காலத்தின் எல்லை மீறிய காதல் (The Time-Traveler’s Symphony)
காலத்தின் கரடு முடுக்கு வழி…
கண்ணாடிச் சுவரில் முட்டும் கிளி!
நூறு நூறு ஒளி ஆண்டுகள் தாண்டி வந்தேன்…
நூலளவு இடைவெளியில் உன்னை இழந்தேன்!
இமை மூடித் திறப்பதற்குள் யுகங்கள் கடந்ததே…
இமைக்கும் உன் நினைவுகள் மட்டும் அப்படியே இருக்கிறதே!
நீ இல்லாத பிரபஞ்சம் எனக்கு எதற்கு…
நீ தொட்ட சுவடு தேடித் தவிக்கிறேனே!
வினாடிகளை இழுத்து நான் வளைத்துப் பார்த்தேன்…
விண்வெளியின் மூலையில் உன்னைத் தேடிப் பார்த்தேன்!
பூமி சுழலும் வேகத்தைத் தடுத்து நிறுத்த முயன்றேன்…
புன்னகைத்த உன் முகத்தை ஒருமுறை பார்க்கத் துடித்தேன்!
நேற்று நீ விட்டுச் சென்ற அடிச்சுவடுகள்…
இன்று நான் நிற்கும் இடத்திற்கு இன்னும் வரவில்லை!
காலத்தின் கடிகார முட்கள் என்னை அறுக்க…
காதல் மட்டும் சாகாமல் உயிரைத் துடிக்க!
நட்சத்திரக் கூட்டங்களுக்கு நடுவே உன்னை ஒப்பிட்டேன்…
நட்சத்திரத்தின் ஆயுள்கூட உன்னை விடக் குறைவுதானே!
ஒளியின் வேகத்தில் ஓடி வந்த என் கண்கள்…
உன் இருப்பிடத்தை நெருங்கும்போது குருடாய் போனதே!
நீ பேசும் குரல் அலைகள் காற்றில் மிதக்க…
என் காதுகளோ பல நூறு யுகங்களைத் தாண்டி கேட்க!
காலவெளிப் பாதைகளில் நான் தொலைந்த பயணம்…
கண்ணீரில் கரையும் ஒரு விண்கல் சிதறல்!
எதிர்காலம் என்று ஒன்று எனக்கு இல்லை…
கடந்த காலம் உன்னோடு நின்று விட்டது!
இந்த மல்டி-வெர்ஸ் (Multiverse) வெளியில் நான் தனியாக…
மறக்க முடியாத உன் ஞாபகங்களுடன் பிணமாக!
காலமே என்னை நீ துண்டுகளாய் கிழித்தாலும்…
என் காதலின் மூலக்கூறுகள் உன்னைத் தேடும்!
இந்த உலகங்கள் அழியும் நேரம் வரினும்…
என் ஆன்மா உன்னைச் சுற்றியே சுழன்று கொண்டிருக்கும்!
“காலங்கள் மாறலாம்… தேசங்கள் அழியலாம்…
ஆனால், உனக்கும் எனக்குமான அந்த ஒரு நொடி காதல்…
எந்த பரிமாணத்திலும் என்றும் அழியாது!”