VITHAKAN வித்தகன்

இருமனம் இணைந்த இனிய கோலம் இதில் மூன்றாம் மனிதன் முகம் காட்டுவது ஏனோ? இருவர் பேசும் இனிய பொழுதில் இடைப்புகும் எவராயினும்  உயிர் மூச்சுக் காற்றில் விரிசல் தரும் ஒட்டுண்ணி! ஆலோசனை ஊரார்… முடிவு நம்மவர்! பெற்றவர் சொல்லலாம்… சுற்றத்தார் பகிரலாம்… கேட்பது தப்பில்லை  ஆனால் முடிவெடுக்கும் கருவறைக்குள் நீயும் நானும் மட்டுமே இருப்போம்! மறைவு இல்லா மலர்வனம் நம் இல்லறம்!  உலகிற்கு நம்மிடம் ரகசியங்கள் இருக்கலாம்,  நமக்குள்ளே ஒளிவுமறைவு எதற்கு?  உன் இதயம் நான் அறியும் […]

கடவுளின் பெயராலோ அல்லது நேர்மையின் மீதோ எடுக்கப்படும் பிரமாணம் என்பது வெறும் சடங்கல்ல; அது இந்திய ஜனநாயக அரசியலமைப்பின் அடித்தளமான சத்தியத்தின் ஒப்புதல் ஆகும். இது இரண்டு கருத்தை மையப்படுத்துகிறது: பிரமாணம் என்பது ஒரு தேசத்தின் மீதான சத்தியத்தின் சின்னம். இது ஒரு பிரதிநிதியை ஒரு கடமை மனப்பான்மைக்கு பிணைக்கிறது, அங்கு அவர்களது அதிகாரம் மக்களிடமிருந்து “கடனாக” பெறப்பட்டது என்பதும், அதை நியாயமாகவும், அரசியலமைப்புக்குட்பட்டு மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதும் நினைவூட்டப்படுகிறது. வெறும் சொற்கள் அல்ல, இந்திய ஜனநாயகத்தின் உயிர் மற்றும் ஆன்மாவைப் பாதுகாக்கும்

“சட்டம் என்பது ஒரு கண்ணாடி போன்றது; அதில் ஒரு சிறு விரிசல் விழுந்தாலும், காட்டும் முகம் சிதைந்து போகும். சிறிய சட்டத்தை மதிக்காத சமூகம், பெரிய சட்டத்தை ஒருபோதும் போற்றாது.” “சந்தேகத்தின் பேரில் ஒருவரை விசாரிப்பதற்கும், அவரைத் தண்டிப்பதற்கும் உள்ள இடைவெளிதான் ‘ஜனநாயகம்‘. ஆனால், இன்று நம் காவல் நிலையங்களில் அந்த இடைவெளி இருக்கிறதா?” ஒருவர் மீது புகார் கொடுக்கப்பட்ட உடனேயே, அவரைச் சமூகம் ஒரு குற்றவாளியாகப் பார்க்கத் தொடங்கிவிடுகிறது. ஆனால் சட்டம் என்ன சொல்கிறது? “குற்றம்

அத்தியாயம் 1: தூரிகையில் உதிர்ந்த ரத்தம் கொடைக்கானல் – நள்ளிரவு 2:00 மணி மழை பெய்து ஓய்ந்திருந்த அந்த அடர்ந்த காட்டுப்பகுதியில் மரண அமைதி நிலவியிருக்க வேண்டும். ஆனால், அந்த நிசப்தத்தைக் கிழித்துக்கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தாள் நிலா. மூச்சு முட்ட, இதயம் அடித்துக்கொள்ள, அவள் ஒரு மரத்தின் அடியில் சாய்ந்து நின்றாள். மழையில் நனைந்து சேறாகிய மண்ணில் அவளது கால்கள் புதைந்தன. ஒரு காலில் இருந்த சிவப்பு நிற காலணி மட்டும் அந்த இருளில் ஒரு குருதிச் சிவப்பாய்

மழலை மாறா மணவாழ்க்கை மழலை மாறா மணவாழ்க்கையில்,கணவன்-மனைவி எனும் உறவில்கௌரவம் துறந்து குழந்தையாவோம்!ஓடி ஆடிப் பாடி மகிழ்ந்துஉள்ளம் திறந்தே விளையாடுவோம்! முத்தம் சிந்தத் தோன்றுகிறதா?மெல்ல  மெய்மறந்துஅணைக்கத் துடிக்கிறதா?தடையின்றிச் செய்திடு அக்கணமே —அந்தத் தருணமே வாழ்வின் வரமே! வார்த்தைகள் தீர்ந்த போதெல்லாம்வாடி வருந்தி மௌனம் காக்காதே!பகலில் நடந்த கதைகளையெல்லாம்ஓர் பாசக்கவிதையாய் வாசித்திடு! அவள் பேசிய அரைமணி நேரமும் உந்தன் அன்பைச் செவியால் ஊற்றிடு!பேசப் பேசத் தடைகள் உடையும்,பேரின்பக் கதவுகள் மெல்லத் திறக்கும்! பொருட்கள் உடைந்தால் குழந்தையிரண்டுஅங்கே போரிட்டுப் பிரிந்து நிற்பதில்லை;வெறும்

அரசியல் களம்: தேசிய கீதமா? தேசத்துக்கான ‘ஈகோ’வா? – 13 உண்மைகளை மறைக்கும் திரை! பொங்கல் பண்டிகையின் சர்க்கரைப் பொங்கல் இனிப்பு நாவில் கரையும் முன்பே, தமிழக அரசியல் களத்தில் கசப்பான நிகழ்வுகள் அரங்கேறிவிட்டன. ஜனவரி 20, 2026 அன்று தமிழ்நாடு சட்டசபையில் நடந்த நிகழ்வுகள் வெறும் அரசியல் சலசலப்பு மட்டுமல்ல; அது இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் வகுத்துத் தந்துள்ள “முதல் அடிப்படைக் கடமை” (Fundamental Duty 51A-a) அப்பட்டமாக மீறப்பட்டதற்கான நேரடி சாட்சி. ஆனால், அதைவிடப்

 77-வது குடியரசு தினம்: கொண்டாட்டமா? கடமையா? – ஒரு சாமானியனின் கோரிக்கை முன்னுரை: குடியரசு என்பது காகிதத்திலா, நடைமுறையிலா? நாளை, ஜனவரி 26. இந்தியா 77-வது குடியரசு தினத்தைக் கொண்டாடுகிறது. 1950-இல் நமது அரசியலமைப்புச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்ததன் மூலம், “இந்த நாடு மக்களுக்கானது, மக்களால் நடத்தப்படும், மக்களுக்காக இயங்கும்” என்ற அடிப்படை வாக்குறுதி பறைசாற்றப்பட்டது. ஆனால், இன்று 2026-ல், ஒரு சாதாரண குடிமகன் தனது அன்றாட வாழ்வில் அந்த வாக்குறுதி எத்தனை சதவீதம் நிறைவேறியிருக்கிறது என்று