எனக்கான ‘டேக்’ எப்போது? (The Singer’s Confession)
கட்டுப்பாட்டு அறையின் (Control Room) கண்ணாடிக்கு அந்தப் பக்கம் நீ…
ஒலிவாங்கிக் (Mic) குடிலின் இருட்டுக்குள் நான்!
நமக்கு நடுவே ஒரு தடிமனான கண்ணாடித் திரை…
ஆனால், என் காதணிகளுக்குள் (Headphones)
ரகசியமாய் ஒலிக்கிறது உனது குரல்!
“இந்த வரியில இன்னும் கொஞ்சம் காதல் வேணும்…” என்று
கைகளை அசைத்து நீ கட்டளையிடுகிறாய்!
நான் பாடலில் காதலைக் கொண்டு வரத் துடிக்கிறேன்…
ஆனால், என் நெஞ்சுக்குள் உன் மீதான காதல்
சுருதி மீறித் துடிக்கிறதே… அதை நீ அறிவாயா?
“அந்த இடத்துல ஒரு சின்ன மௌனம் (Pause) கொடு,
அதுதான் காட்சியின் உயிர்…” என்கிறாய் நீ!
உன்னை ரசிப்பதற்காக நான் எடுத்துக்கொண்ட
காதல் மௌனம் தான் அது என்பது
அந்த ஒலிப்பதிவுக் கருவிக்கு எங்கே தெரியப்போகிறது?
என் குரலின் ஏற்ற இறக்கங்களை
உன் விரல் நுனிகளால் காற்றில் நீ வரையும்போது…
என்னை அறியாமலேயே உன் அசைவுகளுக்கு
அடிமையாகிப் போகிறது என் ஆலாபனை!
“கட்… கட்…” (Cut) என்று நீ சொல்லி
பாடலை நிறுத்துகிறாய்…
பாடல் என்னவோ நின்றுவிடுகிறது,
ஆனால் உன்னைப் பார்க்கும் என் கண்களின் தேடல்
நிற்க மறுக்கிறதே, அதற்கு யார் ‘கட்’ சொல்வது?
திரைப்படத்தின் ஒரு சிறு பாடலுக்காகவே
என் குரலை இத்தனை அழகாக செதுக்குகிறாயே…
என் மீதி வாழ்க்கை என்னும் திரைக்கதையையும்
நீயே முழுதாய் இயக்கிவிட்டால் என்ன?
“டேக் ஓகே! (Take OK) எக்ஸலண்ட்!” என்று கூறிவிட்டு
பாராட்டிப் புன்னகைக்கிறாய் நீ!
உன் திரைப்படத்திற்கான பாடல் முழுமையடைந்து விட்டது…
ஆனால் இயக்குநரே…
எனக்கான காதல் ‘டேக்’ (Take) எப்போது தொடங்கும்?
-காதல் ‘டேக்’… வித்தகன்”