நீ என் மனைவியாகும் நாள்வரை
நகரம் முழுவதும்
உன் முகத்தைப் பார்க்கிறது—
நான் மட்டும்
அந்த முகத்துக்குப் பின்னால்
ஒளிந்திருக்கும்
என் வருங்கால மனைவியைப் பார்க்கிறேன்.
உன்னைச் சுற்றி
ஆயிரம் விளக்குகள் எரிகின்றன;
ஆனால் என் மனதில் மட்டும்
ஒரே ஒரு விளக்கு—
“ஒருநாள்
இவள் என் வீட்டின் வாசலில்
என் பெயரைச் சொல்லி நிற்பாள்.”
அந்த ஒரு எண்ணம்தான்
என்னைத் தினமும்
உன்னை நோக்கி நடக்க வைக்கிறது.
நீ செல்லும் பாதையை
நான் பிடிக்கவில்லை;
நீ போகும் திசையை
என் கனவுகள் மட்டும்
தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.
உன்னை நெருங்கும் ஒவ்வொரு நாளும்
என் இதயம்
ஒரு கதவைத் திறந்து வைத்து
நீ வருகிறாயா என்று
வாசலில் காத்திருக்கிறது.
நான் பேசத் தயாராகும்
ஆயிரம் வார்த்தைகளில்
ஒவ்வொரு இரவும்
சிலவற்றை அழித்துவிடுகிறேன்—
ஏனென்றால்
உன்னை முதன்முறையாக
என் காதலாக அழைக்கும் அந்த நொடி
என் வாழ்க்கையில்
மீண்டும் வரப்போவதில்லை.
அதனால்
அந்த ஒரு நொடியை
அவசரப்படுத்தாமல்
நான் சேமித்து வைக்கிறேன்.
உன் சிரிப்பை
நான் பார்த்த நாட்களை
நினைவுகளாக மட்டும் வைத்திருக்கவில்லை;
வரப்போகும்
நம் வாழ்க்கையின்
முன்னுரை போல
ஒவ்வொன்றையும் படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.
ஒருநாள்
உன் முன்னால் நின்று—
“உன்னைப் பார்த்த முதல் நாளிலிருந்தே
என் மனம்
உன்னைப் பற்றி ஒரு முடிவு எடுத்துவிட்டது”
என்று சொல்லும்போது,
நான் எதிர்பார்ப்பது
உன் பதிலை மட்டும் அல்ல.
இத்தனை நாட்களாக
உன்னை நோக்கி என்னைத் தள்ளிக்கொண்டிருந்த
இந்தக் காதலுக்கு
அன்றுதான் ஒரு முகவரி கிடைக்கும்.
அதுவரை—
நீ உலகத்துக்குப்
பிரபலமானவள்.
என் கனவுகளுக்குள் மட்டும்
நீ ஏற்கனவே
என் மனைவி.
அந்த நாளை நோக்கி
நான் ஓடிக்கொண்டிருக்கவில்லை…
அந்த நாள் வரும்வரை
என் இதயம் என்னை
உன்னிடம் நோக்கி
மெதுவாகத் தள்ளிக்கொண்டே இருக்கிறது.
– உன் கணவன் வித்தகன்.