வித்தகன் கவிதை

மழலை மாறா மணவாழ்க்கை மழலை மாறா மணவாழ்க்கையில்,கணவன்-மனைவி எனும் உறவில்கௌரவம் துறந்து குழந்தையாவோம்!ஓடி ஆடிப் பாடி மகிழ்ந்துஉள்ளம் திறந்தே விளையாடுவோம்! முத்தம் சிந்தத் தோன்றுகிறதா?மெல்ல  மெய்மறந்துஅணைக்கத் துடிக்கிறதா?தடையின்றிச் செய்திடு அக்கணமே —அந்தத் தருணமே வாழ்வின் வரமே! வார்த்தைகள் தீர்ந்த போதெல்லாம்வாடி வருந்தி மௌனம் காக்காதே!பகலில் நடந்த கதைகளையெல்லாம்ஓர் பாசக்கவிதையாய் வாசித்திடு! அவள் பேசிய அரைமணி நேரமும் உந்தன் அன்பைச் செவியால் ஊற்றிடு!பேசப் பேசத் தடைகள் உடையும்,பேரின்பக் கதவுகள் மெல்லத் திறக்கும்! பொருட்கள் உடைந்தால் குழந்தையிரண்டுஅங்கே போரிட்டுப் பிரிந்து நிற்பதில்லை;வெறும்

பெயரளவில் தேவி… பிடியில் ஒரு உயிர்! பிறந்தபோது ‘மகாலட்சுமி’ வந்தாள் என்று வாசலில் மாவிலை கட்டி, குத்துவிளக்கு ஏற்றி கொண்டாடினார்கள்! தவழ்ந்தபோது உலகமே அவள் காலடியில் இருப்பது போல் பிம்பம் காட்டினார்கள். ஆனால், எழுந்து நின்றபோதுதான் தெரிந்தது… அவள் கால்களுக்குப் பின்னால் ஆயிரம் கண்ணுக்குத் தெரியாத சங்கிலிகள்! “அங்கே போகாதே… இப்படி பேசாதே… அவர்கள் என்ன சொல்வார்களோ?” என்ற நிழல்கள் அவளைத் துரத்த, அவளது சொந்தக் கனவுகள் மட்டும் அறையினுள்ளே சிறைபட்டன. கல்வியோ, காதலோ, வாழ்வாதாரமோ… எல்லாவற்றையும்

உயிரின் உரையாடல்! ❤️✨   முதல் இரவின் மௌனத்தில்… உன் அழகை மட்டும் நான் ரசிக்கப்போவதில்லை, உன் மனதின் ஆழத்தையும் சேர்த்து வாசிக்கப்போகிறேன்!  அவசரங்கள் ஏதுமில்லா அந்த ஆதித் தருணத்தில், ஆயிரம் பாராட்டுக்களால் உன்னை நனைய வைத்து… உன் பயத்தை ஒரு சிறு முத்தத்தால் கலைத்து, உன் சம்மதத்தின் சாம்ராஜ்யத்தை ஆளப்போகிறேன்! 👑   நிறைவுக்குப் பின்னான அந்த நிசப்தத்தில், உன் சிறு வலியையும் என் விரல்களால் ஒற்றி எடுத்து… என் நெஞ்சின் கூட்டிற்குள் உன்னைச் சிறைவைத்து,