இருளுக்குப் பயந்த நிழல்
ஒரு சிறிய கிராமத்தில் கவி என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுடைய நிழலுக்கு “நிழல்குட்டி” என்று பெயர். பகலில் கவி ஓடினால் நிழல்குட்டியும் ஓடும்; கவி கையை ஆட்டினால் அது நீண்டு, கவி குதித்தால் அது துள்ளி விளையாடும். இருவரும் பிரியாத தோழர்கள்.
ஆனால் சூரியன் மேற்கே சாய்ந்து, வானம் மஞ்சளும் சிவப்பும் கலந்து கருமை பூசத் தொடங்கியதும், நிழல்குட்டியின் மனதில் ஒரு சின்ன நடுக்கம் புகுந்துவிடும்.
“இருட்டு வந்துவிட்டால் நான் எங்கே போவேன்? என்னை யாரும் பார்க்க முடியாதே! நான் இல்லாமல் போய்விடுவேனோ?” என்று அது மெல்லிய குரலில் புலம்பும்.
கவி அதைக் கேட்க மாட்டான். ஏனென்றால் நிழல்களின் குரல் காற்றில் கரைந்துவிடும். ஆனால் நிழல்குட்டிக்கு மட்டும் அந்தப் பயம் பெரிய இருளாக வளர்ந்தது.
ஒரு நாள் இரவு, கவி ஆழ்ந்து தூங்கியபோது, நிழல்குட்டி மெதுவாக அவனைவிட்டு நழுவி வெளியேறியது.
“எப்போதும் எரியும் ஒரு விளக்கைக் கண்டுபிடித்தால், நான் எப்போதும் தெரிவேன். இருட்டு என்னை விழுங்கவே முடியாது,” என்று அது தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டது.
அது மெல்லிய கால்களால் புல்வெளியில் நடந்தது. வழியில் ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் நிழல், நிலவொளியில் நீண்டு கிடந்தது.
“எங்கே போகிறாய், குட்டி நிழலே?” என்று கேட்டது ஆலமரத்தின் நிழல்.
“இருட்டுக்குப் பயந்து, வெளிச்சத்தைத் தேடிப் போகிறேன்,” என்றது நிழல்குட்டி.
ஆலமரத்தின் நிழல் மெல்லச் சிரித்தது. “இருட்டு என்பது நம் ஓய்வு அறை, குழந்தை. பகல் முழுவதும் நாம் வேலை செய்கிறோம்; இரவில் இருளில் கரைந்து இளைப்பாறுகிறோம். அது பயப்பட ஒன்றல்ல.”
நிழல்குட்டிக்கு அது புரியவில்லை. “இல்லை, நான் எப்போதும் தெரிய வேண்டும்,” என்று சொல்லிவிட்டு நடந்தது.
சிறிது தூரம் சென்றதும் ஒரு பூனையின் நிழல், மதில் சுவரில் நிலவொளியில் வெள்ளி போல மின்னியது.
“நீயோ இருட்டில் மறைந்துவிட்டாய்? எப்படி இப்போது தெரிகிறாய்?” என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டது நிழல்குட்டி.
“இது நிலவின் ஒளி. சூரியன் இல்லாத இரவிலும் நிழல்கள் மெல்லிய வெள்ளி நிறத்தில் பிறக்கும். ஆனால் நிலவும் ஒரு நாள் மறையும். அப்போது நாம் இருளுடன் சேர்ந்து தூங்குவோம்,” என்றது பூனையின் நிழல்.
நிழல்குட்டி யோசித்தது. “நிலவு கூட நிரந்தரமில்லையா?” என்று கேட்டது.
“நிரந்தரம் என்பது எதுவும் இல்லை. ஆனால் அதுதான் அழகு,” என்றது பூனையின் நிழல், பிறகு பூனை துள்ளியதும் அது சுவரில் மறைந்தது.
நிழல்குட்டி தொடர்ந்து நடந்தது. அது ஒரு சிறிய குன்றின் மேல் ஏறியது. அங்கே வானம் நட்சத்திரங்களால் நிறைந்திருந்தது. ஒரு சிறிய நட்சத்திரம் தன் அருகில் இருப்பதாக நினைத்து, அதைத் தொட முயன்றது.
“ஏன் என்னைத் தொடுகிறாய்?” என்று கேட்டது அந்த நட்சத்திரம், மெல்லிய ஒளியுடன்.
“நீ எப்போதும் எரிகிறாய். உன் ஒளியில் என் நிழலை வளர்த்துக்கொள்ளலாம். அப்போது இருட்டு என்னை விழுங்காது,” என்றது நிழல்குட்டி.
நட்சத்திரம் அன்பாகச் சொன்னது: “குட்டி நிழலே, நானும் சூரியனின் நிழல் போன்றவன்தான். வெகு தொலைவில் இருந்து ஒளியைக் கொடுக்கிறேன். ஆனால் என்னை நீ பார்க்க வேண்டுமானால், பின்னணியில் இருட்டு வேண்டும். இருட்டு இல்லையென்றால் எந்த ஒளியும் தெரியாது. ஒளியும் இருளும் நண்பர்கள்; அவை கை கோர்க்கும்போதுதான் நிழல்கள் பிறக்கின்றன.”
நிழல்குட்டி குழப்பத்துடன் கேட்டது: “அப்படியானால் இரவில் நான் எங்கே போகிறேன்? நான் இல்லாமல் போகிறேன் அல்லவா?”
நட்சத்திரம் மென்மையாகச் சொன்னது: “நீ இல்லாமல் போவதில்லை. இரவில் பூமியின் பெரிய நிழல் உன்னைத் தன் கைகளில் ஏந்திக்கொள்கிறது. எல்லா நிழல்களும் அங்கே ஒன்றாகத் தூங்குகின்றன. யாரும் தனியாக இருப்பதில்லை. இருட்டு என்பது ஒரு போர்வை; அது உன்னை மூடி அணைக்கிறது.”
நிழல்குட்டிக்கு திடீரென்று புரிந்தது. இருட்டு ஒரு அரக்கன் அல்ல; அது ஒரு தாய் போன்றது. தான் மறைவதில்லை; வேறு வடிவில் ஓய்வெடுக்கிறோம்.
அது குன்றிலிருந்து இறங்கி, கவியின் வீட்டை நோக்கி ஓடியது. பொழுது புலரும் நேரம். கவி இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். நிழல்குட்டி மீண்டும் அவன் காலடியில் மெதுவாக ஒட்டிக்கொண்டது.
சூரியன் உதித்தது. நிழல்குட்டி மீண்டும் தெரிந்தது. ஆனால் அன்று முதல் அதற்கு இரவைப் பற்றிய பயம் இல்லை.
அன்று இரவு, கவி ஜன்னல் வழியாக நிலவைப் பார்த்தான். திடீரென்று தன் நிழல் தரையில் மெதுவாக அசைவதைக் கண்டான். நிலவொளியில் அது வெள்ளி நிறத்தில் ஆடிக்கொண்டிருந்தது. கவி சிரித்தான்.
நிழல்குட்டியும் சிரித்தது. இப்போது அதற்குத் தெரியும்—இருட்டில் மறைவது என்பது முடிவல்ல; அது வேறொரு பிறப்பு.
அன்று இரவு நிழல்குட்டி ஒரு சின்ன பாடலை முணுமுணுத்தது:
“இருளும் ஒளியும் கை கோர்த்தால்
நிழல்கள் பிறக்கும் மெல்ல
பயம் என்பது வெறும் நினைவு
அன்பே ஒளியின் சொல்.”
கவி அதைக் கேட்கவில்லை. ஆனால் காற்றில் அந்த மெல்லிய சொற்கள் இன்னும் அலைந்துகொண்டிருக்கின்றன—எந்தக் குழந்தையாவது இரவில் நிழலைப் பார்த்துப் பயந்தால், அது அவர்களுக்கு மெல்லச் சொல்லும்: “இருட்டு ஒரு போர்வை. நீ தனியாக இல்லை.”
வித்தகன் பார்வை: இந்தக் கதை சொல்லும் செய்தி
இருளும் ஒளியும் எதிரிகள் அல்ல: இருட்டு என்றால் நம்மை அழித்துவிடும் ஒரு அரக்கன் என்று நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால், இருள் இல்லாமல் ஒளிக்கு மதிப்பே இல்லை. வாழ்வில் வரும் இருண்ட காலங்கள் (தோல்விகள், கவலைகள், தனிமை) நமது முடிவல்ல; அவை நம்மை அடுத்த வெளிச்சத்திற்குத் தயார்படுத்தும் அழகான பின்னணிகள்.
ஓய்வுக்கான அரவணைப்பு: பகல் முழுவதும் இயங்கும் நிழலுக்கு இரவு எப்படி ஒரு போர்வை போல ஓய்வு தருகிறதோ, அதேபோல வாழ்க்கையில் ஏற்படும் சறுக்கல்களும் முடிவுகளும் நிரந்தரமானவை அல்ல. அவை அடுத்தடுத்த வெற்றிகளுக்கான இளைப்பாறுதலே.
பயம் என்பது புரிதலின்மையே: நிழல்குட்டிக்கு எப்போது இருளின் உண்மையான அர்த்தம் புரிந்ததோ, அப்போதே அதன் பயம் விலகிப்போனது. நாமும் நாம் அறியாத ஒன்றைக் கண்டுதான் பயப்படுகிறோம். அந்தப் பயத்தின் ஆழத்திற்குச் சென்று ஆராய்ந்தால், அங்கே ஒரு தாய்மையான அரவணைப்பு இருப்பதை உணரலாம்.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், “பயங்களை எதிர்கொண்டு அதன் உண்மையான இயல்பைப் புரிந்துகொண்டால், நம்மை அச்சுறுத்தும் இருள் கூட நம்மை அரவணைக்கும் போர்வையாக மாறும்” என்பதே இந்தக் கதையின் ஆழமான தத்துவம்!