சிந்தனைப் பசி’
அத்தியாயம் ஒன்று: மின்னும் திரைகளின் நகரம்
நகரம் தூங்க மறுத்துவிட்ட நேரம். கடிகார முள்ளோ நள்ளிரவைத் தாண்டி நடந்துகொண்டிருந்தது. ஆனால், இருபத்தேழு மாடிக் கட்டிடங்களின் ஜன்னல்கள் வழியே, நீல நிற ஒளி சிமிட்டிக்கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு ஜன்னலுக்குப் பின்னாலும் ஒரு முகம்—வெளிச்சத்தில் மூழ்கி, இருளில் மனதை இழந்த முகங்கள்.
முகிலன் அப்படிப்பட்ட ஒரு ஜன்னலுக்குப் பின்னால் இருந்தான். அவனது படுக்கை சலனமற்றுக் கிடந்தது; அவனோ தரையில் சுவரில் முதுகைச் சாய்த்து, கால்களை மடக்கி, செல்போனை இரு கைகளாலும் பற்றிக்கொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் திரையில் சிக்குண்டு, வெளியே வரமுடியாமல் தவித்தன.
அவன் என்ன செய்துகொண்டிருந்தான்? பத்து வருடங்களுக்கு முன் இந்தக் கேள்விக்கு ஒரு தெளிவான பதில் இருந்திருக்கும். “பாடம் படிக்கிறேன்,” “நண்பர்களுடன் பேசுகிறேன்,” “செய்தி படிக்கிறேன்.” ஆனால் இன்று? இன்று அவன் எதையும் செய்யவில்லை. ஆனாலும், எல்லாவற்றையும் செய்துகொண்டிருந்தான். ஒரு முப்பது வினாடி வீடியோ. அடுத்தது. அடுத்தது. கண்களும் விரலும் மட்டுமே வேலை செய்ய, மூளை ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தது. ஒரு கட்டத்தில் விரல்கூட மூளையின் கட்டளைக்காகக் காத்திருக்காமல் தானாகவே ஸ்க்ரோல் செய்யும் பழக்கத்துக்கு அடிமையாகிவிட்டிருந்தது.
இந்த நகரத்தின் பெரும்பாலான இளைஞர்கள் இப்படித்தான் இருந்தனர். காலை ஆறு மணிக்கு விழிப்பு, கை தானாக செல்போனைத் தேடும். ஏழு மணிக்கு வாட்ஸ்அப் நோட்டிஃபிகேஷன்கள் குண்டு மழை. ஒன்பது மணிக்கு மீம் பகிர்வு. நண்பகலில் வைரல் ஆன வீடியோ பற்றிய விவாதம். மாலையில் ஸ்டேட்டஸ் போட ஒரு செயற்கையான புன்னகை. இரவில் தூக்கம் வராமல், தன் தூக்கத்தைக் கொல்லும் திரையுடன் ஒரு உடன்படிக்கை. இது ஒரு சடங்கு. இந்த நகரத்தின் புதிய மதம். அதன் பலிபீடம்—ஆறு அங்குலக் கரும்பலகை.
முகிலனின் அறைச் சுவரில் ஒரு கடிகாரம் தொங்கியது. அதன் முட்கள் டிக் டிக் என்று சத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தன. ஆனால் அந்த சத்தம் முகிலனின் காதில் விழவே இல்லை. காரணம், அவனது காதுகளில் வயர்லெஸ் இயர்பட்ஸ். அதிலிருந்து வந்துகொண்டிருந்த சத்தத்தின் பெயர் அவனுக்குத் தெரியாது—ஒருவித பின்னணி இசை, நிதானமாக ஓடும் நீரோட்டம் போல, எந்த அர்த்தமும் இல்லாமல், எந்த உணர்வும் தூண்டாமல். அது இசையா, இரைச்சலா என்று அவன் ஒருபோதும் யோசித்ததில்லை. யோசித்தால் விடை கிடைத்துவிடும் என்ற பயம்.
அவனது வயிறு சிறிது நேரத்துக்கு முன் சத்தம் போட்டது. ஆனால் பசி அவனைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை. உணவு விநியோக செயலி ஒன்று திறந்திருந்தது. பத்து நிமிடத்தில் வாசலில் உணவு வந்து நிற்கும். ஆனால் அவன் அந்த ஆப்ஸை மூடிவிட்டு, மீண்டும் ரீல்ஸுக்குத் திரும்பினான். சாப்பிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்தது மட்டுமல்ல; சாப்பிடும் செயல்கூட இப்போது சிரமமாக மாறிவிட்டது. வயிற்றுப் பசி ஒரு தொந்தரவாக மட்டுமே உணரப்பட்டது. உணவு சாப்பிடுவது ஒரு சுகமான அனுபவம் அல்ல; அது ஒரு இடையூறு. திரையில் இருந்து கவனத்தைச் சிதறடிக்கும் ஒரு துரதிருஷ்டவசமான இடைவேளை.
அவன் அன்று இரவு தூங்கவே இல்லை. விடியற்காலை நான்கு மணிக்கு, திரையின் ஒளி அவன் முகத்தில் களைப்பின் கோடுகளை வரைந்து காட்டியது. கண்கள் சிவந்து, நீர் வழிந்துகொண்டிருந்தன. கழுத்து விறைத்துப்போய், தோள்கள் பாரம் தாங்கியது போலச் சரிந்திருந்தன. ஆனால் அவனால் நிறுத்த முடியவில்லை. நிறுத்தினால் என்ன செய்வது என்ற கேள்விதான் அவனை மீண்டும் திரைக்கு இழுத்துச் சென்றது. வேறு என்ன செய்வது? படுக்கையில் படுத்து உத்தரத்தைப் பார்த்து யோசிக்க? யோசிப்பது வேதனை. யோசிப்பது பயமுறுத்தும். யோசிப்பது தனிமையை உணர்த்தும். அதனால் யோசிக்காமல் இருப்பதற்கு திரையே சிறந்த மருந்து.
அப்படித்தான் அவன் அந்த நாளை—வேறு எல்லா நாட்களும் போல—தொடங்கினான்.
அத்தியாயம் இரண்டு: பெருமழை
அன்று மாலை சூரியன் மேகங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்தபோது, வானம் தனது கறுப்புக் கவசத்தை அணிந்து நின்றது. ஒரு சிறு தூறலில் தொடங்கி, சில நொடிகளில் பிரம்மாண்டமான பெருமழை. நகரம் முழுவதும் மின்னல்கள் கண்ணைச் சிமிட்ட வைத்தன. இடி முழக்கங்கள் வீடுகளின் கதவுகளை அதிர வைத்தன. இருபத்தேழு மாடிக் கட்டிடங்களின் உச்சியில் இருந்து காற்று வேகமாக அடித்தது.
முகிலன் ஜன்னல் அருகே நின்றான். சிறிது நேரத்தில், அவன் வசித்த உயரமான கட்டிடம் அசைவது போல உணர்ந்தான். ஆனால் அது அவன் உணர்வல்ல; அவன் மனம் மட்டுமே அறிந்த ஒரு உண்மை. அந்தக் கட்டிடத்தில் வசிக்கும் எல்லோரும் தத்தம் திரைகளில் மூழ்கி, சுவர்கள் நடுங்குவதையோ, மழை அதன் பலத்தை நிரூபிப்பதையோ உணரவில்லை. அவர்களின் காதுகளில் இயர்பட்ஸ். அவர்களின் கண்கள் திரையில். அவர்களின் சிந்தனை—ஒரு தொலைதூர தரவு மையத்தில்.
திடீரென, அந்த நகரத்தின் மிக முக்கியமான தருணம் வந்தது. ஒரு மின்னல், நகரின் மையத்தில் இருந்த மின்மாற்றி நிலையத்தைத் தாக்கியது. ஒரு பிரம்மாண்டமான சத்தம். பிறகு, விளக்குகள் மங்கி, அடுத்த நொடியில், நகரம் முழுவதும் இருள்.
மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது. இணையம் துண்டிக்கப்பட்டது. ஒற்றை நொடியில், அந்த நகரத்தின் துடிப்பு நின்றுபோனது.
முகிலனின் திரை கருப்பாக மாறியது. அவன் அதை உலுக்கினான். மீண்டும் மீண்டும் பவர் பட்டனை அழுத்தினான். சுவிட்சை ஆன், ஆஃப் என்று மாற்றிப் பார்த்தான். எதுவும் நடக்கவில்லை. அவன் தன் அலைபேசியைக் காதில் வைத்து, அதன் திரையை உற்றுப் பார்த்தான். அது ஒரு இறந்த பொருளாக, ஒரு பிளாஸ்டிக் துண்டாக, ஒரு விலை உயர்ந்த கல் போல மாறியிருந்தது.
“என்ன இது? என்ன நடக்குது?” என்று தனக்குள் முனகினான்.
சிறிது நேரம் கழித்து, மின்சாரம் இன்னும் வரவில்லை. அவன் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான். படிக்கட்டுகள் இருளில் மூழ்கியிருந்தன. சிலர் கதவுகளைத் திறந்து வெளியே எட்டிப்பார்த்தனர். “என்ன ஏது?” என்று கேள்விகள் காற்றில் மிதந்தன. ஆனால் யாரிடமும் பதில் இல்லை.
முகிலனுக்கு மூச்சு முட்டுவது போல இருந்தது. சுவர் இருபுறமும் நெருங்கி வருவது போல. அவன் வேகமாக கீழே இறங்கினான். லிஃப்ட் வேலை செய்யவில்லை. இருபத்தேழு மாடிகள் கால் நடையாக. இறங்கும்போது அவனது கால்கள் தள்ளாடின. ஆனால் இறங்கும்போது கூட அவன் கை செல்போனை இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்தது. அது அணைந்திருந்தாலும், அதை விட முடியவில்லை.
கீழே வந்ததும், மழை வலுத்திருந்தது. சாலையில் நீர் பெருகெடுத்து ஓடியது. சில கார்கள் வழி தெரியாமல் நின்றன. ஒரு சிலர் குடை பிடித்தபடி நடந்தனர். ஆனால் பெரும்பாலான இளைஞர்கள், கட்டிட வாசல்களில் நின்று, இருண்ட தங்கள் அலைபேசித் திரைகளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். சிலர் பவர் பேங்கைத் தேடித் தவித்தனர். சிலர் கடைசி சதவீதம் மிச்சமிருந்தால் இணையத்துக்காக ஏங்கினர்.
முகிலன் நடந்தான். எங்கே என்று தெரியாமல். ஆனால், நிற்க முடியவில்லை. அந்த இருள், அந்த அமைதி, அந்த தனிமை—இவை மூன்றும் சேர்ந்து அவனை விரட்டின. அவன் வேகமாக நடந்தான். மழை நீர் அவன் கால்களை நனைத்தது. காலணிகள் சேறாகின. ஆனால் அவன் நடந்துகொண்டே இருந்தான்.
சிறிது தூரத்தில், ஒரு பழைய கட்டிடம். அதன் வாசலில் ஒரு மங்கிய மெழுகுவர்த்தி ஒளி. முகிலன் நின்றான். வாசலில் எழுதியிருந்த வாசகங்களைப் படிக்க முயன்றான். இருள் காரணமாகச் சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் ஒரு சொல் மட்டும் தெரிந்தது: “நூலகம்.”
நூலகம். அவன் வாழ்நாளில் நூலகத்துக்குள் நுழைந்ததே இல்லை. அவனுக்கு நினைவு தெரிந்து, புத்தகம் என்பது பள்ளி வகுப்பறையில் மேஜை மேல் கிடந்து, தேர்வு முடிந்தவுடன் எரியூட்டப்பட வேண்டிய ஒரு பொருளாக மட்டுமே இருந்தது. சில சமயம் வாட்ஸ்அப்பில் யாரோ அனுப்பும் PDF நோட்டுகள். அவ்வளவுதான்.
ஆனால் இப்போது, மழைக்கு ஒதுங்க ஒரு இடம் தேவைப்பட்டது. வேறு என்ன செய்வது? அவன் உள்ளே நுழைந்தான்.
அத்தியாயம் மூன்று: முதியவர்
உள்ளே, ஒரு பழைய மேஜை. அதன் மீது ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்துகொண்டிருந்தது. அதன் ஒளியில், ஒரு முதியவர். வெள்ளை நரைத்த தலை. மெல்லிய பழுப்பு நிற கண்ணாடி. கையில் ஒரு புத்தகம். அவர் அந்த மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருந்தார். அவரைச் சுற்றிலும் புத்தகங்கள். நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான புத்தகங்கள். அவை அலமாரிகளில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. சில பழையவை; சில இன்னும் புத்தம்புதியவை. காற்றில் பழைய காகிதத்தின் வாசனை. முகிலனுக்கு அந்த வாசனை புதிதாக இருந்தது. அது அவனுக்குள் ஏதோ ஒன்றைத் தொட்டது. ஏதோ ஒரு பழைய நினைவு? ஏதோ ஒரு தொலைந்த வாசனை?
“நெட் இல்லைனா உலகமே இருண்டு போன மாதிரி இருக்கு தாத்தா. மூச்சு முட்டுது, பைத்தியமே பிடிச்சிரும் போல!” என்று முனகினான் முகிலன்.
முதியவர் புத்தகத்தை மெதுவாக மூடினார். அவர் முகத்தில் ஒரு புன்னகை. அது ஒரு பரிவுப் புன்னகை. “உனக்கு மூச்சு முட்டவில்லை தம்பி, உன் மூளை பசியால் துடிக்கிறது” என்றார்.
“பசியா? நான் இப்பதான் சாப்பிட்டேன்,” என்றான் முகிலன்.
முதியவர் நாற்காலியில் சாய்ந்தார். “நான் வயிற்றுப் பசியைச் சொல்லவில்லை. சிந்தனைப் பசியைச் சொல்கிறேன்.”
முகிலனுக்கு அந்தச் சொல் முதன்முறையாகக் கேட்டது. சிந்தனைப் பசி. வயிற்றுப் பசி, தூக்கம், தாகம்—இவற்றை அவன் அறிவான். ஆனால் சிந்தனைப் பசி?
“சிந்தனைப் பசியா? அப்படின்னா என்ன?”
முதியவர் ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தார். பிறகு மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினார். “நேற்று உன் வாட்ஸ்அப்பில் ஒரு வீடியோ வைரல் ஆனதே, பார்த்தாயா? ஒரு குறிப்பிட்ட ஊர் மக்கள் கலவரம் செய்வது போல ஒரு வீடியோ. அதைப் பார்த்ததும் நீ என்ன செய்தாய்?”
முகிலன் தயங்கினான். தன் வலது கையை இறுகப் பற்றியிருந்த செல்போனைப் பார்த்தான். “ரொம்ப கோபம் வந்துச்சு. உடனே என் நண்பர்கள் க்ரூப்புக்கு ஃபார்வேர்ட் செஞ்சேன், கமெண்ட்ல திட்டித் தீர்த்தேன்.”
முதியவர் சிறிது நேரம் மவுனமாக இருந்தார். மெழுகுவர்த்தி சுடர் அசைந்தது. முகிலனின் முகம் அந்த ஒளியில் வெளிறித் தெரிந்தது.
“அதுதான் சிந்தனை முடக்கம்!” என்றார் முதியவர். “அந்த வீடியோவைப் பார்த்ததும், ‘இது எப்போது எடுக்கப்பட்டது?’, ‘நிஜமாகவே அது அந்த ஊர்தானா?’, ‘இதை இப்போது பரப்பிவிடுவதன் மூலம் யாருக்கு லாபம்?’ என்று உனக்குள் ஒரு கேள்வி எழுந்திருக்க வேண்டும். அந்த ‘ஏன்?’, ‘எப்படி?’ என்ற தேடல்தான் சிந்தனைப் பசி! அந்தப் பசி உனக்குள் இல்லாததால், யாரோ ஒருவன் தன் சுயநலத்துக்காக எடிட் செய்த போலி வீடியோவை நீ அப்படியே விழுங்கிவிட்டாய். உன்னை அறியாமலேயே, சிந்திக்காத ஒரு கூட்டத்தோடு சேர்ந்து உன் சொந்த நாட்டுக்காரர்களையே எதிர்க்கத் தயாராகிவிட்டாய். ஒரு சின்ன ஃபார்வேர்டு மெசேஜ், சிந்திக்காத ஒரு கூட்டத்தை வைத்து ஒரு கலவரத்தையே உருவாக்கிவிட்டது பார்த்தாயா?”
முகிலன் அமைதியாக நின்றான். அவன் உள்ளுக்குள் ஏதோ ஒன்று உடைந்தது. அந்தச் சொற்கள் அவனைச் சுற்றி வட்டமிட்டன. சிந்தனை முடக்கம். சிந்தனைப் பசி. போலி வீடியோ. சுய சிந்தனை. இந்தச் சொற்கள் எல்லாம் அவனுக்குப் புதியவை. அவன் இதுவரை இதுபற்றி யோசித்ததில்லை. யோசிக்க விடப்படவில்லை. யோசிக்க விரும்பவில்லை. ஆனால் இப்போது, இருளில், மழைச் சத்தத்தில், மெழுகுவர்த்தி ஒளியில், அந்த முதியவரின் குரலில், அவன் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டு யோசிக்க வேண்டியவனாக ஆனான்.
“உங்களுக்கு என்ன பிடிக்கும், நீங்கள் யாரை வெறுக்க வேண்டும் என்பதை எல்லாம் இன்று உங்கள் செல்போன் தீர்மானிக்கிறது. சுயமாகச் சிந்திக்கும் திறனை இழக்கும்போது, மனிதர்கள் சிந்தனைத் திறனற்ற மந்தைகளாக மாறுகிறார்கள். ஒரு தலைமுறையின் சிந்தனை இப்படி மழுங்கிப் போனால், அவர்களை யார் வேண்டுமானாலும் மிக எளிதாக பகடைக்காய்களாகப் பயன்படுத்தலாம். உணர்ச்சிகளைத் தூண்டிவிட்டு நாட்டைத் துண்டாக்கலாம். ஆயுதங்களால் நடக்கும் போரை விட, சிந்தனை செத்துப்போன ஒரு சமயம் மிக ஆபத்தானது,” என்று முதியவர் தொடர்ந்தார்.
அவர் மேஜையிலிருந்த ஒரு புத்தகத்தை எடுத்தார். அதில் சில பக்கங்கள் கிழிந்திருந்தன. “இந்த புத்தகம் எழுதப்பட்டது எண்ணூறு ஆண்டுகளுக்கு முன். எழுதியவர் ஒரு கவிஞன். அவர் அப்போது எழுதிய வரிகள் இன்றும் உண்மை.”
அவர் ஒரு பக்கத்தைத் திறந்து படித்தார். “மனிதன் பேசுவதற்காக மட்டுமே இரண்டு காதுகளையும் ஒரு வாயையும் பெற்றான். ஆனால் இன்று மனிதன் தன் காதுகளை அடைத்துக்கொண்டு வாயை மட்டுமே திறந்திருக்கிறான். அதனால் அவன் கேட்பதில்லை. சிந்திப்பதில்லை. விவாதிப்பதில்லை. பேசுவது மட்டுமே செய்கிறான். பேசுவது சிந்தனையின் விளைவாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் இன்று பேசுவது சிந்தனையின் இடத்தைப் பிடித்துவிட்டது.”
முகிலன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் மெழுகுவர்த்தியின் சுடரில் நிலைத்திருந்தன. அவன் எதுவும் பேசவில்லை.
அத்தியாயம் நான்கு: கேள்விகள்
மழை வலுத்தது. நூலகத்தின் மேற்கூரை சில இடங்களில் ஒழுகியது. சொட்டுச் சொட்டென்று தரையில் விழுந்த தண்ணீர்த் துளிகள் சிறு ராகம் இசைத்தன. முகிலன் அங்கிருந்த ஒரு பழைய நாற்காலியில் அமர்ந்தான். அவன் இதுவரை இப்படி அமர்ந்தது இல்லை—வெறுமனே, யாருடனும் பேசாமல், திரையில்லாமல், சத்தமில்லாமல்.
“நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டான். அவனது குரல் முதன்முறையாக உண்மையான கேள்வியாக இருந்தது. அது ஒரு தேடலின் தொடக்கம்.
முதியவர் அருகில் வந்து அமர்ந்தார். “இன்று நடந்தது என்ன தெரியுமா? மின்சாரம் நின்றது. அதனால் உன் செல்போன் நின்றது. அதனால் உன் பொழுதுபோக்கு நின்றது. அதனால் உன் மூளை முதன்முறையாகச் சுதந்திரமடைந்தது. இந்த நேரத்தில் நீ என்ன செய்ய வேண்டும் தெரியுமா? இந்த அமைதியை அனுபவிக்க வேண்டும். இந்த அமைதி தான் சிந்தனையின் தாய்.”
முகிலன் தலையை ஆட்டினான். “ஆனால், அமைதி எனக்குப் பயமா இருக்கு.”
“அது ஏன்?”
“அமைதியில் என் நினைவுகள் வரும். என் கவலைகள் வரும். என் தோல்விகள் வரும். என் தனிமை வரும்.”
முதியவர் சிரித்தார். “நீ அந்த நினைவுகளை எதிர்கொள்ள மறுக்கிறாய். அதற்குப் பதிலாக, திரையில் அதை மறைக்கிறாய். ஆனால் திரை ஒரு மாயை. அது உன் வலியைக் குறைக்கவில்லை. உன் வலியை ஒத்திவைக்கிறது. ஒத்திவைக்கப்பட்ட வலி நாளடைவில் நோயாகிறது. இன்றைய தலைமுறை பல நோய்களால் அவதிப்படுவதாகச் சொல்கிறார்கள். உண்மையில் அது ஒத்திவைக்கப்பட்ட சிந்தனைகளின் விளைவுதான்.”
அவர் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார். பிறகு கேட்டார், “நீ கடைசியாக எப்போது ஒரு கேள்வியை உனக்கு நீயே கேட்டாய்?”
முகிலன் யோசித்தான். “கேள்வியா? என்ன கேள்வி?”
“நீ யார்? உனக்கு என்ன பிடிக்கும்? உனக்கு என்ன பிடிக்கவில்லை? உன் கனவு என்ன? உன் பயம் என்ன? உன் கோபம் யார் மேல்? அது நியாயமா? நீ ஏன் இப்படி வாழ்கிறாய்? இந்தக் கேள்விகளை நீ எப்போது கேட்டாய்?”
முகிலன் விழித்தான். அந்தக் கேள்விகள் அவனுக்கு அந்நியமாக இருந்தன. அவன் இதுவரை இப்படி யோசித்ததில்லை. அவனது எல்லாக் கேள்விகளும் திரையில் இருந்து வந்தவை. “இந்த ஆட்டத்தில் அடுத்த நிலை எது?” “இந்த படம் எப்போது ரிலீஸ்?” “இந்த மீம் எங்கே பார்த்தேன்?” “இந்த நடிகை எப்படி?”—இப்படிப்பட்ட கேள்விகள். ஆனால் அவனைப் பற்றிய கேள்விகள்? அவனது வாழ்க்கையைப் பற்றிய கேள்விகள்? அவனது சமூகத்தைப் பற்றிய கேள்விகள்? இல்லை. ஒருபோதும் இல்லை.
“நான் என் வாழ்க்கையை பத்தி யோசிச்சதே இல்லை,” என்றான் நேர்மையாக.
“அதுதான் சிந்தனைப் பசியின் முதல் அறிகுறி. நீ யோசிக்காதபோது, வேறொருவர் உனக்காக யோசிக்கிறான். நீ முடிவெடுக்காதபோது, வேறொருவர் உனக்காக முடிவெடுக்கிறான். நீ கேள்வி கேட்காதபோது, வேறொருவர் உனக்காகப் பதிலைத் திணிக்கிறான். அதுதான் இன்றைய நிலை. நீங்கள் சுதந்திரமாக இருப்பதாக நினைக்கிறீர்கள். ஆனால் உங்கள் சிந்தனை அடிமைப்பட்டிருக்கிறது.”
முகிலனின் கண்கள் கலங்கின. அவன் தலை குனிந்தது. “நான் என்ன செய்யணும் தாத்தா?”
முதியவர் அவனது தோளைத் தொட்டார். “முதல் படி: உனக்கு நீயே கேள்வி கேட்கத் தொடங்கு. இரண்டாவது: அந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடு. மூன்றாவது: தேடுவதற்காகப் படி. நான்காவது: படித்ததை உன் வாழ்க்கையில் பொருத்திப் பார். ஐந்தாவது: பொருத்தியதைப் பகிர்ந்துகொள். இதுதான் சிந்தனைப் பசியைத் தீர்க்கும் வழி.”
“என்ன படிக்கணும்?”
“எது வேண்டுமானாலும். ஒரு நாவல். ஒரு கவிதை. ஒரு வரலாற்றுப் புத்தகம். ஒரு அறிவியல் கட்டுரை. ஒரு நாடகம். எதுவாக இருந்தாலும், உன்னைச் சிந்திக்க வைக்கும் எதுவும் உணவுதான். ஆனால் நினைவில் வைத்துக்கொள்: படிப்பது என்றால் ஸ்க்ரோல் செய்வது அல்ல. படிப்பது என்றால் நிறுத்தி, யோசித்து, அந்தச் சொற்களை உன் மனதில் அசைபோடுவது. ஒரு பக்கத்தைப் படித்து அதைப் பற்றி ஐந்து நிமிடம் யோசிக்கிறாயா? அது உணவு. முப்பது வினாடியில் ஒரு பக்கத்தைத் தாண்டி அடுத்த பக்கத்துக்குப் போகிறாயா? அது குப்பை.”
முகிலன் தலையை ஆட்டினான். அவன் இப்போது ஒரு முடிவெடுத்தான். சுதந்திரமாக. யாரும் சொல்லாமல். தானாகவே.
அத்தியாயம் ஐந்து: புதிய தொடக்கம்
மின்சாரம் மீண்டும் வந்தது. நூலகத்தின் விளக்குகள் ஒளிர்ந்தன. நகரம் மீண்டும் உயிர் பெற்றது. முகிலனின் பாக்கெட்டில் செல்போன் அதிர்ந்தது. நோட்டிஃபிகேஷன்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்து குவிந்தன. அந்த சத்தம் அவனை இப்போது அழைத்தது. மீண்டும் திரைக்குள் இழுக்க.
ஆனால் முகிலன் அந்த சத்தத்தைக் காதில் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை. அவன் தன் பாக்கெட்டில் கை வைத்து, செல்போனை எடுக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, தனக்குப் பின்னால் இருந்த அலமாரியில் இருந்து ஒரு புத்தகத்தை எடுத்தான். அது ஒரு கவிதைத் தொகுப்பு. அதன் அட்டை பழுத்துப்போய், பக்கங்கள் மஞ்சளாகி இருந்தன. அதைத் திறந்தான்.
முதல் பக்கம் ஒரு கவிதை.
“கடிகாரம் மணி சொல்கிறது
ஆனால் நேரம் ஓடுகிறது
கண்ணாடி முகம் காட்டுகிறது
ஆனால் மனம் மறைக்கிறது
வெளிச்சம் கண்ணைத் திறக்கிறது
ஆனால் சிந்தனை கண்ணை மூடுகிறது
நிறுத்து, பார், கேள், யோசி
அப்போது நீ வாழ்கிறாய்”
முகிலன் அந்தக் கவிதையை மூன்று முறை படித்தான். ஒவ்வொரு வரியிலும் நின்று, யோசித்தான். ஜன்னலுக்கு வெளியே மழை விட்டுப் போயிருந்தது. நகரம் ஈரமண் வாசனையில் புதுப்பிக்கப்பட்டிருந்தது. வானத்தில் சில நட்சத்திரங்கள் முகிலனைப் பார்த்தன. அவை நீல நிற ஒளியல்ல; வெள்ளை நிற ஒளி. மென்மையானது. அமைதியானது.
முதியவர் மேஜையருகே எழுந்து நின்றார். “நான் போக வேண்டும்,” என்றார்.
“தாத்தா, உங்க பேரு என்ன?” என்று கேட்டான் முகிலன்.
முதியவர் சிரித்தார். “என் பெயர் அவ்வளவு முக்கியமில்லை. நான் ஒரு பழைய வாசகன். ஆனால் நீ கேட்டால், என்னை ‘சிந்தனையாளன்’ என்று சொல்லலாம்.”
அவர் கதவை நோக்கி நடந்தார். வாசலில் நின்று திரும்பிப் பார்த்தார்.
“நினைவில் வைத்துக்கொள், தம்பி. வயிற்றுக்கு உணவு கிடைக்கவில்லை என்றால் அது அந்த ஒரு மனிதனை மட்டுமே கொல்லும். ஆனால், சிந்தனைக்கு உணவு கிடைக்கவில்லை என்றால், அது ஒரு நாட்டையே சுவடு தெரியாமல் அழித்துவிடும்.”
அவர் மெழுகுவர்த்தியை ஊதி அணைத்தார். பிறகு இருளில் மறைந்தார்.
முகிலன் அந்த நூலகத்தில் தனியாக இருந்தான். மின்சாரம் இருந்தது. ஆனால் அவன் அந்த வெளிச்சத்தை உணரவில்லை. அவன் உள்ளே ஒரு புதிய வெளிச்சம். அது மெழுகுவர்த்தி ஒளியல்ல; சிந்தனையின் ஒளி. அது அவனுக்குள் எரியத் தொடங்கியிருந்தது.
அவன் தன் செல்போனை எடுத்தான். திரை ஒளிர்ந்தது. ஐந்து மிஸ்டு கால்கள். இருபத்து மூன்று நோட்டிஃபிகேஷன்கள். ஒன்பது மெசேஜ்கள். ஆனால் அவன் அந்த திரையை விட்டு வெளியேறி, மெதுவாக ஒரு விஷயம் செய்தான். தனது நண்பர்கள் குழுவில் ஒரு மெசேஜ் அனுப்பினான்.
“உங்களுக்கு சிந்தனைப் பசியா?”
பிறகு, திரையை அணைத்து, புத்தகத்தை மீண்டும் திறந்தான்.
வெளியே, நகரம் மீண்டும் நீல வெளிச்சத்தில் மூழ்கியிருந்தது. ஆனால் அந்த நூலகத்தில், ஒரு இளைஞன் மட்டும், ஒரு புத்தகத்தின் மஞ்சள் பக்கங்களில், ஒரு புதிய உலகை நோக்கி முதல் அடியை எடுத்து வைத்திருந்தான்.
முடிவு
சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்த நகரத்தில் ஒரு புதிய அலை தொடங்கியது. சில இளைஞர்கள் தங்கள் செல்போன் திரைகளைச் சிறிது நேரம் அணைத்துவிட்டு, புத்தகங்களைக் கையில் எடுத்தார்கள். அவர்கள் ஒரு குழுவாக, ஒரு சிறிய இடத்தில் கூடி, சொந்தமாகச் சிந்திக்கத் தொடங்கினார்கள். அதை அவர்கள் “சிந்தனைப் பசி” என்று அழைத்தார்கள். முகிலன் அவர்களில் ஒருவனாக இருந்தான். ஒவ்வொரு வாரமும் ஒரு புத்தகம். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு கேள்வி. ஒவ்வொரு மணி நேரமும் ஒரு சிந்தனை.
இந்த நகரம் இன்னும் முழுமையாக மாறவில்லை. ஆனால் ஒரு சிறிய மாற்றம் தொடங்கியது. ஏனென்றால், ஒரு மழை இரவில், ஒரு இருண்ட நூலகத்தில், ஒரு முதியவர் ஒரு இளைஞனிடம் சொன்னார்: “மூச்சு முட்டவில்லை, உன் மூளை பசியால் துடிக்கிறது.”
அந்தச் சொல், அந்த விதை, அந்த இரவில் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. அது முகிலனிடமிருந்து வேறு இளைஞர்களுக்கும், அவர்களிடமிருந்து வேறு ஊர்களுக்கும், வேறு நகரங்களுக்கும், வேறு சந்ததிகளுக்கும்—ஒரு சிறிய மெழுகுவர்த்தியில் இருந்து பற்றவைக்கப்பட்ட ஒளியாக—பரவத் தொடங்கியது.
ஏனென்றால், சிந்தனைக்கு உணவு கிடைக்கும்போதுதான், ஒரு சமூகம் உண்மையிலேயே வாழத் தொடங்குகிறது.