றம் என்பது எதிர்ப்பை உருவாக்குவதன் மூலம் அல்ல, அனைவரையும் உள்ளடக்கிய உரையாடலின் மூலம் மட்டுமே நிலையானதாக இருக்க முடியும்.
இறுதி எண்ணம்:
வித்தகனின் உண்மையான பாலின சமத்துவத்திற்கான ஒரு கட்டாயக் குரல். இது ஒரு பாலினத்தின் உரிமைகளைக் குறைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கவில்லை, மாறாக மனிதநேயம், பகுத்தறிவு மற்றும் நியாயம் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட ஒரு சமச்சீர் சமூகத்தை உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. பேருந்து இருக்கையில் தொடங்கி உச்ச நீதிமன்றம் வரை, ஒவ்வொரு மனிதனின் கண்ணியமும் சமமாக மதிக்கப்படும் ஒரு நாளை நோக்கி இந்த உரையாடல் முக்கியமான படியாகும்.
“பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணுக்குக் கிடைக்கும் அதே நீதி, பாதிக்கப்பட்ட ஆணுக்கும் கிடைக்க வேண்டும்.”
- அநீதிக்கு எதிரான பாதுகாப்பை, அநீதிக்கான கருவியாக மாற்றுவதைத் தடுத்தல்.
- சட்டத்தின் துஷ்பிரயோகம் செய்பவர்களுக்குக் கடுமையான விளைவுகள் இருக்க வேண்டும் என்பதை உறுதி செய்தல்.
- பொய்க் குற்றச்சாட்டுகளால் அழிந்து போகும் நல்ல ஆண்களின் வாழ்க்கையைப் பாதுகாத்தல்.
கற்பு என்பது பெண்ணுக்கு மட்டுமே உரிய ‘வேலி‘ அல்ல… அது ஆணுக்கும் உரிய ‘விதி‘! இல்லையென்றால்… ஆடையின்றி செல்லும் ஆணைச் சட்டம் வேடிக்கையா பார்க்கும்?”
தெளிவுரை: இது பெண்மைக்கு எதிரான போர் அல்ல!
“இக்கட்டுரை ஒட்டுமொத்தப் பெண்களையும் தவறானவர்கள் என்று முத்திரை குத்துவதற்காக எழுதப்பட்டதல்ல. தாயாக, தாரமாக, சகோதரியாக ஆண்களின் வாழ்க்கையை உயர்த்தும் கோடிக்கணக்கானப் பெண்களை நாங்கள் வணங்குகிறோம்.
ஆனால்… ‘பெண் பாதுகாப்பு’ என்ற கவசத்தை அணிந்துகொண்டு, சட்டத்தின் ஓட்டைகள் வழியாக ஆண்களின் வாழ்க்கையைச் சிதைக்கும் அந்தச் ‘சில’ பெண்களை அடையாளம் காட்டுவதே இதன் நோக்கம்.
பெண் என்பதாலேயே ஒருவரின் தவறு சரியாகிவிடாது; ஆண் என்பதாலேயே அவர் குற்றவாளியாகிவிடக் கூடாது. தவறு செய்தவர் யாராக இருந்தாலும் தட்டிக் கேட்பதே அறம்!”
[நினைவஞ்சலி]
மன்னித்துவிடு தீபக்… நீதி தோற்றுவிட்டது!
“குற்றம் செய்யாதவன் தலைகுனியத் தேவையில்லை” என்பது பழைய மொழி. ஆனால், “குற்றம் செய்யாதவனையும் தலைகுனிய வைத்து, உயிரை மாய்க்கும் அளவுக்குத் தள்ளுவதுதான் இன்றைய சமூக நீதி” என்பதைத் தனது மரணத்தின் மூலம் உணர்த்திச் சென்றிருக்கிறார் கேரளாவைச் சேர்ந்த சகோதரர் தீபக்.
பொய்ப் புகார்களாலும், விசாரணை இல்லாமலே தீர்ப்பளிக்கும் சமூக வலைத்தளங்களாலும், சட்டத்தின் பாரபட்சத்தாலும் அநியாயமாக உயிர் நீத்த தீபக் அவர்களுக்கும், இதுபோலவே வெளிச்சத்திற்கு வராமல் அழிந்துபோன எண்ணற்ற ஆண்களுக்கும் ‘வித்தகன்’ தனது கண்ணீர் அஞ்சலியைச் செலுத்துகிறது.
சட்டம் உங்களைக் காக்கத் தவறியிருக்கலாம். ஆனால், உங்கள் மரணம் எழுப்பிய வினாக்கள், நாளைய மாற்றத்திற்கான விதையாக மாறும்.
ஆழ்ந்த இரங்கல்களுடன்,
வித்தகன் இதழ்
வித்தகன் தீர்வுகள்: மாற்றத்தை நோக்கி…
(சட்டத்திலும் சமூகத்திலும் தேவைப்படும் 6 அதிரடிச் சீர்திருத்தங்கள்)
பிரச்சனைகளைப் பேசுவது மட்டும் ஊடகத்தின் வேலையல்ல; அதற்கான சரியான தீர்வுகளை முன்வைப்பதே உண்மையான அறம். ஆண்கள் மீதான பொய் வழக்குகளையும், சமூக அநீதிகளையும் களைய, ‘வித்தகன்‘ முன்வைக்கும் சட்டரீதியான மற்றும் நிர்வாகரீதியான தீர்வுகள் இதோ:
- விசாரணை வெளிப்படைத்தன்மை (Mandatory Video Recording):
ஒரு பெண், ஒரு ஆண் மீது பாலியல் குற்றச்சாட்டோ அல்லது சைபர் புகாரோ அளித்தால், அந்த ஆணை விசாரணைக்கு அழைக்கும் நடைமுறை மாற்றப்பட வேண்டும்.
- முழுமையான வீடியோ பதிவு: குற்றம் சாட்டப்பட்ட நபர் (ஆண்/பெண் யாராக இருந்தாலும்) காவல் நிலையத்திற்குள் நுழைந்தது முதல், வெளியே செல்லும் வரை நடக்கும் ஒவ்வொரு நிமிட விசாரணையும் வீடியோ மற்றும் ஆடியோவுடன் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும்.
- இது போலீஸ் அத்துமீறலைத் தடுக்கும்; அதே சமயம், விசாரணையின் போது வாக்குமூலம் எப்படிப் பெறப்பட்டது என்பதற்கான உண்மையான சாட்சியமாக அமையும்.
- ‘டூப்ளிகேட் எஃப்.ஐ.ஆர்’ முறை (Provisional FIR):புகார் கொடுத்த உடனேயே எஃப்.ஐ.ஆர் (FIR) பதிவு செய்து, ஒருவரின் பெயரை ‘கிரிமினல் ரெக்கார்டில்’ ஏற்றுவதை நிறுத்த வேண்டும்.
- முற்காப்பு நடவடிக்கை: முதலில் ‘தற்காலிக எஃப்.ஐ.ஆர்’ (Duplicate/Provisional FIR) மட்டுமே பதிவு செய்யப்பட வேண்டும்.
- முழுமையான விசாரணை முடிந்து, அவர் குற்றவாளிதான் என்பதற்கான வலுவான ஆதாரம் கிடைத்தால் மட்டுமே, அது ‘நிரந்தர எஃப்.ஐ.ஆர்’ ஆக மாற்றப்பட வேண்டும். அதுவரை, அந்த ஆணின் எதிர்காலம் (பாஸ்போர்ட், வேலைவாய்ப்பு) பாதிக்கப்படாமல் இருப்பதைச் சட்டம் உறுதி செய்ய வேண்டும்.
- அடையாளப் பாதுகாப்பு – சமநீதி (Anonymity for the Accused):
பெண்கள் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின்படி, பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் பெயர், புகைப்படம், முகவரி எப்படிப் பாதுகாக்கப்படுகிறதோ, அதே பாதுகாப்பு குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஆணுக்கும் வழங்கப்பட வேண்டும்.
- தீர்ப்பு வரும் வரை ரகசியம்: நீதிமன்றத்தில் குற்றம் நிரூபிக்கப்படும் வரை, அந்த ஆணின் பெயர், புகைப்படம் மற்றும் அடையாளங்களை ஊடகங்களிலோ, பொதுவெளியிலோ வெளியிடத் தடை விதிக்க வேண்டும்.
- நிரபராதி என்று தீர்ப்பு வந்தால், அவர் இழந்த மானத்தை யாரால் திருப்பிக் கொடுக்க முடியும்? எனவே, “குற்றவாளி என நிரூபிக்கப்படும் வரை அனைவரும் நிரபராதிகளே” என்ற சட்டம் இங்கும் செல்லுபடியாக வேண்டும்.
- காதல், உடலுறவு மற்றும் சட்டம் (Consensual Relationship Reform):
“திருமண ஆசை காட்டி ஏமாற்றினார்” என்ற சட்டப் பிரிவு தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுவதைத் தடுக்க வேண்டும்.
- சம பொறுப்பு: திருமணமாகாத இருவர், முழு சம்மதத்துடன் உடலுறவு வைத்துக்கொள்வது தனிப்பட்ட விஷயம். பிற்காலத்தில் கருத்து வேறுபாட்டால் பிரியும்போது, பெண்ணை மட்டும் ‘பாதிக்கப்பட்டவர்’ (Victim) என்றும், ஆணை ‘குற்றவாளி’ என்றும் சித்தரிப்பதைச் சட்டம் நிறுத்த வேண்டும்.
- தவறு என்றால் இருவருக்கும் தண்டனை: திருமணமாகாமல் உறவு கொள்வது கலாச்சாரப்படி தவறு என்றால், அந்தத் தவறுக்கு இருவருமே சம பொறுப்பு. பெண்ணுக்குச் சாதகமாகவும், ஆணுக்கு எதிராகவும் சட்டத்தை வளைப்பது, “நீங்கள் துணிந்து தவறு செய்யுங்கள்; சட்டம் உங்களுக்குத் துணை நிற்கும்” என்று பெண்களைத் தவறான பாதைக்கு ஊக்கப்படுத்துவது போலாகும்.
- விவாகரத்து மற்றும் ஜீவனாம்சம் (Divorce & Alimony):
ஜீவனாம்சச் சட்டங்கள் மறுசீரமைக்கப்பட வேண்டும்.
- கேட்பவரே பொறுப்பு: யார் விவாகரத்து கோருகிறார்களோ (Valid reason இல்லாமல்), அவர்கள் எதிர்பாலினருக்கு இழப்பீடு வழங்க வேண்டும் என்ற முறை வர வேண்டும்.
- குழந்தை பராமரிப்பு: “பணம் தருகிறேன்” என்று ஆணை ஏடிஎம் மெஷினாக மாற்றுவதை விட, “என் குழந்தைகளை நானே நேரடியாகப் பார்த்துக்கொள்கிறேன்; பராமரிக்கிறேன்” என்று தந்தை கோரும் உரிமையை நீதிமன்றங்கள் அங்கீகரிக்க வேண்டும்.
- பேருந்து இருக்கை – சரிசம பங்கு (Equal Seating Rights):
பேருந்துகளில் நடக்கும் அன்றாடப் போருக்கு ஒரு எளிய தீர்வு தேவை.
- இடது பெண் – வலது ஆண்: பேருந்தின் இடதுபுறம் பெண்களுக்கு ஒதுக்கீடு செய்யப்படுவது சரி என்றால், வலதுபுறம் ஆண்களுக்கு மட்டுமே ஒதுக்கப்பட வேண்டும்.
- வலதுபுறத்தையும் “பொது இடம்” (General) என்று அறிவித்துவிட்டு, அங்கேயும் பெண்கள் வந்து அமர்ந்து ஆண்களை விரட்டுவது அநீதி. “இடது பக்கம் உங்களுக்கு; வலது பக்கம் எங்களுக்கு” என்ற தெளிவான கோடு கிழிக்கப்பட வேண்டும்.
வித்தகனின் இறுதித் துடிப்பு:
நாங்கள் கேட்பது அநீதி அல்ல; இருக்கும் சட்டத்தில் சில திருத்தங்கள்.
“பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் கண்ணீருக்கு என்ன மதிப்பிருக்கிறதோ, அதே மதிப்பு பாதிக்கப்பட்ட ஆணின் கண்ணீருக்கும் உண்டு.”
சட்டம் ஒருதலைப்பட்சமாக இருக்கும் வரை, சமூகம் சமநிலையில் இருக்காது. இந்தத் தீர்வுகள் நாளைய இந்தியாவின் சமத்துவத்திற்கான விதை!
வித்தகனின் தெளிவுரை: இது ‘இயற்கை’ மற்றும் ‘எதார்த்தம்’!
“சட்டம் என்பது ஒரு வேலி போன்றது. அது பயிரைப் பாதுகாக்க வேண்டுமே தவிர, பக்கத்துத் தோட்டத்து நிலத்தை ஆக்கிரமிக்கப் பயன்படக்கூடாது.
எந்த ஒரு மனிதனுக்கும், ‘நீ எதைச் செய்தாலும் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்’ என்ற உறுதிமொழி கிடைக்கும்போது, அவன் தன் எல்லைகளை மீறத் துணிவான். இதுதான் மனித இயல்பு. இன்று நம் நாட்டின் சில சட்டங்கள் பெண்களுக்குக் கொடுக்கும் அதீதப் பாதுகாப்பு, அவர்களை அறியாமலேயே ‘ஆண்களை என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம்’ என்ற ஒரு தவறான மனநிலையை நோக்கித் தள்ளுகிறதோ என்ற அச்சம் எழுகிறது.
நாங்கள் பெண்களைக் குற்றவாளியாகப் பார்க்கவில்லை; ஆனால், ‘நீ எதைச் செய்தாலும் சட்டம் உன் பக்கம் தான்’ என்று சட்டம் அவர்களுக்குக் கொடுக்கும் அந்த ‘ஒருதலைப்பட்சமான தைரியம்’, ஒரு சாமானிய ஆணின் வாழ்வாதாரத்தை அச்சுறுத்துகிறது என்பதைத்தான் எதார்த்தமாக முன்வைக்கிறோம்.”
“வித்தகன் விதைத்துவிட்டான்… நிலம் நீங்கள் தான்!”
‘பொறுப்புத்துறப்பு’ (Disclaimer)
“இக்கட்டுரையில் பகிரப்பட்டுள்ள கருத்துக்கள், சட்டத்தின் தவறான பயன்பாட்டைச் சுட்டிக்காட்டவும், பாதிக்கப்பட்ட ஆண்களின் நிலையை விவரிக்கவும் மட்டுமே. சட்டத்தின் நோக்கத்தையோ அல்லது உண்மையான பாதிப்புக்கு உள்ளாகும் பெண்களின் உரிமைகளையோ இது குறைத்து மதிப்பிடவில்லை.”
இப்படித்தான் பெண்கள் என்று எங்கும் முத்திரை குத்தப்படவில்லை இப்படியும் சில பெண்கள் இருக்கிறார்கள் என்று எடுத்து கூறப்பட்டுள்ளது
கடைசிச் சொட்டுத் துணிச்சல்:
“கவனித்தீர்களா வாசகர்களே? ஒரு ஆண் தனக்கு நடக்கும் அநீதியைப் பற்றிப் பேசக் கூட எத்தனை ‘நிபந்தனைகளையும்’, ‘பொறுப்புத்துறப்புகளையும்’ அடுக்க வேண்டியிருக்கிறது? தன் நியாயத்தைச் சொல்வதற்குக் கூட இத்தனை பாதுகாப்பு வளையங்கள் தேவைப்படுவதுதான் இன்றைய ஆண்களின் உண்மையான நிலைமை. தன் குரலைத் தைரியமாக உயர்த்துவதற்கே இத்தனை தயக்கங்கள் தேவைப்படும் ஒரு சமூகம், ‘சமத்துவச் சமூகம்’ என்று தன்னை எப்படி அழைத்துக்கொள்ள முடியும்?
சட்டம் மட்டுமல்ல… எதார்த்தமும் ஒரு பக்கமாகத்தான் சாய்ந்து கிடக்கிறது!