தியாகிகளின் இரத்தம்: தேசத்தின் விடுதலையா? தேர்தலின் அறுவடையா?

தியாகிகளின் இரத்தம்: தேசத்தின் விடுதலையா? தேர்தலின் அறுவடையா?

(கடமை 2: சுதந்திரப் போராட்ட லட்சியங்களைப் போற்றுதல் – ஓர் ஆழமான விமர்சன ஆய்வு)

இந்தியாவின் சுதந்திரப் போராட்டம் என்பது வெறும் வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் முடங்கிப்போன ஒரு அத்தியாயமல்ல. அது ஒவ்வொரு துளி இரத்தத்திலும் தேசிய உணர்வு சுடர்விட்டெரிந்த ஒரு காலகட்டம். பகத்சிங், சந்திரசேகர ஆசாத், அம்பேத்கர், காந்தி, நேரு, பெரியார், காமராஜ், வ.உ.சி., சுப்பிரமணிய பாரதி – இவர்கள் மட்டுமல்ல; பெயரற்ற ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள், பெண்கள், விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள் தங்கள் உயிரைப் பறிகொடுத்தார்கள். அவர்களது லட்சியம் (Ideals) ஒன்றே: சுதந்திரம், சமத்துவம் (Equality), சகோதரத்துவம் (Fraternity), சுயராஜ்யம் (Self-Governance).

எனினும், 2026-ஆம் ஆண்டில் நாம் நிற்கும் இந்த நொடியில், அந்த லட்சியங்களில் எத்தனை நிறைவேறியுள்ளன? மிக முக்கியமாக, அந்தத் தியாகிகளின் இரத்தம் இன்று எதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது? தேசத்தின் மேலும் விடுதலைக்கான ஊற்றமாகவா? அல்லது தேர்தல் களத்தில் அறுவடை செய்யப்படும் ஒரு பயிராகவா?

இக்கட்டுரை, இந்த அச்சுறுத்தும் கேள்வியின் பின்னணியில், சுதந்திரப் போராட்ட மதிப்புகளுக்கும், இன்றைய வாக்கு வங்கி அரசியலுக்கும் இடையே உள்ள நான்கு முக்கிய முரண்பாடுகளை (Contradictions) வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவருகிறது.

1. கொள்கை மறதிக்கும் (Ideological Amnesia), சிலை வழிபாட்டு அரசியலுக்கும் இடையிலான முரண்

சுதந்திரப் போராட்டத் தலைவர்கள் சிறைச்சாலைகளில் அடைக்கப்பட்டது, தூக்கிலிடப்பட்டது, துப்பாக்கியால் சுட்டு வீழ்த்தப்பட்டது – எல்லாம் மக்களின் உரிமைகளுக்காகவும், நாட்டின் விடுதலைக்காகவுமே. வ.உ.சிதம்பரனார் பார்வையிழந்து செக்கிழுத்தது சுதேசி இயக்கத்திற்காக; பகத்சிங் தூக்கிலிடப்பட்டது பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தின் கொடுங்கோன்மையை (Tyranny) முறியடிக்க; காமராஜர் கல்வியையும் ஊரக வளர்ச்சியையும் முன்னெடுத்தது மக்களின் அதிகாரப் பகிர்வுக்காக (Decentralization of Power).

இன்றைய நிலைமை: அதே அரசியல் கட்சிகள், வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்களுக்குச் சிவப்புக் கம்பளம் விரித்து, உள்ளூர் சிறுகுறு நிறுவனங்கள் அழிந்து போகும் நிலையில் மௌனமாக இருக்கின்றன. “சுயசார்பு இந்தியா” (Self-Reliant India) என்ற பேச்சு ஆங்காங்கே ஒலித்தாலும், நடைமுறையில் பல திட்டங்கள் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் (Multinational Corporations) நலனுக்கே அமைந்துள்ளன.

• எடுத்துக்காட்டு: தமிழ்நாட்டில் வ.உ.சிக்கு சிலை வைத்துப் புகழ்ந்த அதே அரசியல் கட்சிகள், ஆயிரக்கணக்கான நெசவாளர்களை வேலையிழக்கச் செய்த சுதந்திர வர்த்தகக் கொள்கைகளை (Free Trade Policies) அமல்படுத்தின. ஒரு கையால் மாலை அணிவித்து, மறுகையால் சுதேசிக் கொள்கைக்கு எதிராகச் செயல்பட்டன. (முரண் – தியாகத்திற்கும் செயலுக்கும் உள்ள பிளவு)
• தரவு: 2023-2025 ஆம் ஆண்டுகளில் மட்டும், தமிழ்நாட்டின் கைத்தறி மற்றும் சிறுநெசவுத் துறையில் 30% வேலைவாய்ப்புக் குறைந்ததாக அறிக்கைகள் தெரிவிக்கின்றன. சுதந்திரப் போராட்டத்தில் சுதேசிப் பொருட்களுக்குக் கிடைத்த முக்கியத்துவம் இன்று கிடைக்கவில்லை.
• கேள்வி: சிலைக்கு மாலை அணிவிப்பது எளிது. அந்தச் சிலையின் உரிமையாளரின் கொள்கைகளை – உள்நாட்டுத் தொழில், உழைப்பாளர் மரியாதை, ஒப்பந்தமற்ற பொருளாதாரம் (Non-contractual Economy) – தினமும் முன்னெடுப்பதுதான் சவால். இன்றைய அரசியல் அச்சவாலை எதிர்கொள்கிறதா?

வித்தகன் சிந்தனை:

உயிரற்ற கற்சிலைகளுக்குக் கோடிகளைக் கொட்டி மணிமண்டபம் எழுப்புவதை விட, உயிருள்ள இளைஞர்களின் எதிர்காலத்திற்கு மூலதனம் எழுப்புவதே அறம். மாநிலத்தைக் கடனில் தள்ளி இறந்த காலத்தைக் கொண்டாடுவதை விட, சாமானியனின் வாழ்வாதாரத்தை உயர்த்துவதே தியாகிகளுக்குச் செய்யும் அஞ்சலி!

2. தியாகிகளுக்குச் சூட்டப்படும் ‘சாதி’ முத்திரை – தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக்கான (National Integration) பேரடி

சுதந்திரப் போராட்டத்தின் சிறப்பு, அது மத, இன, மொழி, சாதி வேறுபாடுகளைத் தாண்டி அனைத்து இந்தியர்களையும் ஒன்றாக்கியது. 1857 சிப்பாய்க் கலகமாக இருந்தாலும், 1942 வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கமாக இருந்தாலும், எல்லாப் பிரிவினரும் ஒன்றுபட்டனர். மௌலானா ஆசாத் முதல் கே. கேளப்பன் வரை, எங்கள் பாரதி முதல் பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் வரை – அனைவரும் இந்திய மண்ணின் பிள்ளைகளாகப் போராடினர்.

இன்றைய நிலைமை: ஒவ்வொரு சுதந்திரப் போராட்ட வீரரும் ஒரு குறிப்பிட்ட சாதிக்குள் சுருக்கப்பட்டுள்ளார்.

• ஒரு சமூகத்தைச் சேர்ந்த தலைவரை, இன்னொரு சமூகத்தைச் சேர்ந்த அதே தியாகியைக் காட்டிலும் முன்னிறுத்துவது.
• பட்டியல், பழங்குடி, பிற்படுத்தப்பட்ட, முன்னேறிய சாதி என்று பிரித்து, அவரவர் தங்களுக்கு “சாதிப் பெருமை” (Caste Pride) சேர்க்கும் விதமாக வரலாற்றை மறுபதிப்பு செய்வது.
• எடுத்துக்காட்டு: அம்பேத்கர் – சமூகநீதித் தந்தை. ஆனால் அவர் தேசிய அளவில் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் தந்தை என்பதைவிட, சில கட்சிகள் அவரைத் தங்கள் சாதிக் கூட்டத்தின் அடையாளமாக மட்டுமே காட்டுகின்றன. இதனால் அம்பேத்கரின் பொருளாதார, மத, அரசியல் சிந்தனைகளில் உள்ள பரந்துபட்ட பன்மை (Plurality) புறக்கணிக்கப்படுகிறது.
• தமிழகச் சூழல்: தென்மாவட்டங்களில் ஒரு போராட்ட வீரர் ‘இந்தச் சமூகத்தின்’ பெருமை என்றும், வடமாவட்டங்களில் வேறொரு வீரர் ‘அச்சமூகத்தின்’ பெருமை என்றும் பிரிக்கப்படுகிறார். வேறுபாடுகளை முன்னிறுத்தும் இந்த உத்தி, சுதந்திரப் போராட்டத்தின் அடித்தளமான ‘ஒற்றுமை’ என்ற மகத்தான பண்பை அழிக்கிறது.
• கடுங் கேள்வி: தியாகிகளைச் சாதிக் கூண்டுக்குள் அடைக்கும் இச்செயல், அவர்களின் தேசப்பற்றை அவமதிப்பதாக இருந்தும், சில கட்சிகள் இதைத் தேர்தல் மூலோபாயமாகவே (Political Strategy) கொண்டுள்ளன. இது மாறவேண்டுமென்றால், சமூகமே விழித்துக்கொள்ள வேண்டும்.

வித்தகன் சிந்தனை:

தேசத்தின் தலைவர்களைச் சாதிச் சிறைக்குள் அடைத்து, அவர்களைப் புகழ்கிறோம் என்று பெருமை கொள்கிறார்கள்; ஆனால் குறுகிய அடையாளத்திற்குள் அவர்களைச் சுருக்குவது, தலைவர்களின் புகழை வளர்ப்பதல்ல, அடியோடு அழிப்பதே ஆகும்!

3. வரலாற்றைத் திரித்தல் (Distortion of History) – ‘புரொப்பகண்டா’ (Propaganda) வரலாறும், இழந்த உண்மைகளும்

“வரலாறு என்பது வெற்றியாளர்களால் எழுதப்படுவது” என்ற பழமொழி உண்டு. ஆனால் இன்று வரலாறு என்பது தேர்தல் வெற்றியாளர்களால் திருத்தி எழுதப்படுவதாக மாறிவிட்டது.

இன்றைய நிலைமை: ஒவ்வொரு அரசியல் கட்சியும் தனக்குச் சாதகமான ஒரு ‘குறுகிய வரலாற்றை’ (Narrow Narrative) முன்வைத்து, மற்ற எல்லாப் பரிமாணங்களையும் மறைக்கிறது. குறிப்பாக:

• ஒரு சில வீரர்களை மட்டும் உயர்த்திக் காட்டி, மற்றவர்களை வேண்டுமென்றே புறக்கணித்தல்.
• தங்கள் கட்சியின் சித்தாந்தத்துக்குப் (Ideology) பொருந்தாத உண்மைகளை வெட்டி விடுதல்.
• தேசியத் தலைவர்களை மாநில, பிராந்தியத் தலைவர்களாகச் சுருக்கி, அவர்களின் தேசியப் பார்வையை மறைத்தல்.
• எடுத்துக்காட்டு: 1942 வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்தில் லட்சக்கணக்கானோர் கலந்துகொண்டனர். ஆனால் சில பாடநூல்களில், அந்த இயக்கம் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சியின் தலைமையிலேயே நடந்ததாகக் காட்டப்படுகிறது. நிஜத்தில், பல கம்யூனிஸ்டுகள், சமூக சீர்திருத்தவாதிகள், உழைப்பாளித் தலைவர்கள் சிறை சென்றனர். அவர்களில் பலர் இன்று மறக்கப்பட்டுள்ளனர்.
• இந்தியாவில் 2024-2026 தேர்தல்களின் போது, குறிப்பிட்ட தலைவர்களின் புகைப்படங்களும், அவர்களின் மேற்கோள்களும் ‘வாட்ஸ்அப் மீம்ஸ்’ ஆக மாற்றப்பட்டு, உண்மைக்குப் பொருந்தாத வகையில் புழக்கத்தில் விடப்பட்டன. இது இளைய தலைமுறையின் மனதில், ஒரு ‘புனைவு வரலாற்றை’ப் (Fictional History) பதித்திருக்கிறது.
• உண்மை: சுதந்திர வீரர்கள் எப்போதும் ஒருமித்த கருத்து கொண்டவர்கள் அல்ல; அவர்களுக்குள் கருத்து மோதல்கள் இருந்தன. ஆனால் அந்த மோதல்களே ஜனநாயகத்தின் அடையாளமாகும் (Symbol of Democracy). ஒரு பக்கமாக மட்டும் சாய்த்து வரலாற்றைச் சொல்வது, இந்த ஜனநாயக உணர்வுக்கும், தியாகிகளின் நேர்மைக்கும் செய்யும் துரோகமாகும்.

4. தியாகம் என்பது ‘மார்க்கெட்டிங்’ கருவியா? (Marketing Tool) – தேர்தல் கால ‘தேசபக்தி’ வியாபாரம்

தேசபக்தி என்பது ஓர் உணர்ச்சி. இன்று அந்த உணர்ச்சி, ஒரு உத்தி ரீதியாகத் தேர்தல் களத்தில் விளம்பரப் பொருளாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

இன்றைய நிலைமை:

• தேர்தல் அறிவிக்கப்பட்ட சில நாட்கள் கழித்து திடீரென்று தேசபக்தி கோஷங்கள் உச்சம் பெறும்.
• சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களின் பிறந்தநாள், நினைவுநாள் ஆகியவை அரசியல் ‘ஷோ’ (Political Show) ஆக மாற்றப்படும்.
• தியாகிகளின் வாரிசுகள் மேடையில் அழைக்கப்பட்டு, ‘இரத்த உறவு’ (Bloodline) மூலம் வாக்குக் கேட்கப்படும்.
• எடுத்துக்காட்டு: 2025-ஆம் ஆண்டு ஒரு முக்கிய மாநிலத் தேர்தலில், ஒரு மூத்த வீரரின் பெயரைக் கொண்டு பல வாக்குறுதிகள் அறிவிக்கப்பட்டன. ஆனால் தேர்தல் முடிந்த ஆறு மாதங்களில், அந்த வாக்குறுதிகள் அனைத்தும் மறக்கப்பட்டன. அந்தத் தலைவரின் புகைப்படம் இன்னும் கட்சித் தலைமையகத்தில் தொங்குகிறது – ஆனால் அவரது ‘வறுமையற்ற இந்தியா’வுக்கான திட்டங்கள் எதுவும் செயல்படுத்தப்படவில்லை.
• மேற்கோள்: சுப்பிரமணிய பாரதி கூறினார்: “கல்லுக்கு நான் பூஜை செய்ய மாட்டேன்; கருணை உள்ளத்திற்குப் பூஜை செய்வேன்”. தியாகிகளின் சிலைகளைப் பூஜிப்பதைவிட, அவர்களின் கருணையையும், கொள்கைகளையும் நமக்குள் வளர்த்துக்கொள்வதே உண்மையான மரியாதை.
• ஒப்பீடு: சுதந்திரத்திற்குப் பின்னர் 1950-60களில், தியாகிகளின் குடும்பங்களைப் பாதுகாக்கவும், அவர்களின் பங்களிப்பைப் பதிவு செய்யவும் அரசாங்கங்கள் முறையான திட்டங்களைக் கொண்டிருந்தன. இன்று, வெறும் ஒரு சில ‘சின்னங்கள்’ (Symbols) மட்டுமே மீதமுள்ளன. பல உண்மையான வீரர்களின் வழித்தோன்றல்கள் வறுமையில் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். (இது மிகப்பெரிய முரண்)

வித்தகன் சிந்தனை:

தேர்தல் வரும்போது மட்டும் மக்களின் தேவைகளைப் புரியும் அரசியல், உண்மையில் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய வருவதல்ல; மக்களின் வறுமையைச் சுரண்டித் தன் பதவியைப் பூர்த்தி செய்யவே வருகிறது.

வாக்கு வாங்கும் வரை நீங்கள் ‘எஜமானர்கள்’;

 வாங்கி முடித்ததும் நீங்கள் ‘யாருமற்றவர்கள்’.

முடிவு: தியாகிகளின் இரத்தத்திற்கு உண்மையான மரியாதை எப்படி?

தியாகிகளின் இரத்தம் சிந்தப்பட்டது, ஒரு சிலர் சிம்மாசனத்தில் அமர்வதற்காக அல்ல. அவர்கள் கனவு கண்டது:

• ஊழலற்ற நிர்வாகம் (Corruption-free Administration)
• சாதியற்ற, மதவாதமற்ற சமூகம் (Caste-free, Secular Society)
• எல்லோருக்கும் கல்வி, உணவு, வேலை
• சமத்துவமான பொருளாதார வளர்ச்சி (Equitable Economic Growth)

இன்று – உணவுக்கே போராடும் கூலியாள், வேலை தேடி அலையும் பட்டதாரி, கடனில் மூழ்கும் விவசாயி – ஒவ்வொருவரின் கண்ணீரும், சுதந்திர வீரர்களின் தியாகம் இன்னும் முழுமையாக பலனளிக்கவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது.

வாக்காளர்கள் கவனத்திற்கு:

• ஒரு வேட்பாளர் தியாகிகளின் பெயரால் வாக்குக் கேட்கும்போது, அவர் அந்தத் தியாகியின் கொள்கைகளைத் தன் வாழ்க்கையிலும், கட்சியின் திட்டங்களிலும் கடைப்பிடிக்கிறாரா என்று ஆய்வு செய்யுங்கள்.
• பாருங்கள்: அவர் எத்தனை முறை சுதந்திர வீரர்களின் பெயரைத் தேர்தல் காலத்தில் மட்டுமே பயன்படுத்துகிறார்? மற்ற மாதங்களில் அவர் செயல்பாடுகள் என்ன?

அரசியல்வாதிகள் கவனத்திற்கு:

• தியாகிகளின் பெயரில் வாக்குக் கேட்பது என்பது மக்களிடம் வாங்கும் ‘நெறிமுறைக் கடன்’ (Ethical Debt). அதைத் தீர்க்கத் தவறினால், வரலாறு உங்களை மன்னிக்காது.
• ஒவ்வொரு சிலை வைப்பதற்கும், சாலைக்குப் பெயரிடுவதற்கும் ஆகும் செலவை, அந்தத் தியாகிகள் கனவு கண்ட ஓர் ஏழைக் குழந்தையின் கல்விக்குப் பயன்படுத்த முன்வாருங்கள்.

வித்தகன் சிந்தனை:

“அன்று தேசத்திற்காகத் தலைவர்கள் தங்களை தியாகம் செய்தார்கள்;

இன்று தங்கள் சுயநலத்திற்காக அந்தத் தலைவர்களையே தியாகம் செய்தவர்கள் நம் அரசியல்வாதிகள்!”

முன்மொழிவு (Action Plan): ஒரு ‘தியாகிகள் சத்திய ஆணை’ (Pledge of Allegiance) பிரச்சாரத்தை நாம் முன்னெடுக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு வாக்காளரும், ஒவ்வொரு வேட்பாளரும் சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களின் உருவப்படத்தின் முன் கீழ்க்கண்டவாறு ஆணையிட வேண்டும்:

“உங்கள் தியாகத்தை நான் ஒரு பொருட்டாக மதிக்கிறேன். உங்கள் லட்சியங்களை நான் நடைமுறைக்குக் கொண்டுவருகிறேன். சாதி, மத, பணத்தின் பெயரில் நான் உங்களை அவமதிக்கமாட்டேன். ஒரு சுதந்திரமான, சமத்துவமான, நேர்மையான இந்தியாவை உருவாக்கும் வரை என் போராட்டம் தொடரும்.”

இந்த ஆணை உண்மையான போற்றுதலின் தொடக்கமாக அமையும்.

இறுதியாக:

தியாகிகளின் இரத்தம் என்பது தேர்தல் களத்தின் அறுவடை அல்ல;

அது இந்தியா என்ற மாபெரும் மரத்தின் வேர்களுக்குச் சத்தூட்டும் ஊற்று. ஒவ்வொரு தேர்தலும், அந்த ஊற்றை மேலும் ஆழப்படுத்துமா, அல்லது அதைச் சுரண்டி வற்றச் செய்யுமா

என்பதை நாம் முடிவு செய்ய வேண்டும்.

“சுதந்திரம் கிடைத்ததும், சுதந்திரக் காற்றைச் சுவாசிப்பது மட்டுமே போதாது. அந்தச் சுதந்திரத்தைக் கொண்டு, தியாகிகள் கனவு கண்ட சமூகநீதி (Social Justice), பொருளாதார விடுதலை (Economic Freedom), உண்மை ஜனநாயகம் (True Democracy) ஆகியவற்றைக் கட்டியெழுப்புவதே நமது கடமை.”

அடுத்த வாரம்:

கடமை 3: அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பாதுகாப்பு – தனிமனித உரிமைகளும், அதிகார வர்க்கத்தின் ஆதிக்கமும்!