அரசியல் கட்சிகள் ஏட்டில் எழுதி வைத்திருக்கும் கொள்கைகளுக்கும், அவர்கள் களத்தில் செய்யும் அரசியலுக்கும் எப்போதுமே ஒரு பெரிய இடைவெளி இருக்கும். அந்த வகையில், கடந்த 50 ஆண்டுகளாகத் தமிழகத்தை ஆளும் திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் முக்கியக் கொள்கைகள் என்ன, அந்த நிலைப்பாடுகளில் உள்ள நடைமுறை முரண்பாடுகள் என்ன என்பதைச் சாமானிய மக்களின் பார்வையில் அலசுவோம்.
1. சமூக நீதி மற்றும் மதச்சார்பின்மை
கொள்கை: சாதி, மதப் பாகுபாடின்றி அனைவரும் சமமான வாய்ப்புகளைப் பெற வேண்டும். இட ஒதுக்கீட்டின் மூலம் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை உயர்த்துவது.
கள எதார்த்தமும் விமர்சனமும்: சமூக நீதியைப் பற்றிப் பேசும் ஒரு கட்சி, கடந்த 50 ஆண்டுகளில் சாதியை ஒழித்துவிட்டதா என்றால் இல்லை.
- கட்சிக்குள் சாதி அரசியல்: “சாதியற்ற சமூகம்” என்று மேடைகளில் முழங்கினாலும், தேர்தலென்று வரும்போது எந்தத் தொகுதியில் எந்த சாதி வாக்குகள் அதிகம் உள்ளதோ, அந்த சாதியைச் சேர்ந்தவரைத்தான் வேட்பாளராக நிறுத்துகிறார்கள். கட்சிப் பதவிகளிலும் இதே நிலைதான். வீட்டைச் சுத்தம் செய்யாமல், நாட்டைச் சுத்தம் செய்யப் புறப்படுவது முரண்பாடாகவே பார்க்கப்படுகிறது.
- மௌனம்: ஆணவக் கொலைகள் போன்ற கொடிய சம்பவங்கள் நடக்கும்போது, வாக்கு வங்கி அரசியலுக்காகப் பெரிய கட்சிகள் வெளிப்படையாகக் கண்டிக்கத் தயங்குவது சமூக நீதிக்கு விடப்படும் சவால்.
- மதச்சார்பின்மை முரண்: ஒரு மதத்தின் பண்டிகைக்கு வாழ்த்துச் சொல்வதும், இந்துக்களின் பண்டிகைகளுக்கு வாழ்த்துச் சொல்லத் தயங்குவதும் உண்மையான சமத்துவமாக இருக்க முடியாது. பகுத்தறிவு என்பது அனைத்து மதங்களுக்கும் சமமாகவே இருக்க வேண்டும்.
2. மாநில சுயாட்சி
கொள்கை: “மாநிலத்தில் சுயாட்சி, மத்தியில் கூட்டாட்சி”. மாநிலங்களுக்குத் தன்னாட்சி அதிகாரங்கள் இருக்க வேண்டும்; மத்திய அரசு ஆதிக்கம் செலுத்தக் கூடாது.
கள எதார்த்தமும் விமர்சனமும்:
- போராட்டமா? அறிக்கையா?: ஜிஎஸ்டி (GST) மூலம் மாநிலத்தின் நிதி பறிபோகிறது என்று சொல்லும் ஆளுங்கட்சி, அதற்காகத் தமிழ்நாடு தழுவிய ஒரு மாபெரும் போராட்டத்தை ஏன் முன்னெடுக்கவில்லை?
- ஆட்சி கலைப்பு பயம்: அண்ணா காலத்தில் “தமிழ்நாடு” எனப் பெயர் மாற்றக் கோரி நடந்த போராட்டங்களில் இருந்த வேகம் இப்போது இல்லை. உண்மையாகவே மக்களின் வரிப்பணம் பறிபோகிறது என்றால், ஒட்டுமொத்த அரசாங்கமும் வீதியில் இறங்கிப் போராட வேண்டும். ஆனால், அப்படிப் போராடினால் “ஆட்சி கலைக்கப்பட்டு விடுமோ” (Article 356) என்ற பயத்தில், சட்டசபையில் வெறும் தீர்மானம் நிறைவேற்றுவதோடு மட்டும் சுருக்கிக் கொள்வது “அரசியல் நாடகமாகவே” சாமானிய மக்களுக்குத் தோன்றுகிறது.
3. இருமொழிக் கொள்கை மற்றும் மொழிப்பற்று
கொள்கை: இந்தித் திணிப்பை எதிர்ப்பது. தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலம் ஆகிய இரு மொழிகள் மட்டுமே போதுமானது.
கள எதார்த்தமும் விமர்சனமும்: இந்தியை எதிர்ப்பது மட்டுமே தமிழை வளர்த்துவிடாது.
- தமிழை வளர்க்கத் தவறியது: அரசாங்கத்தில் பல லட்சம் ஊழியர்கள் இருக்கிறார்கள். ஒரு அரசுப் பேருந்து நடத்துனர் “டிக்கெட்” என்பதற்குப் பதிலாக “பயணச்சீட்டு” என்று தூய தமிழில் கேட்கும் ஒரு எளிய நடைமுறையைக் கூட 50 ஆண்டுகளில் அரசால் கட்டாயமாக்க முடியவில்லை.
- ஆங்கில மோகம்: இன்று உணவகங்கள், தேநீர் கடைகள் என அனைத்திலும் ஆங்கிலப் பெயர்களே ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன. தமிழ் வழிக் கல்வியை விட, ஆங்கிலம் பேசுவதுதான் “கௌரவம்” என்ற பிம்பத்தை வளர விட்டதில் ஆட்சியாளர்களுக்குப் பெரும் பங்கு உண்டு. தமிழைப் பெருமையாகப் பேசும் வாழ்வியல் முறையை உருவாக்காமல், வெறும் பெயர்ப்பலகைகளை மாற்றுவதால் மட்டும் மொழி வளர்ந்துவிடாது.