கரிசல் காட்டில் பிறந்தவள்

கரிசல் காட்டில் பிறந்தவள்

செம்பருத்திப் பூ போல
உன் முகத்தில் ஒரு சிவப்பு—

ஆவாரம் பூ போல
உன் சிரிப்பில் ஒரு மஞ்சள்—

ஊமத்தம்பூ போல
உன் பார்வையில்
சொல்லத் தெரியாத ஒரு மயக்கம்—

தும்பைப்பூ போல
உன் வார்த்தைகளில்
வெள்ளையான எளிமை.

நெரிஞ்சிப்பூ போல
சின்னதாய் இருந்தாலும்
என் நினைவுகளில்
முள் விட்டுப் போகிறாய்.

கொன்றைப்பூ போல
நீ சிரிக்கும் நேரமெல்லாம்
என் வறண்ட நாட்களில்
மஞ்சள் மழை பெய்கிறது.

வேப்பம்பூ போல
உன் கோபத்திற்குள்ளும்
ஒரு கசப்பான அழகு—

பூவரசம்பூ போல
உன் நிழல் விழுந்த இடமெல்லாம்
கோடைக்கும் கொஞ்சம்
குளிர்ச்சி பிறக்கிறது.

வாகைப்பூ போல
உன் பெயரைச் சொன்னாலே
என் மனசுக்குள்
ஒரு பழைய வெற்றியின் வாசம்.

பருத்திப்பூ போல
மென்மையாகத் தெரிந்தாலும்
உனக்குள்
ஒரு பருவத்தையே மாற்றும்
விதை ஒளிந்திருக்கிறது.

கள்ளிப்பூ போல
வெயில் சுட்டாலும்
வாடாமல் நிற்கும்
உன் பிடிவாதம் பிடிக்கும் எனக்கு.

கனகாம்பரம் போல
மணம் இல்லாமலேயே
நினைவில் நிற்கும்
ஒரு விசித்திரமான அழகு நீ.

ஆனால்…

இந்தப் பூக்களையெல்லாம்
உன்னோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்த பிறகுதான்
எனக்கொரு உண்மை புரிந்தது—

செம்பருத்தியும் இல்லை,
ஆவாரமும் இல்லை,
தும்பையும் இல்லை,
நெரிஞ்சியும் இல்லை…

கரிசல் காட்டில்
இத்தனை பூக்களும்
பூத்ததற்குக் காரணம்
மண் இல்லை போல…

ஒருநாள்
நீ பிறக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான்
அந்த மண்
இத்தனை வருடங்களாக
வெயிலைச் சேமித்து வைத்திருந்திருக்கிறது. 🌾❤️