ஊடல் (பிரச்சனைகள் முளைக்கும் இடம்)
உப்புக் குறைந்தால் ஒரு சண்டை…
உடனே பதில் சொல்லாவிட்டால் ஒரு சண்டை…
காரணமே இல்லாமல் தொடங்கும் சிறு விவாதங்கள்,
கடைசியில் எங்கோ போய் நிற்கும்!
ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு,
கைபேசித் திரைக்குள் கண்களைப் புதைத்து…
“நீயா நானா” என நடக்கும் ஊமைப் போர்!
வார்த்தைகளை விட, இங்கே மௌனத்திற்குத்தான் சத்தம் அதிகம்!
கோபத்தில் தூக்கி எறியும் வார்த்தைகள்,
கண்ணாடிப் பாத்திரமாய் நெஞ்சுக்குள் உடையும்.
இரண்டு பேருக்குமே உள்ளுக்குள் வலிக்கும்…
ஆனாலும், முதலில் யார் இறங்கிப் போவது என, ‘ஈகோ’
இருவருக்கும் நடுவில் எழுப்பி வைக்கும் பெருஞ்சுவர்!
படுக்கையில் இருவருக்கும் நடுவில் ஒரு தலையணை அளவுதான் இடைவெளி…
ஆனால், மனதிற்குள் அது நூறு மைல் தூரமாய்க் காட்சியளிக்கும்!
கூடல் (தீர்வுகள் பிறக்கும் இடம்)
எத்தனை பெரிய சண்டையாக இருந்தாலும்,
காலைக் காபியைக் கொண்டு வந்து, “இந்தா புடி”
என உரிமையோடு நீட்டும் அந்த ஒற்றை நொடியில்…
பாதி ஈகோ பறந்து போகும்!
“கோபம் தான்… இருந்தாலும் சாப்பிட்டியா?”
இந்த ஒற்றைக் கேள்விக்கு,
மூன்றாம் உலகப் போரையே நிறுத்தும் சக்தி உண்டு!
யார் மீது தவறு இருந்தாலும், முதலில் சொல்லும் “சாரி” (Sorry)
தோற்றுப் போனதற்கான அர்த்தமில்லை…
“என் கோபத்தை விட, நீதான் எனக்கு முக்கியம்” என்பதன் அர்த்தம்!
உரிமையாய் அவள்/அவன் கையைப் பிடித்து,
“சரி விடு, பாத்துக்கலாம்” எனச் சொல்லும் அந்த ஸ்பரிசத்தில்,
உருகாத பனிப்பாறையும் இந்த உலகில் இல்லை!
கணவன் மனைவியின் சண்டை என்பது, மழைக்காலத்து மேகம் மாதிரி…
சட்டென்று வந்துவிட்டு, சத்தமில்லாமல் கலைந்துவிடும்!
ஆனால், அவர்களுக்குள் இருக்கும் காதல்,
அந்த வானம் மாதிரி… என்றென்றைக்கும் நிலைத்து நிற்கும்!
விவாதித்து ஜெயிப்பதை விட,
விட்டுக்கொடுத்து ஜெயித்துப் பாருங்கள்…
வாழ்க்கை எப்பொழுதும் கவிதைதான்!
-ஊடலிலும் காதல் தேடும்… வித்தகன்