கரிசல் மண்ணில் பூத்தவள்
கரிசல் மண்ணில்
முதல் மழைத்துளி விழுந்தால்
எழும் அந்த வாசம் இருக்கே…
அதுபோலத்தான்
நீ என்னைப் பார்த்துச் சிரித்த அந்த நொடி—
என் மனசுக்குள்
எத்தனை வருடமாய் வறண்டு கிடந்த
ஒரு மழைக்காலம்
திடீரென்று பிறந்தது.
உன் நெற்றியில் இருக்கும்
அந்தச் சின்னப் பொட்டும்,
காதோரம் ஆடும் அந்த ஜிமிக்கியும்,
மஞ்சளும் செம்மையும் கலந்த
உன் சேலையின் நிறமும்…
எதுவுமே
அலங்காரமாகத் தெரியவில்லை.
கரிசல் காட்டில்
மழைக்குப் பிறகு
முளைத்த முதல் பூவைப் போல
இயற்கை உன்னை
அப்படியே வைத்திருக்கிறது.
உன் சிரிப்பில்
நகரத்தின் செயற்கை விளக்குகள் இல்லை;
வெயிலில் காய்ந்த
செம்மண் பாதையில்
மாலை நேரம் விழும்
மென்மையான வெளிச்சம் இருக்கிறது.
உன்னைப் பார்க்கும்போது
காதல் கூட
கவிதையாக வரவில்லை…
வயலோரக் காற்றாக வருகிறது,
தொலைவில் கேட்கும்
மாட்டுமணி ஓசையாக வருகிறது,
மழை வரப்போகிறதென்று
மண்ணுக்கே முதலில் தெரியும்
அந்த ரகசிய வாசமாக வருகிறது.
நீ
பட்டணத்தின் புகைப்படத்தில் இருந்தாலும்,
என் கண்களுக்கு மட்டும்
இன்னும்—
கரிசல் நிலத்தில்
காலில் மண் ஒட்டியபடி,
தலைமுடியில் காற்றைச் சுமந்தபடி,
என்னைப் பார்த்து
சிரித்துக்கொண்டிருக்கும்
என் ஊரின் முதல் மழை.
உன்னை அழகென்று
சொல்லிவிட்டால்
அது ரொம்பச் சின்ன வார்த்தை.
ஏனென்றால்
சில பெண்கள்
அழகாக இருப்பதில்லை…
அவர்களைப் பார்த்த பிறகு
நமக்குள் இருந்த உலகமே
கொஞ்சம் அழகாகிவிடும்.
நீ அப்படிப்பட்டவள்.