உன் மௌனங்களின் முதல் வாசகி
எல்லோரும் உன் கம்பீரத்தைக் கொண்டாடுகிறார்கள்…
நானோ, நீ சோர்வடையும் போது என் தோள்களில் சரிந்து விழும்
அந்தச் சிறு குழந்தைக்காக உன்னைக் காதலிக்கிறேன்!
கச்சிதமாக சீவப்படாத உன் கேசமும்,
எதையோ தீவிரமாகத் தேடும் உன் அலைபாயும் கண்களும்,
சில நேரங்களில் எனக்கே புரியாத உன் பிடிவாதங்களும்…
எந்த இலக்கணத்திலும் அடங்காத ஒரு அற்புதமான புதுக்கவிதை நீ!
எனக்குப் பூக்களைப் பறித்துத் தரும் ஆண்களைத் தாண்டி,
என் ஆணிவேரைப் புரிந்துகொண்டவன் நீ.
எனக்குக் குடை பிடித்துப் பாதுகாக்கும் காதலனாக இல்லாமல்,
என்னோடு சேர்ந்து மழையில் நனையும்
உன் அழகான பைத்தியக்காரத்தனமே எனக்குப் பிடிக்குமடா!
உலகத்தை ஜெயிக்கக் கிளம்பும் உன் வேகம்,
என் மடியில் தலை சாய்க்கும் போது மட்டும்
எப்படிக் காணாமல் போகிறது?
உன் கரடுமுரடான விரல்கள் என் கூந்தலை மென்மையாகத் தீண்டும்
அந்த நொடியில்… எனக்குப் புரிகிறது,
நீ ஓர் ஆணல்ல; என் பிரபஞ்சம் என்று!
ஆண்கள் என்றால் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்
என்ற எந்த வரைபடத்திற்கும் நீ பொருந்த மாட்டாய்.
காரணம், நீ மற்றவர்களுக்காக வரையப்பட்ட ஓவியம் அல்ல
என்னால் மட்டுமே வாசிக்க முடிகின்ற என் காவியம்!